ရင္ဘတ္ထဲက အေငြ႕မ်ား

ဂုတ္ေပၚမွာ ခြစီးေနေသာ နတ္ဆိုး

2012-02-03T15:18:00.000+06:30

အေတာင္ပံတပ္ထားတဲ့ နတ္ဆိုးက
ငါ့…အခန္း၀ေရွ႕ ဘာေၾကာင့္ ခဏခဏ လာရပ္ျပသလဲ။
စကားလံုးေတြ၊ ေငြေတြ….
ေဂၚလီလို လိမ့္လိမ့္ဆင္းသြားၾက ။
ေခတ္ကာလ မ်က္ရည္ေတြထဲ
ငါ့ မ်က္ရည္စက္မ်ား ေအာက္က်ေနာက္က် ႏိုင္လြန္းလွပ။
ေငြေၾကးနဲ႕ထြန္ယက္လို႕မရႏိုင္ဘူးထင္သမွ်
ေငြေၾကးနဲ႕ပဲ၀ယ္ယူ ထြန္ယက္ စိုက္ပ်ိဳးသူေတြက စိုက္ပ်ိဳးၾက..။
ေခတ္သစ္ေစ်းဗန္းထဲ အေရာင္းအ၀ယ္မျဖစ္တာ
စာရိတၱ ပဲလို႕ ကဗ်ာဆရာက ေရးရင္
အရူးလို႕ပဲထင္ခ်င္ၾက…။
ငါ့မွာက…
ေတာအုပ္ထဲညဖက္ ျမင္းထြက္ထြက္စီးေနသလို ဘ၀နဲ႕
ခဏခဏ ခလုတ္တိုက္တဲ့ေန႕ေတြမ်ားလွ။
လ ကုန္တိုင္း မက္မိတဲ့ အိပ္မက္
ငါ့…အိတ္ကပ္ေလးက ဆာေလာင္လြန္းလို႕ငိုေနေရာတဲ့..။
ဘာမွမရွိတာထက္ စာရင္ ငါ့မွာ
လူပီသျခင္းဆိုတဲ့ ဂုဏ္ျဒပ္
လြင့္လြင့္ ထြက္သြားမွာစိုးလို႕….။
စုပ္ကိုင္ထားရတာ ေမာလွတယ္။
(အေငြ႕)

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမူ (၅) ခ်က္

2010-01-29T16:16:00.001+06:30

မဟာသမယသုတ္ေတာ္မွာ ေဟာၾကားခဲ့ေတာ္မူေသာ္ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမူ ေလးေတြကို ျပန္ေဖာ္ျပအပ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္လိုအပ္မယ္ထင္

လို႕ ပါ။

၁။ အရာမဟုတ္သည္ ၌ အျငင္းအခံုမျပဳသင္။့

၂။တဆင့္ စကားျဖင့္ အျငင္းအခံုမျပဳသင့္။

၃။အားရွိသူတုိင္း အားငယ္သူကို ႏိုင္မည္မဟုတ္။

၄။စည္းလံုးမႈမရွိလ်င္ ပ်က္စီးတက္သည္။ စည္းလံုးမႈရွိမွ ၾကီးပြားမည္။

၅။မိမိကိုယ္ မိမိ နစ္မြန္းေသာ ဒုကၡ မေပးသင့္ျခင္း။

စာေရးဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ညံံခဲ့ပါတယ္ ေခါင္းစဥ္နဲ႕စာေပေဟာေျပာပဲြမွ

2009-12-29T13:54:00.003+06:30

ကြေရာက္လာၾကတဲ့ ပါေမာကၡမ်ား၊ ဆရာ ဆရာမမ်ား၊ စာေပ၀ါသနာ႐ွင္မ်ား၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားကို အခုလို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီးေတာ့ ရင္းႏွီးစြာ စကားေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္တယ္ဆိုတာ ပထမဦးစြာ ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ (ၾသဘာသံမ်ား)

ဒီကေန႔ည က်မ ေဟာေျပာဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ေခါင္းစဥ္က 'က်မ ေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္' ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေခါင္းစဥ္ကို ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို တကူးတကန္႔ လာေရာက္နားေထာင္လိုတဲ့ ပရိသတ္အေနနဲ႔ အံ့ၾသခ်င္ အံ့ၾသမိမယ္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို လာၿပီးေတာ့ နားေထာင္တာဟာ နင္တို႔ေတြ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြဆီက ေတာ္တာေတြမ်ား ၾကားရမလား၊ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးနဲ႔ လာၿပီးနားေထာင္တာ၊ ညံ့တာေတြေတာ့ ငါတို႔ မၾကားခ်င္ဘူး၊ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ က်မကလဲ က်မ သိတ္ေတာ္တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်မဟာ ဘ၀မွာ တခါမွ မေတာ္ခဲ့ဘူးေသးပါဘူး။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား)

ဒီေတာ့ က်မ ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညံ့ေနတာပဲေတြ႔ေတာ့ က်မရဲ႔ ပရိသတ္ေ႐ွ႔မွာ က်မညံ့တဲ့အေၾကာင္းကိုပဲ ၀န္ခံတာဟာ ႐ိုးသားမႈ အ႐ွိဆံုး ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ က်မ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အခုလို စင္ျမင့္ေပၚ တက္လာၿပီး ေတာ့ က်မညံ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာရတာ က်မ အမ်ားႀကီး ၀မ္းလဲနည္းမိပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ က်မ ည့ံတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာရမွာပဲ။
က်မကေတာ့ ည့ံတဲ့အေၾကာင္းတခုပဲ ေျပာစရာ ႐ွိလို႔ပါ။ ဒီေတာ့ အဲဒီလို စိတ္ပ်က္ေနတဲ့သူ၊ ေဒါသထြက္ ေနတဲ့ သူေတြအတြက္ က်မ အၾကံေကာင္းေလးတခုေတာ့ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ ၾကားခ်င္ရင္ေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲကို လာစရာမလိုပါဘူး။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ၾကားခ်င္ ဂုဏ္ယူခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားကို ၾကည့္ၾကပါ။ (ေအာ္ဟစ္ လက္ခုပ္သံမ်ား) အခုအခ်ိန္က စၿပီးေတာ့ 'ဂ်ဴး' ရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံပါေတာ့မယ္႐ွင္။

က်မဟာ အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း ဆရာ၀န္ စာေရးဆရာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား) ႂကြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ဆရာ၀န္အလုပ္လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္။ စာေရးတဲ့အလုပ္ လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္ ဆိုေတာ့ ဘယ္အလုပ္မွာမ်ား က်မ ညံ့ပါသလဲလို႔ ေမးခဲ့ရင္ က်မ ေျဖခ်င္လို႔ပါ။ က်မဟာ အလုပ္ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးမွာ ညံ့ဖ်င္းပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပပါမယ္။ က်မဟာ ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ညံ့ပါတယ္။ က်မ ငယ္ငယ္တုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း ပထ၀ီ၀င္ဘာသာမွာ သင္ရေသာ္လဲ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ စီးပြါးေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ တတိယတန္းအ႐ြယ္ ေလာက္မွာ ျမန္မာ့ ပထ၀ီ၀င္ဘာာသာကို သင္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ သံယံဇာတေတြအေၾကာင္း စာသင္ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ သယံဇာတ အလြန္ေပါမ်ားႂကြယ္၀တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္စပါးေတြ ထြက္တယ္။ ကၽြန္းသစ္ေတြ ထြက္တယ္။ ေရနံေတြလဲ ထြက္ပါတယ္။ ေရနံထြက္တာလဲ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ပါပဲ။ က်မက ေရနံေခ်ာင္းသူ ျဖစ္ပါတယ္။

ေရနံေခ်ာင္းသူဆိုေတာ့ က်မတို႔ ေရနံေျမကေန ျဖတ္သြားတဲ့အခါမွာ ေရနံတူးစင္ႀကီးနဲ႔ ေရနံတူးေနတာ ေတြ၊ တူးၿပီးသား ေရနံတြင္းေတြကေန ပိုက္လံုးေတြနဲ႔ ေမာင္းတံေတြနဲ႔ စုပ္ယူၿပီးေတာ့ ေရနံေလွာင္ကန္ထဲ ထည့္ေနတာေတြ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြပါပဲ။ အဲ့ဒီ ေရနံေလွာင္ကန္ေတြထဲက မ်ားျပားလွတဲ့ ေရနံေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲဆိုတာေတာ့ က်မက မျမင္ရဘူးေပါ့။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ ျမင္ရတာက ေရနံေလွာင္ကန္ပဲ ျမင္ရတာကိုး။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲ့ဒါ ေရနံနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ အပိုင္းပါ။ ေနာက္ထပ္ သံယံဇာတေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဥပမာ တြင္းထြက္ပစၥည္းေတြ၊ ေက်ာက္မီးေသြးလဲ ထြက္ပါတယ္။ ပတၱျမား၊ နီလာ၊ ေ႐ႊ၊ ေ႐ႊေၾကာႀကီးေတြလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီ ေ႐ႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြ အျပင္ ေက်ာက္မီးေသြး၊ ခဲမျဖဴတို႔၊ အၿဖိဳက္နက္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မထြက္တဲ့ တြင္းထြက္ဆိုတာ မ႐ွိသေလာက္ အမ်ားႀကီး ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာ့ပိုင္နက္ ပင္လယ္ေရျပင္ဆိုတာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ကထြက္တဲ့ ငါးပုစြန္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူလူထု စားသံုးလို႔ေတာင္ မကုန္တဲ့အတြက္ စည္သြတ္ဗူး ေတြနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ေရခဲ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကိုေတာင္ တင္ပို႔ေရာင္းခ်လို႔ ရပါတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ တတိယတန္း ေက်ာင္းသူ က်မဟာ က်မႏိုင္ငံကို က်မ ေတာ္ေတာ္ ဂုဏ္ယူခဲ့ပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) သယံဇာတေတြ သိပ္မ်ားတာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တေန႔က်ေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာအျပင္ တျခားျပင္ပမဂၢဇင္းတခုကို သြားဖတ္မိပါတယ္။ သြားဖတ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မ စာေတာ့ ဟုတ္တိပတ္တိ မဖတ္ဖူးေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းပါးတို႔ ပံုျပင္တို႔ဆိုရင္ တေၾကာင္းစ ႏွစ္ေၾကာင္းစ ဖတ္တတ္ေနပါၿပီ။ အဲ့ဒီမွာ ကံဆိုးစြာနဲ႔ စာေၾကာင္းေလးတေၾကာင္း သြားေတြ႔ပါတယ္။ အဲ့ဒီ စာေၾကာင္းေလးကို က်မ အခုထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါဘူး။'ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ တတိယေျမာက္ လိုက္ပါသည္တဲ့'။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)

အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပထ၀ီ သင္ခါစ တတိယတန္းေက်ာင္းသူ အျမင္နဲ႔ဆိုေတာ့ က်မ ဒီလိုပဲ ျမင္တာေပါ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ သယံဇာတ ထြက္႐ံုနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါ က်မရဲ႔ အေျပာမဟုတ္ ပါဘူး။ ကမၻာ့စီးပြါးေရး ပညာ႐ွင္ေတြေျပာတဲ့ အေျပာပါ။ သူတို႔က ဘယ္လိုေျပာသလဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ အခ်က္ႀကီး (၄)ခ်က္ လိုပါတယ္တဲ့။ သယံဇာတ၊ သဘာ၀သယံဇာတ (Natural Resource) လို႔ေခၚတဲ့ သဘာ၀သယံဇာတေတြ ေပါမ်ားဖို႔တဲ့။ နံပါတ္ (၂)ကေတာ့ အစဥ္အဆက္က ႀကီးပြါးခဲ့တဲ့၊ အစဥ္အဆက္က ႐ွိခဲ့တဲ့ အရင္းအႏွီး၊ နံပါတ္ (၃) က Technology လို႔ေခၚတဲ့ နည္းပညာအသစ္အဆန္းေတြ၊ နံပါတ္ (၄) ကေတာ့ အဲ့ဒီနည္းပညာကို ကၽြမ္းက်င္သူေတြ၊ အဲဒီ ေလးမ်ိဳးလံုး ႐ွိတဲ့ ႏိုင္ငံဟာ (သို႔မဟုတ္) ေလးမ်ိဳးမွာ သံုးမ်ိဳးေလာက္ ႐ွိတဲ့ႏိုင္ငံဟာ အဲ့ဒီ ႏိုင္ငံဟာ ခ်မ္းသာပါတယ္တဲ့။

အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက (၁) သယံဇာတေတြေတာ့ ေပါမ်ားႂကြယ္၀ပါတယ္။ ေနာက္ နံပါတ္ (၂) (၃) (၄) ႐ွိ မ႐ွိေတာ့ က်မ မသိပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းက အဲ့ဒီက စ ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာရရင္ေတာ့ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မ ညံ့တာပါ။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္အေၾကာင္း က်မ ျပန္ေျပာပါမယ္။ စတုတၳတန္း (ဒါမွမဟုတ္) ပဥၥမတန္း အ႐ြယ္ ေလာက္ ကေလးဘ၀မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ အေရးအခင္းတခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းမွာ ၿမိဳ႔ႀကီးေတြ၊ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးေတြကေန ၿပီးေတာ့ စတင္ ျဖစ္ပြါးခဲ့ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ဆီကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပ်ံ႔ႏွ႔ံလာခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းကေတာ့ တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္းပါ။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီးလို႔ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ၾကားရပါတယ္။

က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးေတြေတာ့ မခ်ၾကပါဘူး။ က်မတို႔ အခ်င္းခ်င္းေတာ့ ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ အတန္းထဲမွာ က်မတို႔နဲ႔ စာၿပိဳင္ဖက္ တ႐ုတ္မေလး ၃ - ၄ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ က်မတို႔လဲ စာေမးေဖာ္ ေမးဖက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ တရုတ္-ဗမာ အေရးအခင္း ျဖစ္ေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မတို႔လဲ လက္ခံလိုက္႐ံုပဲေပါ့။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီ၊ ဒီေလာက္ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ တရက္ေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မတို႔ကို ေျပာပါတယ္။ တို႔တေတြ မနက္ဖန္ ေရာက္လို႔႐ွိရင္ ဒီၿမိဳ႔ရဲ႔ လမ္းေတြေပၚမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးတန္းစီ လမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ီတက္ရမယ္တဲ့ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲဒီေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာသင္တဲ့အခ်ိန္မွာ အျပင္ထြက္ ရမယ္ဆိုေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မတို႔ တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ပဲ လိုက္ဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ ဆရာမက ေျပာတယ္။ နင္တို႔အားလံုး စည္းကမ္း႐ွိ႐ွိ ေသေသ၀ပ္၀ပ္ ခ်ီတက္ရမယ္ေနာ္တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ တြဲလို႔ရတယ္။ နင္တို႔ ႀကိဳက္တဲ့လူနဲ႔ နင္တို႔ တြဲၾကပါတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မကလဲ က်မရဲ႔ လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ တ႐ုတ္မေလးကို ေ႐ြးလိုက္ပါတယ္။ က်မနဲ႔ က်မသူငယ္ခ်င္း တ႐ုတ္မေလးဟာ တ႐ုတ္ဗမာအေရးအခင္း မွန္ကန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံဖို႔ ၿမိဳ႔ထဲမွာ ခ်ီတက္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔က ၂ ေယာက္တတြဲ လမ္းေလွ်ာက္ လမ္းေတြေပၚမွာ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္း ခ်ီတက္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေ႐ွ႔က တေယာက္က စာ႐ြက္ေတြနဲ႔ တိုင္ေပးတယ္။ က်မတို႔က ေနာက္ကေနၿပီး လိုက္ေအာ္ရတယ္။ လိုက္ေအာ္ေတာ့လဲ တို႔အေရး၊ တို႔အေရး ေပါ့။ ေ႐ွ႔က ဘာေအာသလဲေတာ့ က်မတို႔ ေကာင္းေကာင္း မၾကားရဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ေ႐ွ႔ကတေယာက္က တိုင္ေပးလိုက္၊ ဘာမွမသိပဲ ေနာက္က တို႔အေရး ေအာ္လိုက္၊ ေအာ္ရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတကာကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို လမ္းေလွ်ာက္ရတာ၊ ေအာ္ရတာ ေမာရင္ ေရေသာက္ရေအာင္၊ အေအးေသာက္ရေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ အိမ္ေတြကေနၿပီး အိမ္ေ႐ွ႔မွာ စာပြဲေလးေတြ ခင္းၿပီးေတာ့ က်မတို႔ကို အစားအစာေတြ ေကၽြးေမြးပါတယ္။ က်မတို႔လဲ အလကားရတာမွန္သမွ် အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အက်င့္က ပါေနတာကိုး (ရီသံမ်ား)
ဗမာက ေကၽြးေကၽြး၊ တ႐ုတ္က ေကၽြးေကၽြး အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) ဒီလိုနဲ႔ပဲ နည္းနည္း ေနျမင့္လာတဲ့အခါမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းကို ျပန္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေ႐ွ႔မွာ အင္မတန္ က်ယ္၀န္းတဲ့ ေျမတလင္းျပင္ႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အားလံုးစု႐ံုးၿပီးေတာ့ အတန္းလိုက္ အတန္းလိုက္ ကိုယ့္လူစုနဲ႔ကိုယ္ စု႐ံုးၾကပါတယ္။

အဲဒီမွာ က်မတို႔ ဆရာမက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့၊ ေအာ္... က်မ ေမ့ေနလို႔၊ က်မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အခါမွာ ဒီအတိုင္း လက္လြတ္ေလွ်ာက္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ 'ေခါင္း' ႀကီးေတြကို ႀကိဳးနဲ႔ ဆြဲၿပီးေတာ့ ဒီ ေခါင္းႀကီးေတြကေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆြဲႏိုင္ေအာင္ပါ။ စကၠဴေတြနဲ႔လဲ ေခါင္းပံုစံ ျဖစ္ေအာင္ ေရးထားပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲမွာလဲ က်မတို႔ မ်က္စိေ႐ွ႔မွာ စကၠဴစုတ္ေတြ ထည့္ထားတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ စကၠဴစုတ္ေတြကို က်မတို႔က စကၠဴစုတ္ေတြလို႔ မမွတ္ရဘူးတဲ့။ အဲဒီအထဲမွာ အေလာင္းေတြ ပါတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီမွာမွ က်မ ပထမဦးဆံုး နံမည္တခုကို ၾကားဖူးပါတယ္။ အဲ့ဒီနာမည္ကေတာ့ ေမာ္စီတုန္းတဲ့။ ေမာ္စီတုန္းဆိုတဲ့နာမည္ကို အဲဒီအခိ်န္မွာမွ ပထမဦးဆံုး ၾကားဖူးတာပါ။ ေမာ္စီတုန္း က်ဆံုးပါေစ ေပါ့။ အဲ့ဒီလို ဆိုတယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေ႐ွ႔ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်မတို႔ ဆရာမက အဲဒီ ေခါင္းႀကီးကို မီး႐ိႈ႔ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ က်မက သူမ်ားေအာ္ရင္သာ ေနာက္ကေန တို႔အေရး လိုက္ေအာ္ရဲတာ။ က်မကေတာ့ မီး႐ိႈ႔ဖိုေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္။ ေၾကာက္ေတာ့ က်မက ေနာက္ဆုတ္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မကို ေ႐ွ႔ထြက္ခိုင္းတယ္။ က်မက အတန္းရဲ႔ ေမာ္နီတာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)

"တင္တင္၀င္း နင္ေ႐ွ႔ထြက္ နင္မီး႐ိႈ႔ ရမယ္" လို႔ ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက မ႐ိႈ႔ရဲဘူးဆိုၿပီး ေနာက္ကို ကပ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို မၾကည့္ရက္တဲ့ နည္းနည္းအသက္ႀကီးတဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္က က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္စား ေျဖ႐ွင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ သူပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ မီး႐ိႈ႔တယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မဟာ ဒီလို ႏိုင္ငံေရးမ႐ွိေအာင္ ည့ံတယ္ဆိုတာ က်မ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါ က်မရဲ႔ စီးပြါးေရး ညံ့ဖ်င္မႈ၊ ႏိုင္ငံေရး ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုသာ ညံ့တယ္။ က်မက ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဆိုေတာ့ က်မဘ၀မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵတခုက စာေရးဆရာ ဘ၀တခုပါပဲ။ စတုတၳတန္းအ႐ြယ္ ကတည္းက က်မဟာ စာေရးဆရာတေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ က်မကို တြန္းအားေပးတဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြပါပဲ။ က်မဟာ ေက်ာင္းစာက လြဲၿပီးေတာ့ အျပင္ဘက္စာေပေတြကို မဂၢဇင္းေတြကို အမ်ား ဖတ္ခဲ့ ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာထက္ ပိုၿပီးေတာ့ ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ မွတ္မိသေလာက္ေပါ့၊ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြဟာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ စာေရးဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ စာေရးဆရာႀကီး ဓူ၀ံ၊ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ႏွင္းယု၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၊ သူတို႔ စာအုပ္ေတြကို က်မ ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုး ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို အခုထိ မွတ္မိပါတယ္။ ဒါဟာ က်မအတြက္ ပထမဦးဆံုး ၀တၳဳပါ။ အဲ့ဒါကေတာ့ စာေရးဆရာႀကီးဓူ၀ံရဲ႔ 'မာလာ' လို႔ အမည္ရတဲ့ ၀တၳဳ ျဖစ္ပါတယ္။ 'မာလာ' ဟာ လက္သံုးလံုးေလာက္ ထူတဲ့ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္ပါ။ သူ႔ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မရဲ႔ က်မကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ ဖတ္ခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက က်မက ကာတြန္းေတြပဲ ဖတ္ပါတယ္။ ကာတြန္းေတာင္မွ ထူရင္ မဖတ္ပါဘူး။ ခပ္ပါးပါးပဲ ဖတ္ပါတယ္။ တရက္က်ေတာ့ က်မ စတုတၳတန္း စာေမးပြဲအၿပီး ေက်ာင္းအားတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မ ေမေမက စာအုပ္တအုပ္ ယူလာေပးပါတယ္။

"သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္စမ္း" လို႔ က်မကို ေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒီ၀တၳဳက 'မာလာ' ၀တၳဳပါ။ က်မက စာအုပ္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ "အား စာအုပ္ႀကီးက အထူႀကီးပါလားေမေမ" လို႔ ေျပာေတာ့ "ေအး ထူေတာ့ ထူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သမီး စိတ္၀င္စားမွာပါ" တဲ့။ သမီးတို႔ ေမာင္ႏွမေတြဟာ စကားေျပာရင္ အင္မတန္ ႐ိုင္းတယ္တဲ့။ ကိုကိုရယ္၊ ညီမေလးရယ္ ဘယ္ေတာ့မွ စကားမေျပာဘူး၊ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း အႀကီးနဲ႔အငယ္ကို နင္, ငါ သံုးတယ္တဲ့။ အဲ့ဒါ မေကာင္းဘူးတဲ့၊ ဒီေတာ့ သမီး ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္တဲ့အခါမွာ ဖတ္ၿပီးသြားရင္ သမီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔လာလိမ့္မယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ လူေတြဟာ စကားေျပာရင္ သိပ္ယဥ္ေက်းတာပဲတဲ့။ ဖတ္ၾကည့္ပါတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မကလဲ ေမေမက ဖတ္ခိုင္းတယ္ဆိုရင္ ငါဖတ္ဖို႔ သင့္တာေပါ့။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေတြးၿပီးေတာ့ ေမ့ေမ့ေ႐ွ႔မွာပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ ဖြင့္ဖတ္ လိုက္ပါတယ္။ စ ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ သူက အခန္း(၁) အဖြင့္မွာ အက်ဥ္းေထာင္တခုရဲ႔ ျမင္ကြင္းနဲ႔ စထားပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ၊ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ၊ သံတိုင္ေတြေနာက္မွာ အက်ဥ္းသား ၁၀ ေယာက္ အက်ဥ္းက် ေနပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ တိုင္းျပည္ကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္လို႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ဥ္းသား ေတြပါ။ တေယာက္က ေခါင္းေဆာင္၊ အဲ့ဒီေခါင္းေဆာင္နာမည္က ဗိုလ္နႏၵလို႔ ေခၚပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေနာက္ပါက ၉ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔ ၁၀ ေယာက္ကို ဒီကေန႔ ညေန ေနကြယ္လို႔ ႐ွိရင္ လည္ပင္းကို ႀကိဳးကြင္းစြပ္ၿပီး၊ မေသမခ်င္း ႀကိဳးေပးသတ္ခံရဖို႔ ဘုရင္က အမိန္႔ ခ်ၿပီးသားပါ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ အားလံုးဟာ ဒီကေန႔ ညေနမွာ ေသမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္႐ြ႔ံတုန္လႈပ္ေနပါတယ္။ တပည့္ေတြဟာ ငိုတဲ့သူက ငိုေနၾကတယ္။ နံရံကို လက္သီးနဲ႔ထိုးၿပီး ေအာ္တဲ့သူက ေအာ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ ေဒါသတႀကီး စကားေျပာတဲ့သူက ေျပာေနၾကတယ္။ အဲ့ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္နႏၵက ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္တယ္။ "သူတို႔ခမ်ာ ငါ့ရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈကို လိုက္ခဲ့တဲ့အတြက္ သူတို႔ဟာ ႀကိဳးေပးၿပီး အသတ္ခံရေတာ့မွာပါလား၊ သူတို႔ေတြ အေသေျဖာင့္ေအာင္၊ ေသျခင္းတရားကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ ေအာင္ ငါ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပမွ ျဖစ္မယ္" လို႔ သူ႔ဖာသာသူ ေတြးၿပီးေတာ့ သူ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပပါတယ္။ အဲ့ဒီကဗ်ာကေတာ့ အနႏၵသူရိယ အမတ္ႀကီး ေရးစပ္ခဲ့တဲ့ အမ်က္ေျဖ အလကၤာလို႔ အမည္ရတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပါ။ "သူတည္းတေယာက္၊ ေကာင္းဖိ္ု႔ေရာက္မူ၊ သူတေယာက္မွာ၊ ပ်က္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာတည္း" အဲ့ဒီကဗ်ာပါ။ သူက အဲ့ဒီကဗ်ာကို ႐ြတ္တဲ့အခါမွာ စာေရးဆရာက ဘယ္လိုဖြဲ႔ထားသလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္နႏၵသည္ သူ၏ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔ထိုကဗ်ာကို ႐ြတ္ဆို၏တဲ့။ အဲ့ဒီမွာ က်မက နည္းနည္း ကေလး နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ဗိုလ္နႏၵကို က်မသိတာက သူပုန္ဗိုလ္လို႔ က်မသိပါတယ္။ သူပုန္ဗိုလ္ တေယာက္ကို ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီလို ဖြဲ႔သလဲ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးဆိုတာ သူပုန္ဗိုလ္ကို ဖြဲ႔ရမယ့္ စကားမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ သူရဲေကာင္းေတြ ဟီး႐ိုးေတြကိုသာ သံုးရမယ့္ စကားပါ။ ဒီေတာ့ က်မအျမင္မွာ သူပုန္ဗိုလ္ဆိုတာ လူဆိုးပဲ၊ လူဆိုးတေယာက္ကို ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔လို႔ ဖြဲ႔တာဟာ နည္းလမ္း မက်ဘူးလို႔ က်မရဲ႔ စတုတၳတန္း အျမင္နဲ႔ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေမေမ့ကို ေမးမိတယ္။ ေမေမလို႔ ဗိုလ္နႏၵဟာ ဘာလဲလို႔၊ အဲ့ဒီလို ေမးေတာ့ ေမေမက ဇာတ္လိုက္တဲ့၊ (ရီသံမ်ား) က်မပိုၿပီးေတာ့ နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ (ရီသံမ်ား) သူပုန္ဗိုလ္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ ဇာတ္လိုက္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ က်မ အဲ့ဒီမွာ အဲ့ဒီႏွစ္ခုကို ယွဥ္ၿပီး နားမလည္ဘူးေပါ့။ က်မ အျပင္မွာ သူခိုးေတြ၊ ဓါးျပေတြ၊ သူပုန္ေတြ၊ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ၊ အဲ့ဒါေတြ အကုန္လံုးက လူဆိုးေတြ စာရင္းထဲမွာ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီလူဆိုးတေယာက္က ဘာျဖစ္လို႔ ဇာတ္လိုက္ျဖစ္သလဲ က်မက ေမေမ့ကို ျပန္ေမးတယ္။ ေမေမလို႔ ေမေမ့ဥစၥာက ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား၊ သူပုန္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္မလဲ၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ထင္တယ္လို႔ က်မကေျပာေတာ့ ေမေမက ျဖစ္ႏိုင္တာေပ့ါ သမီးရယ္တဲ့၊ တခါတခါက်ေတာ့ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့ ႐ွင္ဘုရင္က ဆိုးေနရင္၊ ယုတ္မာေနရင္၊ ေကာက္က်စ္ေနရင္ သူပုန္ဆိုတာလဲ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္တဲ့။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)

အဲ့ဒီေတာ့မွ က်မ ေရးေရးေလး သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ က်မ ဒီ၀တၳဳကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေမးေသးတယ္၊ ဟုတ္ပါၿပီလို႔ အဲ့ဒါဆိုလို႔႐ွိရင္ ဒီသူပုန္ဗိုလ္က ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေနရတာ သူက ဘာျဖစ္လို႔ သူပုန္ဘ၀ကို ဘာျဖစ္လို႔ ေရာက္သလဲ ေမေမလို႔ က်မက ျပန္ေမးတယ္။ ျပန္ေမးေတာ့ ေမေမကလည္း သူ႔သမီးကို စာဖတ္ေစခ်င္ေတာ့ ႐ွင္းျပတယ္၊ သူ႔ဘ၀တဲ့၊ သူကေတာ့ သူပုန္ဘယ္ဟုတ္မလဲ သမီးရယ္တဲ့၊ သူက ဘုရင့္သားေတာ္ တပါးပါ၊ သူတကၠသိုလ္ျပည္မွာ ပညာသြားသင္ေနတုန္းက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို သူ႔အေဖလက္ေအာက္က စစ္သူႀကီးတပါးက တိုက္ခိုက္ၿပီးေတာ့ သိမ္းယူထားတဲ့အတြက္ သူဟာ ျပန္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူပုန္ဘ၀ကို ေရာက္ရတာပါတဲ့။ (လက္ခုပ္ၾသဘာသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားသြားပါတယ္၊။ ဟုတ္ပါၿပီေမေမ အဲ့ဒါဆိုရင္ သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီး ဒီဇာတ္လမ္းအဆံုးကို သိပ္သိခ်င္တာလို႔၊ အဲ့ဒီ ဇာတ္လမ္းအဆံုးကိုေတာ့ သမီးကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ ေျပာပါအုန္းလို႔။ သူက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရရဲ႔လားလို႔ က်မ ေမးလိုက္တယ္။ က်မေမးလိုက္ေတာ့ ေမေမက ရတယ္ သမီးတဲ့။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သူရသင့္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ စည္းစိမ္ကို သူျပန္ရသြားပါတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီလို က်မကို ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ ဒီဇာတ္လမ္းကို ႀကိဳက္လို႔ ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါတယ္။ တကယ္လဲ ေမေမေျပာသလိုပဲ သူပုန္ဗိုလ္နႏၵဟာ သူရသင့္ရထိုက္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ ဒီနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားပါတယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ သူထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားလဲ၊ အဲ့ဒါကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဓူ၀ံရဲ႔ 'မာလာ' စာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မရဲ႔ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္အစပါပဲ။

က်မဟာ လူေတြကို စ႐ိုက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရးဖြဲ႔ခ်င္တယ္။ လူဆိုးဆိုလဲ လူဆိုးစ႐ိုက္၊ လူေကာင္းဆိုရင္လဲ လူေကာင္းစ႐ိုက္ အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ဆင္ခ်င္တယ္။ အမွန္တရားဟာ ေ႐ွ႔မွာ ေရာက္သင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေ႐ွ႔မွာ ေရာက္ဖို႔ က်မက ထည့္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီလို စိတ္ေလးေတြဟာ ၀တၳဳေတြ ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းကေနၿပီး က်မကို ပိုပို ပိုပို တြန္းအားေပးလာေတာ့ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္တခုထဲနဲ႔ က်မဟာ ႀကီးျပင္းခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အခါ ေျခေခ်ာ္ လက္ေခ်ာ္နဲ႔ ဂုဏ္ထူး ၅ ခု ရသြားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲဒီဂုဏ္ထူး ၅ ခုေလးကို က်မက ႏွေမ်ာၿပီးေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ေခတ္တုန္းက ဂုဏ္ထူး ၆ ခုေတြ၊ ၅ ခုေတြ၊ ၄ ခုေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ သူတို႔ေတြ အားလံုးဟာ ေဆးတကၠသိုလ္ကို၀င္ဖို႔ပဲ အာ႐ံု႐ွိၾကပါတယ္။ ႐ူပေဗဒ၊ ဓါတုေဗဒေတြကို မ၀င္ၾကပါဘူး။ မိဘေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ေစခ်င္တယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ကလဲ က်မရဲ႔ မိဘေတြက ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ဖို႔ ေျပာလို႔ က်မကလဲ ဂုဏ္ထူးေလးကို အားနာလို႔ ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ၀င္ခဲ့ေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို လံုး၀၀ါသနာ မပါပဲ ေရာက္ခဲ့တာဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ ေဆးပညာကလြဲရင္ အားလံုးကို စိတ္၀င္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)

က်မ တေန႔တေန႔ ဖတ္တဲ့ စာေတြဟာ ေဆးပညာနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ ေကာင္းေကာင္း မ႐ွိဘူး၊ ေဆးေက်ာင္း ေရာက္ေတာ့ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္မွာ အင္မတန္ ႀကီးမားတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးတခု က်မသြားေတြ႔တယ္။ အဲ့ဒီ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးထဲမွာ က်မ မဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ၾကားဖူးၿပီးေတာ့ မဖတ္ဖူးတာ၊ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးတာ၊ ျမန္မာလို အဂၤလိပ္လို အစံုပါပဲ။ အဲ့ဒါႀကီးကို က်မ ျမင္ၿပီးေတာ့ ငါေတာ့ ဒီ ေဆးတကၠသိုလ္ ၇ ႏွစ္ အတြင္း ဒီစာအုပ္ေတြ ၿပီးေအာင္ဖတ္မွ ျဖစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ အျပင္စာေတြ ဖတ္ခဲ့တယ္။ အတန္းထဲမွာ စာသင္တဲ့အခါမွာ က်မက ေနာက္ဆံုးကေန မတ္တတ္ရပ္ပါတယ္။ ဆရာ စာေမးလြတ္ေအာင္လို႔ပါ။ ေ႐ွ႔မွာ ရပ္လို႔႐ွိရင္ ဆရာက လွမ္းလွမ္းၿပီး စာေမးလို႔ပါ။ စာသင္ရတဲ့အခါမွာလဲ က်မ အားက်စိတ္ လံုး၀မေပၚပါဘူး။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ ေရာဂါနံမည္ေတြ၊ ကုထံုးနာမည္ေတြ အဲ့ဒါေတြ အားလံုးဟာ လူနံမည္ေတြနဲ႔ ခ်ည္းပါပဲ။ ဥပမာ ေရာဂါတခုခုကို တေယာက္ေယာက္က ႐ွာေတြ႔သြားၿပီဆိုရင္ အဲ့ဒီလူရဲ႔ နာမည္ကို ေ႐ွ႔မွာတပ္ၿပီးေတာ့ နံမည္နဲ႔ ေရာဂါနံမည္ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ ေကာ့ ဆိုတဲ့သူက ေရာဂါတခုကို ႐ွာေဖြေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ေကာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ အဆုပ္ေရာဂါကို ေကာ့ Lung ေကာ့ဒစိေပါ့။ ေကာ့ရဲ႔ေရာဂါလို႔ နံမည္ တပ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပဲေလာ့ လို႔ေခၚတဲ့ ျပင္သစ္သမားေတာ္ႀကီး တေယာက္က ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေရာဂါ၊ ေမြးရာပါ ႏွလံုးေရာဂါ၊ အဲ့ဒါဆိုလို႔ ႐ွိရင္ ပဲေလာ့တက္ထြာေလာ္ဂ်ီလို႔ သူတို႔က နံမည္ေပးပါတယ္။ ပဲေလာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့ေသာ ေရာဂါ၊ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ေထာင္ေပါင္း၊ ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေန႔စဥ္ က်မတို႔ စာက်က္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို က်က္ေနတဲ့အခါမွာ ဒီနံမည္ေတြကို က်က္ၿပီးေတာ့ ငါသူတို႔ ဘ၀ကို အားက်လိုက္တာ ဆိုတဲ့စိတ္မ်ား ၀င္ခဲ့မိသလားလို႔ အခုေန က်မျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ နည္းနည္းမွ အားက်စိတ္ မ၀င္ခဲ့ပါဘူး။ တခါတခါ သူတို႔ကို ၿငိဳေတာင္ၿငိဳျငင္ မိပါတယ္။ သူတို႔ဟယ္ ႐ွာလိုက္ ေဖြလိုက္ၾကတာ၊ ေတြ႔ပဲ ေတြ႔ႏိုင္လြန္းတယ္၊ သူတို႔ ႐ွာၿပီးေတာ့ ေတြ႔ေတာ့ ငါတို႔မွာ စာေတြ က်က္လို႔ကို မၿပီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေလာက္ထိေအာင္ က်မ ေမတၱာပို႔ခဲ့ ပါတယ္။ ဒါ က်မ ေဆးေက်ာင္းသူဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။

ဒီလိုနဲ႔ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ စာေမးပြဲေတြ နီးေတာ့ စာေလးက်က္လိုက္၊ ေအာင္လိုက္၊ တခါတေလ တခါတည္းနဲ႔ မေအာင္လို႔ ႏွစ္ခါျပန္ ေျဖရပါတယ္။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာေတာ့ ဆပ္ပလီမန္ထရီဆိုတာ ႐ွိပါတယ္။ ဆပ္ပလီမန္ထရီက စာေမးပြဲ က်ၿပီးေတာ့ က်တဲ့ဘာသာကိုပဲ ျပန္ေျဖရတာပါ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ဆပ္ပလီမန္ထရီသာ မ႐ွိခဲ့ရင္ က်မ တတန္းႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္ ေနရဖို႔ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ျဖစ္လာေတာ့ ဒီလို ခပ္ညံ့ညံ့ ေဆးေက်ာင္းသူတေယာက္က ဘယ္လိုဆရာ၀န္မ်ိဳးျဖစ္မလဲ။ ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့ သေဘာေပါက္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို ပိုၿပီးေတာ့ ပံုေပၚသြားေအာင္၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ပိုၿပီးေတာ့ နားလည္သြားေအာင္ က်မ ကာတြန္းေလးတပုဒ္နဲ႔ ဥပမာေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒီကာတြန္းေလးကို ေရးဆြဲတဲ့သူ ဘယ္သူလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မည့ံတဲ့အထဲမွာ အဲ့ဒါလဲ ပါပါတယ္။ က်မက ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ကို ေတာင္ ေမးၾကည့္ပါေသးတယ္။ ကာတြန္းဟာ က်မ အခုထိ သတိရေနေသးတယ္ဆရာလို႔ ဆရာမ်ား ဆြဲခဲ့ သလားလို႔ က်ေနာ္ မဆြဲခဲ့ ပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ က်မရင္ထဲမွာ အဲ့ဒီ ကာတြန္းေလးဟာ အခုခ်ိန္ထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စြဲတင္က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာ္ ငါနဲ႔ တူလိုက္ေလျခင္း၊ အဲ့ဒီ ကာတြန္းအေတြးေလးကို က်မ ေျပာျပမယ္။ သူက တမ်က္ႏွာ ကာတြန္းပါ။ မဂၢဇင္းရဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ပံု၊ မဂၢဇင္းမွာ တမ်က္ႏွာ ၄ ခု ေလာက္ပါတယ္။ တခါတေလ ၆ ခုေလာက္ပါတယ္။ အခု က်မကာတြန္း အကြက္ ၆ ကြက္ပါတဲ့ ကာတြန္းပါ။ သူက ပထမဦးဆံုး အကြက္မွာ လူမမာတေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပက္လက္ႀကီး စန္႔စန္႔ႀကီး အိပ္ေနတယ္၊ လူနာရဲ႔ ေဘးနားေလးမွာ လူနာရဲ႔ ဇနီးလို႔ ထင္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးက တေယာက္၊ သူက က်ံဳ႔က်႔ံဳေလးထိုင္ၿပီးေတာ့ စိတ္ပူေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူနာကို ၾကည့္ေနပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ေဘးနားမွာေတာ့ ဆရာ၀န္တေယာက္ မတ္တတ္ရပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီဆရာ၀န္က လူနာကို နားၾကပ္ကေလး နားမွာေထာက္ၿပီး စမ္းသပ္ေနပါတယ္၊ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးအကြက္။ ဒုတိယအကြက္ကေတာ့ အဲဒီဆရာ၀န္ကို ကာတြန္းဆရာက ပံုႀကီးခ်ဲ႔ၿပီး ဆြဲပါတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို အဓိက ထားတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးက ဘာမွမသိတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ်ိဳးပါ။ မ်က္လံုးေလးက လည္ေနတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ကြက္႐ွင္မတ္ေပါ့ ေမးခြန္းလကၡဏာေလးနဲ႔၊ သူ႔ရဲ႔ေဘးနားမွာ ႐ႈပ္ေနတဲ့ သပြတ္အူလို ပံုစံေလးနဲ႔။ ဘာေရာဂါပါလိမ့္ သူေတာ္ေတာ္ဦးေဏွာက္ေျခာက္ ေနၿပီလို႔ ကာတြန္းၾကည့္တဲ့ပရိသတ္ သိေအာင္ ကာတြန္းဆရာက ဆြဲထားပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဒုတိယအကြက္။ ေနာက္ တတိယအကြက္ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ကိုပဲ အသားေပးၿပီး ဆြဲထားတယ္၊ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္၀န္းမွာ ေစာေစာက ျမင္ေနရတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ႐ွိေတာ့ဘူး။ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြက ေတာက္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ေစာေစာက ကြက္႐ွင္မတ္ေတြ၊ သပြတ္အူေတြ မ႐ွိေတာ့ပဲနဲ႔ လင္းေနတဲ့ ဖန္သီးေလးတလံုးကို ေခါင္းေပၚမွာ ဆြဲထားပါတယ္။ ဖန္သီးေလးေဘးမွာ အေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ သူဘာေရာဂါလဲဆိုတာ ႐ွာလို႔ ရၿပီဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္၊ က်မတို႔ သိေစပါတယ္။ ေနာက္ စတုတၳကြက္မွာေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က သူတပ္ထားတဲ့ နားက်ပ္ကို ခၽြတ္ၿပီး လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးဘက္ကို လွည့္ၿပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ က်ေနာ္ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ လူမမာဟာ အသက္မ႐ွိေတာ့ပါဘူးတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒါက စတုတၳအကြက္ေပါ့။ ေနာက္ ပဥၥမအကြက္ကို ေရာက္ေတာ့ ေစာေစာတုန္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ေလးထိုင္ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ သူ႔ေယာက်္ားကို ၾကည့္ေနတဲ့ လူမမာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ေယာက်္ားဘက္ကို လက္ညႇိဳး ေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီးေတာ့ '႐ွင္ ဆရာ၀န္ထက္ ပိုၿပီးေတာ့ မသိခ်င္နဲ႔' အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)

အဲ့ဒီေတာ့ ကာတြန္းထဲက ဆရာ၀န္လို က်မဟာ၊ ကာတြန္းထဲက လူနာ႐ွင္မိန္းမလို အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႔တဲ့အခါ က်မရဲ႔ေဆးခန္းဟာ လူနာေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေဒါက္တာ တင္တင္၀င္း ဆိုတာ နံမည္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ ေစာေစာက ေဒါက္တာ တင္ေမာင္သန္းေျပာသြားတဲ့ ပူေဖာင္းေလးေတြလဲ ပါတာေပါ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ သ႐ုပ္ေပၚေအာင္ ကာတြန္းေလးနဲ႔ ဥပမာ ေပးတာပါ။ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို က်မ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခု က်မေျပာျပရင္ ပိုၿပီးေတာ့ သေဘာေပါက္ သြားမယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒါဟာ က်မလို ခပ္ညံ့ညံ့ဆရာ၀န္ေတြသာႀကံဳရမယ့္ အခ်က္ပါ။ ေတာ္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ဒါမ်ိဳး လံုး၀ ႀကံဳရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်မဟာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ၃ လ ေလာက္အခ်ိန္မွာ ႀကံဳရတဲ့ အျဖစ္ကေလးပါ။ ၃ လ ဆိုေတာ့ ဘာအေတြ႔အႀကံဳမွ မ႐ွိေသးပါဘူး။ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေဆးကုေနဆဲ၊ ေက်ာင္းစာနဲ႔ ျပင္ပေလာကနဲ႔ကို ထင္ဟပ္ၾကည့္ေနဆဲ အခ်ိန္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ တညေန က်မ ေဆးခန္းဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မရဲ႔ ေဆးခန္းထဲ လူနာႏွစ္ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ တေယာက္က က်မ ကုလက္စ၊ တေယာက္က သူ႔အလွည့္ေရာက္ဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အျပင္ဘက္ကေန အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေဆးခန္းထဲ ၀င္လာပါတယ္။ ဆရာမ ဆရာမ လူနာအေရးႀကီးေနလို႔ အိမ္ပင့္ခ်င္လို႔ပါတဲ့။ အဲဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မက လူနာတေယာက္ကို ေဆးကုလက္စဆိုေတာ့ ခဏေစာင့္ပါဦး၊ ဒီက လူနာၿပီးရင္ လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္ေျပာေတာ့၊ ဟာ ဘယ္ေစာင္လို႔ ျဖစ္မလဲဆရာမတဲ့၊ ဟိုမွာက အေရးႀကီးတယ္တဲ့။ လူမမာက သတိ လစ္ေနတာပါတဲ့။ သတိလစ္တယ္ဆိုေတာ့ အေရးႀကီးၿပီေပါ့၊ က်မက ကုလက္စလူနာကို ေဆးေတြ ဘာေတြ ေပးၿပီးေတာ့ ေစာင့္ေနတဲ့ လူနာကို ေစာင့္မ်ားေစာင့္ႏိုင္မလားလို႔ က်မအေရးႀကီးတဲ့ လူနာေနာက္ကို လိုက္ခ်င္လို႔ပါလို႔ ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီ လူနာကလဲ သေဘာေကာင္းပါတယ္၊ လိုက္သြားပါဆရာမ က်မ ေစာင့္ပါမယ္တဲ့။

အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ ေဆးအိတ္ကို ေပးၿပီးေတာ့ လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးေနာက္ လိုက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ေႏြရာသီပါ။ ေႏြရာသီမွာ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ ပူပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ပူသလဲဆိုရင္ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီကေန ညေန ၄ နာရီၾကားမွာ ေရလံုး၀ မခ်ိဳးရဘူးလို႔ အာဏာပိုင္ေတြက တားျမစ္ထားတဲ့အထိ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက ပူပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ၿဗဳန္းကနဲ လဲက်ၿပီး ေသဆံုးသူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အာဏာနဲ႔ တားျမစ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ေစတနာနဲ႔ အာဏာသံုးတာပါ။ တခါတခါ အာဏာဟာ ေစတနာနဲ႔လဲ သံုးတတ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့ က်မက လူနာအိမ္ကို လိုက္သြားပါတယ္။ လမ္းမွာလဲ က်မ စဥ္းစားေနတာေပါ့။ ေရခ်ိဳးရင္ အႏၱရာယ္႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ ေမးၾကည့္တယ္ ဘာျဖစ္တာလဲေျပာ ဆိုေတာ့၊ က်မ အမႀကီးပါတဲ့၊ ေစ်းကေန မၾကာေသးခင္က ျပန္လာပါတယ္တဲ့။ ပူပူအိုက္အိုက္နဲ႔ ေစ်းက ျပန္ျပန္ခ်င္း ေရတန္းခ်ိဳးလိုက္ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီး ကတည္းက သတိလစ္သြားတာ အခုခ်ိန္ထိ သတိျပန္လည္ မလာပါဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ ေရခ်ိဳးမွားလို႔ အပူ႐ွပ္တယ္ေပါ့။ ဒါဆိုရင္ သာမိုမီတာ တိုင္းရမယ္။ စိတ္ထဲမွာ စြဲသြားတယ္။ လူနာအိမ္ေရာက္ေတာ့ လူနာက အမ်ိဳးသမီးပါ။ ခပ္၀၀၊ ထြားထြား၊ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီးကို က်မက ေဘးကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ပံုစံက မလႈပ္မ႐ွက္ ပံုစံပါ။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ သာမိုမီတာေလးကို ယူၿပီးေတာ့ သူ႔ပါးစပ္ကို တိုင္းဖို႔ သူ႔ပါးစပ္ကို ဖြင့္ပါတယ္။ သူ႔ပါးစပ္က ဖြင့္လို႔ မရဘူး။ သြားစိေနတယ္။ က်မကလဲ ဘယ္ရမလဲ သြားစိေနေတာ့ သူ႔ခ်ိဳင္းထဲ တိုင္းလိုက္တာေပါ့။ သာမိုမီတာနဲ႔ ခ်ိဳင္းထဲတိုင္းေတာ့ အဖ်ား ႐ွိ မ႐ွိေပါ့။ က်မထင္သေလာက္ မဖ်ားဘူး။ ဒါနဲ႔ က်မက ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ေတြ ဘာေတြ တိုင္းၾကည့္ေသးတယ္။ ေသြးဖိအားက သိတ္ၿပီေတာ့ မ်ားဘူး။ ေနာက္အဆုတ္ကို နားေထာင္ၾကည့္ ေတာ့ အဆုပ္မွာ အသက္႐ွဴသံ လံုး၀ မၾကားရပါဘူး။ အဲ့ဒါလဲ က်မက အားမေလွ်ာ့ေသးဘူး။ ႏွလံုးကို ေထာက္စမ္းၾကည့္ ပါတယ္။ ႏွလံုးကလဲ တခ်က္မွ မခုန္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ နားၾကပ္ေလးကိုခ် လူမမာ႐ွင္ဘက္ လွည့္ၿပီးေတာ့ ၀မ္းနည္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ေျပာေတာ့မလို႔ မေျပာရေသးဘူး၊ ေျပာမလို႔ ႐ွိေသးတယ္။ က်မရဲ႔ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးတခ်က္ ၀င္လာပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ က်မတို႔ရဲ႔ ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြက က်မတို႔ကို သင္ထားတာ ႐ွိပါတယ္။ လူမမာတေယာက္ကို စမ္းသပ္ၿပီးတဲ့အခါ သူေသၿပီလို႔ မေျပာမီ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ရမယ္။ အဲဒီ ေနာက္ဆံုးနည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ၿပီးမွ လူနာေသၿပီလို႔ ခိုင္လံုမွသာ လူနာ႐ွင္ကို အတည္ျပဳေပးရမယ္လို႔ ေျပာေတာ့၊ ဟုတ္ၿပီ အဲ့ဒါဆိုရင္ လူနာတေယာက္ အသက္မ႐ွဴ႐ံု၊ ႏွလံုးမခုန္႐ံုနဲ႔၊ ေသၿပီလို႔ ေျပာလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းနဲ႔ စမ္းသပ္ရဦးမယ္၊ အဲ့ဒီနည္းကို ႐ွာပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးစမ္းသပ္နည္းဟာ ဘာလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မစဥ္းစားတယ္။ ငါ့ကို ဆရာႀကီးေတြက သင္ေပးလိုက္တယ္၊ ဘာလဲ မသိဘူး၊ ေနာက္ဆံုးနည္း ႐ွိတယ္တဲ့။ စဥ္းစားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ ေဘးကလူေတြကလဲ က်မကို ေငးၾကည့္လို႔၊ က်မလဲ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း အေျဖမေပၚေတာ့ လူနာေဆးထိုးဖို႔ လာခ်တဲ့ ေရေႏြးဇလံုထဲကို က်မ အပ္ေတြထည့္၊ ပိုက္ေတြထည့္ ပိုက္ကေလးကို ေရေႏြးစုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္၊ စုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္နဲ႔ ေခါင္းထဲကေတာ့ သပြတ္အူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ ငါဘာလုပ္မလဲလို႔။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်မ သတိရသြားပါတယ္။ ဇေ၀ဇ၀ါ မ်က္လံုးေတြ အကုန္ေဖ်ာက္ၿပီး မ်က္ႏွာထား ခပ္တည္တည္နဲ႔ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီး ဆီကေန က်မကို လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးတခုေပးပါလို႔ ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ကဗ်ာကယာပဲ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးထိုးေပးတယ္။ သူ႔ဆီက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ယူၿပီးေတာ့ လူမမာရဲ႔ မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၿပီးေတာ့ က်မ မီးထိုးၾကည့္ပါတယ္။ သာမန္လူေတြဟာ မ်က္လံုးကို မီးေရာင္နဲ႔ လွ်ပ္တျပက္ ထိုးလိုက္လို႔ ႐ွိရင္ အဲ့ဒီ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္က မီးေရာင္ကို တံု႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ သူငယ္အိမ္ က်ယ္ရာကေန က်ဥ္းသြားရပါတယ္။ က်ဳ႔ံ၀င္သြားရပါတယ္။ အခု က်မရဲ႔ လူနာက လက္ႏွီပ္ဓါတ္မီးနဲ႔ ထိုးလိုက္ေပမယ့္ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္ က်ယ္ျမဲက်ယ္လ်က္ပါ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီတဖက္ မေသခ်ာေသးဘူး၊ ေနာက္တဖက္ ထပ္ထိုးၾကည့္ပါတယ္။ ထပ္ထိုးၾကည့္ေတာ့ ေနာက္တဖက္ကလဲ က်ယ္ျမဲ က်ယ္လ်က္ နည္းနည္းမွကို မလႈပ္ပါဘူး။ ေသခ်ာၿပီ ဆိုေတာ့မွ က်မက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ခ်၊ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူမမာနားေတာ့ မေနရဲဘူး၊ ၀ုန္းဆို ထထိုင္ၿပီး ဖက္လိုက္မွာစိုးလို႔၊ လူနာ႐ွင္ဘက္ကို ကပ္သြားၿပီးေတာ့ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အမႀကီးလို႔ ေျပာရမွာေတာ့ က်မ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ အမႀကီးရဲ႔ လူမမာက အသက္မ႐ွိေတာ့ ပါဘူးလို႔၊ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ လူနာ႐ွင္ မိန္းမက က်မ ထင္သားပဲ ဆရာမတဲ့။ အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မ ေတာ္ေတာ္ ႐ွက္သြားတယ္။ ငါ့မွာေတာ့ ဒီလူနာ ေသ မေသ စဥ္းစားလိုက္ရတာ၊ သူကေတာ့ ႀကိဳၿပီးေတာ့ သိေနခဲ့ပါလား။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မဟာ ထိုင္ရာကေန ထၿပီးေတာ့ ထြက္ေျပးသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ႐ွက္ပါတယ္။ ႐ွက္တာနဲ႔အမွ် ေဒါသလဲထြက္။ ငါ့ကို ဒီလူနာ ေသမွန္း သိလ်က္နဲ႔ ေသေနတယ္လို႔ ထင္ေနလ်က္သားနဲ႔၊ ငါ့ေဆးခန္းကို ပိတ္ၿပီး လာခဲ့ရေအာင္ ငါ့ကို ေခၚတယ္။ က်မဟာ ေဒါသနဲ႔ ေဟာက္ထည့္လိုက္တယ္။ လူနာေသတယ္လို႔ ထင္လ်က္သားနဲ႔ က်မကို ဘာျဖစ္လို႔ လာေခၚတာလဲ၊ က်မမွာျဖင့္ ေဆးခန္းလူနာေတြ ပစ္ထားခဲ့ရတာ၊ ႐ွင္အဓိပၸါယ္မ႐ွိဘူး။ ဘာလို႔ လာပင့္တာလဲ ေဟာက္လိုက္ေတာ့၊ လူနာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ႏွာေလး ခ်ၿပီး ေျပာပါတယ္။ ဆရာမရယ္ ေသတယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာမဆီက အတည္ျပဳခ်က္ေလး ယူခ်င္လို႔ပါတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မဘ၀ရဲ႔ အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခုပါ။ ဒီေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀မွာလဲ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ ဆရာ၀န္ပါ။

ဘယ္ေလာက္ ညံ့ဖ်င္းသလဲဆိုရင္ က်မ လူမမာေတြ အိမ္ေတြ လိုက္သြားတယ္၊ ခေလးေမြးေပးရတယ္၊ ညႇပ္နဲ႔ ဆြဲေမြးေပးရတယ္ ဆိုရင္ပဲ က်မဟာ သားဖြါးမီးယပ္ပညာ႐ွင္ေတြလို ခံစားရပါတယ္။ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့ပါတယ္။ အလံုး အႀကိတ္ေလးေတြ၊ အဆီလံုးေလးေတြ ခြဲစိတ္ရတာကိုပဲ က်မဟာ ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ႀကီးလို က်မ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပင္ဘက္မွာ ေဆးပညာနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ဘာေတြ ေတြးထင္ေနသလဲ၊ ဘာေတြ စီစဥ္ေနၾကသလဲ က်မ မသိပါဘူး။
ဒိထက္ပိုညံ့တာတခုက က်မတို႔ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ေတာ့ေနာက္မွာ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပည္သူ႔ ေဆး႐ံုေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္သူ႔ေဆး႐ံု ေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔က ဘြဲ႔ရ႐ံုနဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ က်မတို႔ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္႐ွိရင္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ အခြင့္အေရးရေအာင္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖရပါတယ္။ အဲ့ဒီက စာေမးပြဲေတြကေတာ့ ၀န္ထမ္းေ႐ြးခ်ယ္ေလ့က်င့္ေရးအဖြဲ႔က က်င္းပေပးတဲ့ စာေမးပြဲေတြပါ။ အဲ့ဒီ စာေမးပြဲေတြက ေျဖၿပီးေအာင္မွသာ က်မတို႔ဟာ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ႐ွိပါတယ္။ က်မဟာ ဘြဲ႔ရရျခင္း တိုင္းျပည္ကို အင္မတန္ အက်ိဳးျပဳခ်င္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကိုလဲ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ စာေမးပြဲေတြ ေျဖပါတယ္။ ေျဖတိုင္း ေျဖတိုင္း က်ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတႀကိမ္မွာေတာ့ ေရးေျဖစာေမးပြဲ ေအာင္သြားတယ္။ ေအာင္သြားေတာ့ က်မတို႔ က်က္ရတဲ့ စာေတြကလဲ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ပါပါတယ္။ ျမန္မာစာ ပါပါတယ္။ ဗဟုသုတ ပါပါတယ္။ ေဆးပညာေတာ့ မပါပါဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ေရးေျဖေအာင္သြားတဲ့အခါ က်မ ရန္ကုန္ကို လာၿပီး ႏႈတ္ေျဖ ေျဖရပါတယ္။ ႏႈတ္ေျဖေျဖေတာ့ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေလးေယာက္ စုၿပီး တအိမ္မွာ တည္းတယ္။ တည္းၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ က်မတို႔ အကုန္ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက (အိတ္စ္) ေရာဂါ ကမၻာမွာ လူသိခါစ၊ ေရာ့ဟဒ္ဆန္ေၾကာင့္ အဲ့ဒီေရာဂါကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိကုန္ၾကပါၿပီ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းတုန္းက ဒီေရာဂါဟာ မထင္႐ွားေသးတဲ့အတြက္ က်မတို႔ သိပ္စာမက်က္ရပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အိတ္စ္ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚနည္းေတြ၊ ျဖစ္ပြါးတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြ၊ ဆက္သြယ္မႈေတြ အားလံုးကို က်မတို႔ တညလံုး ဖတ္ရတယ္။ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တေန႔ က်မတို႔ အဆင္သင့္ပဲေပါ့။ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေမးေမး အားလံုးရၿပီလို႔ ဆိုၿပီး ရင္ေကာ့ၿပီး စာေမးပြဲခန္းထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ ၀င္သြားေတာ့ က်မတို႔ကို ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြက က်မထင္ထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ဘာတခုမွ မေမးပါဘူး။ က်မ မထင္မွတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြပဲ ေမးပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေမးခြန္းေတြဟာလဲ က်မတခါမွ မၾကားဘူးတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ ဘာေမးခြန္းေတြလဲ ဆိုတာေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ မမွတ္မိလို႔ပါ။ အဲ့ဒီေမးခြန္းေတြကို ေမးၿပီးေတာ့ က်မကလဲ မေျဖႏိုင္ပါဘူး။ က်မကို ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့တာ ေမးပါ။ က်မ အကုန္ရပါတယ္ ေျပာေတာ့ အဲ့ဒါေတြ မေမးဘူးတဲ့၊ ငါတို႔ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကိုပဲ ေျဖရမယ္တဲ့။ က်မ စာေမးပြဲ က်ခဲ့ပါတယ္။ က်မ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို မထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါ။ အဲ့ဒါ က်မတို႔ ဘြဲ႔ရခါစ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀) ႏွစ္ကေပါ့။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အေျခအေန တမ်ိဳးေျပာင္းသြားပါၿပီ။

တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလ်က္ ႐ွိပါတယ္။ ၿမိဳ႔နယ္ေဆး႐ံုေတြ၊ ေက်းလက္က်န္းမာေရးဌာနေတြမွာ ဆရာ၀န္ေတြ လိုေနပါတယ္တဲ့။ အရင္တုန္းက တႏွစ္တႏွစ္ ေအာင္ခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ငါးရာ ခုႏွစ္ရာေလာက္ ႐ွိပါတယ္။ ေခၚတဲ့ဆရာ၀န္က ၁၅၀ ေလာက္ပဲ ႐ွိပါတယ္။ အခုေတာ့ တႏွစ္တႏွစ္ ဘယ္ေလာက္ေအာင္သလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေခၚတဲ့သူေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ေျဖတဲ့သူတိုင္းကို အေအာင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျဖတဲ့သူ တေျဖးေျဖး နည္းသြားပါတယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ အရင္တုန္းက တိုင္းျပည္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ က်မဟာ အခုအေျခအေနမွာ သြားၿပီးေတာ့ ေျဖရင္ ေအာင္မယ္ဆိုတာ က်မ သိပါတယ္။ အခုေတာ့ က်မ တိုင္းျပည္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ မ႐ွိတာလား၊ အသက္ကပဲ ႀကီးသြားတာလား မသိပါဘူး။ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ က်မဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ ျပင္ပေဆးကု ဆရာ၀န္ဘ၀နဲ႔ပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေနထိုင္လ်က္ ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒါက က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။

ဆရာ၀န္ဘ၀ ေျပာၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံလိုပါတယ္။ က်မ စာေရးဆရာအျဖစ္ ဘာေတြညံ့သလဲ ဆိုတာကေတာ့ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြကို ဖတ္တဲ့ ပရိသတ္ေတြအေနနဲ႔ ထူးၿပီးေတာ့ ၀န္ခံစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ သေဘာေပါက္ၿပီးသားလို႔ က်မ ယူဆပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မစာေရးတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မရဲ႔ အေရးအသားေတြ၊ ဇာတ္လမ္းတည္ေဆာက္ပံုေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ ေျပာလိုပါတယ္။ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္လို႔သာ ျဖစ္လာရတယ္၊ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါဘူး။ စာေရးဆရာ ဘာ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ခ်င္သလဲလို႔ တေယာက္ေယာက္က ေမးလိုက္တဲ့အခါမွာ က်မ အိုးနင္းခြက္နင္း အျမဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဘာေျဖလို႔ ေျဖရမွန္း မသိပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ အခုအခ်ိန္က်မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရတယ္။ အရင္တုန္းက က်မ မသိပါဘူး။ အခုအခ်ိန္လဲ က်မ ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္စဥ္းစားမိသလဲဆိုေတာ့ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရလို႔ပါ။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ကို အားလံုးသိၾကမွာပါ။ အဲ့ဒီဆရာမႀကီးက စာေရးတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ေရးဖူးပါတယ္။ သူက ဘာကို ဥပမာျပသလဲဆိုေတာ့ ဖိလစ္ပိုင္အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ေဒါက္တာ ဟိုေဆးရီေဇာ္နဲ႔ ဥပမာ ျပပါတယ္။ ေဒါက္တာ ရီေဇာ္ဟာ သူစာေရးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက သူႏိုင္ငံဟာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံပါ။ သူ႔တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး မရေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူဟာ သူ႔တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ က်ေနာ္ စာ(၃)အုပ္ ေရးပါမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီစာ (၃) အုပ္ေရးၿပီးတဲ့ အထိ က်ေနာ့္တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး မရေသးဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသ ပစ္လိုက္မယ္တဲ့။ အဲ့ဒီ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေက်ညာၿပီး စာေရးတဲ့ သူတေယာက္ပါ။ တကယ္လဲ သူစာအုပ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ ေရးၿပီးတဲ့အခါမွာပဲ သူ႔တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး ရသြားပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရက သူပုန္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ၿပီးေတာ့ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ကြပ္မ်က္တာကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူဟာ သူရဲေကာင္း ပီသစြာ က်ဆံုးသြားပါတယ္။ အဲဒီ ေဒါက္တာရီေဇာ္ရဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္က ေရးျပလိုက္တဲ့အခါ က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္႐ွက္သြားပါတယ္။ ငါ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ စာေရးတာလဲ။ သူမ်ားေတြမ်ား ရည္႐ြယ္ခ်က္က မြန္ျမတ္လိုက္တာ။ ျမင့္ျမတ္လိုက္တာ၊ ငါ့မွာေတာ့ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါလား၊ က်မေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳေတြ ေလးငါးပုဒ္၊ လံုးခ်င္းစာအုပ္နဲ႔ ၀တၳဳေတြ ၃၀ ေက်ာ္၊ ငါဘာကို ေရးတာလဲ၊ အဲ့ဒီတခါ က်မ နည္းနည္းေတာ့ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ က်မဟာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတာ့ ႐ွိခဲ့ဟန္ တူပါတယ္။ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္ လဲ ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ၀တၳဳေတြထဲက က်မ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေလ့လာၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ က်မဟာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ျဖစ္တာနဲ႔အမွ် အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာျမင့္မားေရး၊ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေရး၊ ကိုယ္က်င့္တရား ျမင့္ျမတ္ေရး အဲ့ဒါေတြကို က်မ ဦးတည္ခဲ့ပံုရပါတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ျပန္ၿပီးေတာ့ ဆင္ျခင္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ဒါေတြေၾကာင့္ ေရးမိခဲ့တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခုခ်ိန္ထိ မေသခ်ာေသးပါဘူး။ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္တုန္းပါပဲ။ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ က်မကိုယ္က်မ မေသခ်ာေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါ ထင္ျမင္ခ်က္တခုပါ။ က်မ အဲ့ဒီလို ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့မိတယ္လို႔ က်မ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်ရပါတယ္။

ဒါက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ က်မ ညံ့တာ၊ ေနာက္တခုက က်မတို႔ဟာ ၀တၳဳတပုဒ္ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႔စာကို စာဖတ္ပရိသတ္ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိပါတယ္။ စာဖတ္ပရိသတ္ဆီကို ပို႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးေတြ အျမဲ႐ွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်မတို႔ စာေတြ ေရးပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖတ္ဖို႔ ေရးတာထက္ သူတပါးဖတ္ဖို႔ ေရးတာက ပိုၿပီးေတာ့ မ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မဟာ ပရိသတ္အတြက္ ရည္႐ြယ္ၿပီးေတာ့ ၀တၳဳေတြ အမ်ားႀကီး ေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပရိသတ္ဆီကို ရည္႐ြယ္ေသာ္လည္း ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ပဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြ ႐ွိပါတယ္။ အယ္ဒီတာစာပြဲက ဆုတ္ျဖဲၿပီးေတာ့ ေရာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အယ္ဒီတာ စာပြဲကေန ေက်ာ္သြားၿပီးမွ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေလးေတြ ကဗ်ာေလးေတြ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ က်မ ခဏခဏ ႀကံဳရပါတယ္။ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ဟာ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြဆီကို ပို႔တဲ့အခါမွာ ပရိသတ္ဆီေရာက္ေအာင္ က်မတို႔ ေရးႏိုင္ရပါမယ္။ ဘယ္လို အတားအဆီးပဲ႐ွိ႐ွိ ဘယ္လို အျဖတ္အေတာက္ပဲ ႐ွိ႐ွိ ဒါကို လွည့္ပတ္ၿပီး ပို႔ႏိုင္ရပါမယ္။ အေရးႀကီးတာက ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔က အဲ့ဒီလို မပို႔တတ္ဘူး။ က်မက ပိုၿပီးေတာ့ မပို႔တတ္ဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပရိသတ္ဆီကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္ေပမယ့္ တခါတခါက်ေတာ့ ကံအေၾကာင္း မသင့္လို႔ ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ေတာ့ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ ႀကံဳရပါတယ္။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲက က်မ ကဗ်ာတပုဒ္အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးက တိုတိုေလးပါ။

ကဗ်ာေလးေခါင္းစဥ္က 'ေလလြင့္သူရဲ႔တိမ္' လို႔ အမည္ေပးထားပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၈) ႏွစ္ေလာက္က ေရးထားတာပါ။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာကို ပရိသတ္ဆီပို႔ဖို႔ အခုအခ်ိန္ထိ ၃ ႀကိမ္တိတိ ပို႔ၿပီးပါၿပီ။ ၃ ႀကိမ္လံုးလံုး ေရေျမာင္းထဲပဲ ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီကဗ်ာေလး ဘာေၾကာင့္ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သလဲဆိုတာ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ဆန္းစစ္ေပးပါလို႔ က်မ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာေလးကို ႐ြတ္ျပပါမယ္။ နဲနဲၾကာၿပီဆိုေတာ့ အလြတ္မရလို႔ စာ႐ြက္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ႐ြတ္ပါမယ္။

မုန္းတီးသူမ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း
ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

မုန္းတီးမႈေတြ စားရတယ္ဆိုတာ တျခား စားစရာ မ႐ွိလို႔ စားရတာပါ။ က်မမွာက ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မုန္းတီးမႈကို စားရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ တခ်ိဳ႔ေသာ သူေတြ၊ ကံေကာင္းတဲ့သူေတြကေတာ့ စားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာေပါ့။ အဟာရ႐ွိတဲ့ အစားအစာေတြ အမ်ားႀကီး စားတဲ့အခါမွာ သူတို႔ရဲ႔ ဗိုက္ေတြကလဲ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ပိုပိုၿပီး ပူလာပါတယ္။ (ရီသံ၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ ဒီပရိသတ္ထဲမွာ ဗိုက္ပူသူ ႐ွိရင္ (ရီသံမ်ား) တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ဘီယာေသာက္လို႔ ဗိုက္ပူတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြက တမ်ိဳးေပါ့။ က်မမွာေတာ့ သူမ်ားလို စားစရာ အဟာရလဲ သိတ္မ႐ွိ၊ လူပံုကို ၾကည့္လိုက္ပါ၊ လူပံုကလဲ ပိန္ပိန္ ပုပု ေသးေသးေလး၊ ဒါ အဟာရ မ႐ွိေလာက္ဖူးဆိုတာ သိေလာက္ပါတယ္ေနာ္။ က်မတို႔မွာက ဆန္စပါး။ ၀၀လင္လင္ မစားရ။ တခ်ိဳ႔ေတာ့ ဆန္စပါးတင္မကဘူး၊ ဘိလပ္ေျမေတြ ဘာေတြလဲ စားတတ္ၾကတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက စားစရာ မ႐ွိေတာ့ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ကိုယ့္ရဲ႔ မုန္းတီးမႈကို ကိုယ့္အမုန္းေတြကို ျပန္ၿပီး စားရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြန္အားျဖစ္ေအာင္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအဓိပၸါယ္နဲ႔ က်မဟာ ကဗ်ာေလးကို အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။

မုန္းတီးမႈမ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း
ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

ႏွစ္သံုးဆယ္ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ား
ေလတိုက္စားလို႔ ၿငိမ္းခဲ့ၿပီ။

အဲ့ဒါကလဲ အဲ့ဒီကဗ်ာေရးေတာ့ က်မက အသက္ ၃၀ မို႔လို႔ ႏွစ္ ၃၀ ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ားလို႔ ေရးတာပါ။ (ရီသံမ်ား)

လြဲေခ်ာ္သြားတဲ့ နာရီမ်ားအတြက္
အိပ္မက္ေတြကို ႐ွက္တိုင္း
အနက္႐ိႈင္းဆံုးဆိုတဲ့ ေသာကမ်ား
ဘုရားတရင္း စိန္ေခ

(FWD Mail မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ ေအာက္ဆံုးအပို္ဒ္က ကဗ်ာအဆံုးသတ္မပါရွိျခင္းအတြက္ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။)

ကမၻာ.အမြန္ၿမတ္ဆံုး၊အ ေကာင္းဆံုး ဘာသာတရားဆု

2009-12-11T15:35:00.002+06:30

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ သတင္းေကာင္းတစ္ခုမုိ. ႀကဳိးစားၿပီး ၿပန္ဆုိတင္ၿပလုိက္ပါတယ္...။ ဆြစ္ဇာလန္နုိင္ငံ၊ ဂ်နီဗာၿမဳိ. အေၿခစုုိက္ အၿပည္ၿပည္ဆုိင္ရာ ဘာသာေရးႏွင္. အသိဥာဏ္ၿမင္.မား ေရးဆုိင္ရာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးအဖဲြ.က ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ.အစည္းကုိ " ကမာၻ႕အမြန္ၿမတ္ဆံုး/ အေကာင္းဆံုး " ဘာသာတရား ဆုခ်ီးၿမွင္.ခဲ.ေႀကာင္း သိရွိရပါတယ္...။ အဆုိပါအထူးတစ္လည္ခ်ီးၿမွင္.တဲ. ဆုကုိကမာၻ ဘာသာေပါင္းစံုမွ ကုိယ္စားလွယ္ ၂၀၀ ေက်ာ္ကေရြးခ်ယ္ခ်ီးၿမွင္.ခဲ.ၿခင္းၿဖစ္ၿပီး ပုိ၍၀မ္းေၿမာက္အံ.ႀသဖြယ္ေကာင္းသည္မွာပါ၀င္ေရြးခ်ယ္သည္.ဘာ သာေရးေခါင္းေဆာင္အမ်ားစုက အဆုိပါ အဖြဲ.အစည္းတြင္အဖြဲ.ခြဲ၀င္ အနည္းဆံုးၿဖစ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာကုိ မိမိတုိ.ဘာသာထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ဆႏၵမဲေပးခဲ.ႀကၿခင္းၿဖစ္သည္...။
ပါ၀င္ဆႏၵမဲေပးခဲ.သူ ေလးဦးကေၿပာဆုိခဲ.ရာတြင္... အဆုိပါအဖဲြ.ႀကီး၏ သုေတသနညြန္ႀကားေရးမွဴး Jonna Hult က " ဒီကမၻာ.အမြန္ၿမတ္ဆံုး၊အ ေကာင္းဆံုး ဘာသာတရားဆုကုိ ဗုဒၶဘာသာက ရရွိတာအံ.ႀသစရာမရွိပါဘူး...။ ဘာၿဖစ္လုိ.လည္းဆုိေတာ. ကမာၻေပၚမွာ ဗုဒၶဘာသာေႀကာင္. ၿဖစ္ပြား ေပၚေပါက္ခဲ.တဲ. စစ္ပဲြဆုိတာမရွိခဲ.ပါဘူး...။ တစ္ၿခားဘာသာမ်ားနဲ. မတူတာကအဲဒါပါပဲ...။ တစ္ၿခားဘာသာေတြက အကယ္၍ဘုရားသခင္ သာမွားယြင္းခဲ.ရင္ဆုိတဲ. အေတြးနဲ.လက္နက္ေတြကုိ အရံသင္.ထားႀကပါတယ္...။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဟာ(ဘာသာေရးအတြက္နဲ.) စစ္တုိက္တာကုိေတြ.ရဖုိ. အေတာ္ခဲယဥ္းပါတယ္...။ တစ္ၿခားဘာသာ၀င္ေတြရဲ. အစဥ္အလာအေလ.အထနဲ. ဆန္.က်င္စြာပဲ ဗုဒၶဘာသာဟာကုိ္ယ္ ကုိယ္တုိင္က်င္.ႀကံတဲ. တရားကုိသာသူမ်ားကုိ ေဟာႀကားခဲ.တာပါပဲ "

လုိ.ဆုိခဲ.ပါတယ္... Belfast ၿမဳိ.မွ ကက္သလစ္ဘုန္းေတာ္ႀကီး Ted O'Shaunghnessy ကေတာ.

" ကက္သလစ္သာသနာကုိ ၿမတ္နုိးကုိကြယ္ေပမယ္. လူသားေတြကုိ ေမတၱာဂရုဏာထားရန္ ေဟာႀကားၿပီးလူသားေတြကုိပဲ သတ္ၿဖတ္ကာ ဘုရားသခင္ရဲ. အလုိဆႏၵနားလည္ပါတယ္လုိ. ေၿပာႀကတာက စိတ္အေႏွာက္အ ယွက္အၿဖစ္ရဆံုးပါပဲ...။ ဒါေႀကာင္. မြန္ၿမတ္တဲ. ဗုဒၶဘာသာကုိ မဲေပးခဲ.တာပါ လုိ. အမိန္.ရွိခဲ.ပါတယ္....။
ပါကစၥတန္က မြတ္ဆလင္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ Tal Bin Wassad ကလည္း ဒီအဆုိကုိ သေဘာတူ ေထာက္ခံခဲ.ပါတယ္...။ အဆိုပါအဖဲြ.ႀကီးရဲ. ပါကစၥတန္နုိင္ငံ မြတ္စလင္ အစည္းအရံုးဆုိင္ရာမဲေပး ေရးအဖဲြ.၀င္ တစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ.သူက

" ကြ်န္ေတာ္ဟာ အစၥလာမ္္ဘာသာကုိ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ယံုႀကည္သူ တစ္ေယာက္ပါ...။။ သုိ.ေသာ္လည္း ပုဂၢဳိလ္ေရးဆုိင္ရာ ခံစားခ်က္ထက္ ဘာသာေရးကုိ အေႀကာင္းၿပၿပီး အမ်က္ေဒါသေတြ ထြက္ႀက၊ ေသြးေၿမက်ႀက ရတာေတြကုိ ေတြ.ၿမင္ခံစားရပါတယ္... ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကေတာ. အဲဒါကုိ သိၿမင္နားလည္ သေဘာေပါက္ခဲ.ႀကပါတယ္...။ ေၿပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္.ရဲ. အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြတစ္ခ်ဴိ. ဟာဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြပါ "
လုိ.ေၿပာခဲ.ပါတယ္...။ အစၥေရးနုိင္ငံ ေဂ်ရုဆလင္ၿမဳိ.က ဂ်ဴးဘုန္းေတာ္ႀကီး Shmuel Wasserstein ကေတာ.

" ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္.ဘာသာၿဖစ္တဲ. ဂ်ဴဒါအစ္ဇင္ ကုိႏွစ္သက ္ၿမတ္နုိးပါတယ္...။ ကုိ္ယ္.ဘာသာမုိ.ကုိယ္ ဒါဟာကမာၻေပၚမွာ အႀကီးၿမတ္ဆံုး ဘာသာတရားလုိ.လည္း ထင္ပါတယ္...။ ဒါေပမယ္. ရုိးရုိးသားသား ၀န္ခံရယင္ ကြ်န္ေတာ္ဟာေန.စဥ္ ဂ်ဴးဘာသာအရ ၀တ္မၿပဳခင္ ၀ိပႆနာတရား ကုိက်င္.ႀကံ အားထုတ္ေနတာ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ကတည္းကပါ...။ ဒါေႀကာင္. အခုလုိ မဲေပးလုိက္ပါတယ္ "

လုိ.ေၿပာလုိက္ပါတယ္...။ သုိ.ေသာ္..စိတ္မေကာင္းစရာ အခ်က္တစ္ခုက အဆုိပါအဖြဲ.ႀကီးအေနၿဖင္. ထုိဆုကို လက္ခံမည္.သူ တစ္ေယာက္ကုိမွ် မေတြ.ခဲ.ရေပ....။ သူတုိ. ဆက္သြယ္ေၿပာဆုိသမွ် ဗုဒၶဘာသာ၀င္အားလံုးက ထုိဆုကုိ လက္ခံဖုိ. ၿငင္းပယ္ခဲ.ႀကၿခင္းၿဖစ္သည္...။ အဘယ္ေႀကာင္. ထုိဆုကုိလက္ခံရန္ ၿငင္းဆန္ရေႀကာင္း ေမးၿမန္ခဲ.ရာ ၿမန္မာဗုဒၶဘာသာအသင္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးဂုရတၱက

" ယခုလုိမိမိတုိ. ဘာသာကုိ အသိအမွတ္ ၿပဳခ်ီးၿမွင္.သည္.အတြက္ ၀မ္း ေၿမာက္ေက်းဇူးတင္ေႀကာင္း ... သုိ.ေသာ္ ဒီဆုကုိ အၿမတ္ဆံုး လြတ္ေၿမာက္မွဳ နိကၡမဓါတ္၊ နိဗၺာန္ဓါတ္ ႀကဳိးစားအားထုတ္ကာ ရရွိနုိင္သည္. လူသားအားလံုးကုိ မိမိတုိ.မွ်ေ၀ေပးအပ္ပါေႀကာင္း..."

မိန္.ႀကားခဲ.ပါတယ္...။ အဖဲြ.ႀကီးအေနနဲ. ထုိဆုကုိ လက္ခံရယူေပးမယ္. သူကုိ ဆက္လက္ ဆက္သြယ္ေနဦးမွာ ၿဖစ္ေႀကာင္း သိရွိရပါတယ္....။
တရား အရသာသိတဲ. သူေတြကေတာ. ကုိယ္တုိင္ကုိ လက္ေတြ.က်င္. ႀကံအားထုတ္ေနႀကၿပီ...။ တရားမသိ ၊ အမွားၿပည္.ေနတဲ. ... ကြ်န္ေတာ္တုိ. ငမုိက္သားမ်ားကေတာ. .. ဒီသံသရာ ေရယာဥ္ေႀကာမွာ ...ေၿမာလုိ.ေကာင္းေနဆဲ.... ။
မူရင္းသတင္းေလးကေတာ.ဒီလုိပါ...

The Geneva-based International Coalition for the Advancement ofReligious and Spirituality (ICARUS) has bestowed
"The Best Religion Inthe World" award this year on the Buddhist Community. This special award was voted on by an international round table of more than 200religious leaders from every part of the spiritual spectrum. It wasfascinating to notethat many religious leaders voted for Buddhism rather than their own religion although Buddhists actually make up a tiny minority of ICARUSmembership. Here are the comments by four voting members:Jonna Hult, Director of Research for ICARUS said "

It wasn't a surprise to me that Buddhism won Best Religion in the World, because we couldfind literally not one single instance of a war fought in the name ofBuddhism, in contrast to every other religion that seems to keep a gunin the closet just in case God makes a mistake. We were hard pressed to even find a Buddhist that had ever been in an army. These peoplepractice what they preach to an extent we simply could not document with any other spiritual tradition."

A Catholic Priest, Father Ted O'Shaughnessy said from Belfast ,

"As much as I love the Catholic Church, it has always bothered me to noend that we preach love in our scripture yet then claim to know God'swill when it comes to killing other humans. For that reason, I didhave to cast my vote for the Buddhists."

A Muslim Cleric Tal Bin Wassad agreed from Pakistan via histranslator.

"While I am a devout Muslim, I can seehow much anger andbloodshed is channeled into religious expression rather than dealtwith on a personal level. The Buddhists have that figured out."

Bin Wassad, the ICARUS voting member for Pakistan 's Muslim communitycontinued,

"In fact, some of my best friends are Buddhist."And Rabbi Shmuel Wasserstein said from Jerusalem, "

Of course, I love Judaism, and I think it's the greatest religion in the world. But tobe honest, I've been practicing Vipassana meditation every day beforeminyan (daily Jewish prayer) since 1993. So I get it.
" However, there was one snag - ICARUS couldn't find anyone to give the award to. All the Buddhists they called kept saying they didn't wantthe award.When asked why the Burmese Buddhist community refused the award,Buddhist monk Bhante Ghurata Hanta said from Burma, "We are grateful for the acknowledgment, but we givethis award to all humanity, forBuddha nature lies within each of us."

Groehlichen went on to say

"We're going to keep calling around until we find a Buddhist who will accept it. We'll let you know when we do." Fwd mail ပါ.။ မူရင္းေရးသားသူ မသိပါ.။ ကိုေဇာ္ ထပ္ဆင္႔ တင္ျပပါသည္.။

နာရီ

2009-11-25T16:43:00.002+06:30

အတၱၱၱေတြက တေခ်ာက္ေခ်ာက္ျမည္
အသက္ရႈသံထက္
ေလာဘ သံပါတ္က ပိုလည္တယ္။
ဒုကၡက ႏိုးစက္လိုပဲ
မၾကာခဏ ျမည္သံထြက္တယ္..။
ဒါေပမဲ့.....
ဒီဘ၀နာရီေတြအထဲမွာ
ရယ္သံလြင္လြင္ေတြရွိတယ္။
ငိုသံညိဳညိဳေတြ ရွိတယ္။

တစ္အိအိ ေရြ႕ လ်ားေနတဲ့
ရွင္သန္မႈ စကၠန္႕ သံေတြၾကားထဲ
ဘယ္အရာမွ သယ္ေဆာင္ခြင့္မရခင္
ငါ့..........
နာရီလက္တံေတြကို ရပ္မပစ္ပါနဲ႕
ေလာကဓံရယ္...။

ခံစားမႈကိုစားသံုးသူမ်ား

2009-11-25T16:18:00.002+06:30

ကဗ်ာဆရာဆိုတာ
ဘ၀ရဲ႕ကဗ်ာကရာပဲ
ေငြေနာက္ မလိုက္ေပမဲ့
ေငြေနာက္ျခင္းကို ခံရသူေတြ။

တစ္ခါတေလမ်ား
ေလာကဓံက သရဲလိုေျခာက္လို႕ကေတာ့
သူတို႕ရဲ႕ ဖန္ခြက္ျမည္သံ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႕
ေမာင္းထုတ္ပစ္တတ္ရဲ႕...။

ေခတ္က ကဗ်ာ ဆရာေတြအေပၚ
ဒုတ္ထမ္းဓားထမ္း လုပ္ေနတာၾကာျပီ
ဒါေပမဲ့
သူတို႕ စာသားေတြ သူတို႕ ၀ါးလို႕ မ်ိဳလို႕
သူတို႕ က သူတို႕ ကိုသူတို႕ ပန္းပြင့္ေတြထဲ
ေက်နပ္လို႕....။

ျမန္မာ့ေျမေပၚက ကဗ်ာဆရာမ်ား............။

ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာရရင္ခင္ဗ်ားကကၽြန္ေတာ္မဟုတ္ဘူး

2009-10-31T17:28:00.002+06:30

ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာရရင္ခင္ဗ်ားကကၽြန္ေတာ္မဟုတ္ဘူး။
ခင္ဗ်ားစီးတဲ့ကားအမ်ိဳးအစား ကၽြန္ေတာ္မသိသလို
ကၽြန္ေတာ္စီးတဲ့ ဖိနပ္တံဆိပ္လည္း ခင္းဗ်ားသိမွာမဟုတ္ဘူး။
ခင္ဗ်ားနင္းခဲ့တဲ့ လည္မ်ိဳေတြ ခင္ဗ်ားမမွတ္မိသလို
ကၽြန္ေတာ္ကိုတြန္းခ်ေနတဲ့ လက္ေတြကိုလဲ မွတ္မိေတာ့ဘူး။
ခင္ဗ်ားက ေလာကဓံကို ဖေယာင္းတိုင္းမီးမႈတ္သလို ခ်ဴပ္ျငိမ္းလို႔ရေပမဲ႔
ကၽြန္ေတာ္က ဒုကၡေတြကို တစ္စတစ္စလိုက္ေကာက္လို႕ မဆံုးဘူး။
ခင္ဗ်ားဒုကၡက ကၽြန္ေတာ္ဒုကၡထက္ တစ္ခါတစ္ခါ ပိုမ်ားေနမလား။
ခင္းဗ်ားအရာရာကိုဖန္ဆင္းႏိုင္တဲ့ နတ္တစ္ပါးျဖစ္သလို
ကၽြန္ေတာ္က အရာရာမျဖည့္စီးႏုိင္တဲ ့လိုအပ္မႈနတ္သားျဖစ္တယ္။
ခင္းဗ်ားက အမွာကိုအမွန္လုပ္တတ္တဲ့ ပါရဂူ
ကၽြန္ေတာ္က အမွန္ကို အမွန္မေျပာရဲတဲ့ ငေၾကာက္
ကၽြန္ေတာ္က ေသမွာထက္ ေငြမရွိတဲ့ဘ၀ကိုေရာက္မွာပိုေၾကာက္သလို
ခင္ဗ်ားက ေငြမရွိမွာထက္ေသမွာပိုေၾကာက္တယ္မဟုတ္လား။
ခင္ဗ်ားနဲ႕့ကၽြန္ေတာ္တူတာဆိုလို့ အခ်ိန္တန္ရင္ေသမွာရယ္၊ ေသာကအၾကီးအေသးေတြရယ္၊
အေကာင္းမျမင္တက္တဲ့သံသယအခ်ိဳ႕ ့ရယ္၊မိသားစုအတြက္ရယ္ပဲရွိတယ္...။
ကဲ ခင္ဗ်ား............ကကၽြန္ေတာ္နဲ႕မတူပါဘူးဆိုေနမွပဲ..။

ဘံုဆိုင္

2009-10-31T17:04:00.001+06:30

ဒုကၡ အယ္ကိုေဟာတို႕
စီးဆင္းကခုန္ရာ.......
ျပာလိုေၾကြက်ရင္း ေပ်ာက္ဆံုးမဲ့
ဘ၀ထဲ...။
ခပ္ညစ္ညစ္စိတ္ေတြေရာလို႕
ေမာ့ပစ္လိုက္....။
ေလာကဓံဆိုတာ ၾကိဳးညွိစရာမလိုေပမဲ့
အသံထြက္က ဒီမွာ ညံ့တာမ်ားတယ္။
အိပ္ကပ္ထဲ ကံတရားထက္
ေငြသာထည့္ခဲ့...။
ဘ၀ကို ရဲရဲၾကီးမူးလို့ရတယ္။
မနက္ျဖန္ မနက္
ေသမင္းတံခါး၀ကိုမေရာက္ခင္အထိေပါ့။

ဒိုင္ယာရီေန႕စဲြမ်ား

2009-10-16T15:11:00.002+06:30

၂၀၀၉ ကစလို႕

ကဗ်ာအတြက္ ကေလာင္မကိုင္ေတာ့ဘူး

ေငြေၾကးရဲ႕ က်ားကြက္ေရႊ႕ဖို႕

လက္ေသြးတက္လာတယ္။

သံသရာ လည္ဖုိ႕

၀ဋ္ခံဖို႕အတြက္..ဘုရားတည္..၊စုတ္ထိုး

(၂) မ်ိဳးကိုခ်န္လို႕.....

က်န္တစ္လမ္း ..ငါေလ်ာက္လွမ္း...။

ကံၾကမၼာက ေတာ့ဓားထမ္းထားတယ္။

င့ါကိုဘယ္ေန႕ ခုတ္မလဲေတာ့မသိ။

ငါ့သိတာ က

လိုခ်င္တာေတြ စြန္႕လြတ္လို႕

လိုအပ္တာ ေတြ အငမ္းမရနဲ႕

ေခြးလို...၀က္လို....

ေငြနံ႕ခံလို႕ေကာင္းဆဲ...။

ဒါေပမဲ့

ရႈရႈိက္မယ္ၾကံတုိင္း

ရနံ႕ျပယ္ျပယ္သြားတာက ဆိုးလွတယ္။

မာယာ ႏွင့္.......

2009-03-31T14:41:00.001+06:30

မ်က္ႏွာက်က္ေပၚ အလြမ္းေတြတိမ္ဖဲြ႕ေနသလား
မနက္ျဖန္မွာ ေငြနဲ႕ပဲ မ်က္ႏွာသစ္ခ်င္တယ္တဲ့
အေရွ႕ေတာင္ အာရွ မွ အခ်စ္ကို ကစားတတ္တဲ့ ကေလးမေရ
မင္းလက္ဖ်ားေလးေတြက ငါ့ရင္ကို က်ားကြက္ထဲထည္႕ေရႊ႕ေန
တိုးတိုးလွ်ိဳ႕၀ွက္ ၊ ရႈိက္သံၾကား.....
ငါ့ မ်က္ရည္စ အခ်ိဳ႕ .......မင္းေျခဖ်ားေအာက္ စီး၀င္ျပီလား..။
အခုထိ..
ငါကေတာ့ တိမ္လိုလူပါပဲ...
နင့္နဲ႕ ပတ္သက္ရင္ေပါ့..ေလ..။#

ကဗ်ာေမွာ္၀င္စားျခင္း သို႕ မဟုတ္ ညိမ္းညိဳ ႏွင့္ စကားေျပာျခင္း

2009-01-19T16:26:00.002+06:30

ညိ္မ္းညိဳဆိုတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ဘေလာကာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘေလာ့ကို ၂၀၀၈
အေစာပိုင္းကာလေလာက္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လင့္ေပးမႈ ကေန စတင္
ဖတ္ရႈခဲ့မိတယ္။ စဖတ္မိမိခ်င္း မွာပင္ ညိမ္းညိဳရဲ႕ ကဗ်ာ ေမွာ္ေတြက
ကၽြန္ေတာ္ ႏွလံုးသားထဲ
စတင္စီး၀င္ သြားေစတာေတြရပါတယ္။ ဒီေတာ့ အခက္အခဲေတြအမ်ားၾကီး ၾကားမွ
ညိမ္းညိဳ ကို အင္တာဗ်ဴးျဖစ္ေအာင္ဗ်ဴးလို႕ အခုလိုတင္ဆက္ဖို႕ၾကိဳးစား
ခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ဆႏၵေတြျပည္႕စံုသြားျပီလို႕ဆိုရမလိုပါပဲ
ညိမ္းညိဳနဲ႕ အင္တာဗ်ဴး ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္တင္ဆက္ႏိုင္ခဲ့ပါျပီ။

အေငြ႕:
ပထမဦးစြာ ညိမ္းညိဳ ဘေလာ့စေရးျဖစ္သြားပံုေလးကိုေျပာျပေပးပါဦးဗ်ာ
nyeinnyo:
၂၀၀၇ ဇြန္ေလာက္က်မွ ဘေလာ႔ေတြ ႐ွိတယ္ဆိုတာ သိတာဗ် အရင္က လံုး၀မသိဘူး
အေငြ႕:
ဟုတ္
nyeinnyo:
အန္တီေကသြယ္ ဘေလာ႔ကို ပထမဆံုး ဖတ္ဖူးပါတယ္
အေငြ႕:
ဟုတ္ကဲ့
nyeinnyo:
အန္တီက မိုးကုတ္အေၾကာင္းေတြ ေရးလို႔ လိုက္ဖတ္ရင္းနဲ႔ ကိုယ္တိုင္လဲ
ဘေလာ႔ေလးလုပ္ရင္း စာေရးရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲဆိုပီး
:)
အဲလိုဗ်
က်ေနာ္ဘေလာ႔လုပ္ျဖစ္ပံုက
အေငြ႕:
အဲဒီကေန႕စျပီး ဘေလာ့လုပ္ဖို႕စျပီးေလ့လာေတာ့တယ္ဆိုပါစို႕
nyeinnyo:
အဟား ေျပာရရင္ေတာ႔ စီနီယာအကိုႀကီး၁ေယာက္က အကုန္လုပ္ေပးတာဗ်
အေစာပိုင္းကာလေတြမွာ က်ေနာ္က စာေရး႐ံုသက္သက္ပဲ
အေငြ႕:
ေအာ္
nyeinnyo:
အခုမွ နဲနဲပါးပါး တီးမိေခါက္မိရယ္
:)
အေငြ႕:
ဒါဆိုရင္ ျပည္ပ ေရာက္မွ စျပီးေရးျဖစ္တာေပါ့ဟုတ္လား :)
nyeinnyo:
ဘေလာ႔ဆိုရင္ေတာ႔ ဒီေရာက္မွေရးျဖစ္တာေပါ႔
ဒါမွန္ပါတယ္
ဒီမွာမွ နက္သံုးခြင့္ စရတာကိုး
:)
စာေရးတာဆိုရင္ေတာ႔ ငယ္တုန္းကထဲကလို႔ ေျဖရပါမယ္
အေငြ႕:
ဘယ္အရြယ္ေလာက္တုန္းကလည္းဗ်..
:)
nyeinnyo:
မွတ္မွတ္ရရ ၇ တန္းတုန္းက ကဗ်ာစေရးျဖစ္တယ္ဗ် ျမန္မာစာဖတ္စာအုပ္ထဲက
ကဗ်ာေတြကို အားက်ပီး လိုက္တုေရးမိတာ ကေလးဆိုေတာ႔ သိပ္လဲမစဥ္းစားမိပါဘူး
ေတာ္၏ မေတာ္၏
ခုေနေတာ႔ ႐ွက္စရာႀကီးဗ်
အေငြ႕:
ကဗ်ာေရးသူတိုင္းဒီအတုိင္းပါပဲ..ဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္လည္း ဒီလိုပါပဲ
အဲဒီတုန္းက ကဗ်ာေတြကို အခုျပန္ဖတ္ရင္ စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးပဲဗ်..။
nyeinnyo:
ပိုဆိုးတာက တကယ္႔ကဗ်ာဆရာႀကီးေတြပံုစံကို ကဗ်ာေရးထံုးကို
လံုးလံုးနားမလည္ေသးတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္က လိုက္တုပီး ေရးမိတာမ်ိဳးမို႔
:)
အေငြ႕:
ဒါနဲ႕ ကဗ်ာေတြကိုထဲထဲ၀င္၀င္ ေသခ်ာေရးျဖစ္တာကေရာ ဘယ္တုန္းေလာက္ကလည္းဗ်..
nyeinnyo:
၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ထဲမွာ တခါသြန္ပီးေတာ႔ ေရးျဖစ္တယ္ဗ် ၁၀တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ေပါ႔
မဂၢဇင္းေတြကို ကဗ်ာပုဒ္ေရ ၈၀ ေက်ာ္ပို႔ႏိုင္ခဲ႔တယ္ တပုဒ္မွေတာ႔ အေရြးမခံခဲ႔ရဘူး
အေငြ႕:
ဟုတ္ကဲ့
nyeinnyo:
ေနာက္သင္တန္းသြားတက္ေတာ႔ ေရးပီးသားေကာ္ပီလက္ခံစာအုပ္လံုး၀ေပ်ာက္သြားပီး
တျခားအခက္အခဲေတြ႐ွိတာမို႔
သိပ္မေရးႏိုင္ဘူးဗ်
၂၀၀၅ ၿမိဳ႔ေပၚျပန္ေရာက္ေတာ႔
တခါျပန္ေရးျဖစ္တယ္
ခုထိဆိုပါေတာ႔
အေငြ႕:
ျမိဳ႕ေပၚေရာက္တယ္ဆိုေတာ့ အရင္က ဘယ္မွေနလို႕လည္းမသိဘူး.
nyeinnyo:
တာ၀န္က်ရာဆိုေတာ႔ ဆက္သြယ္ေရးကအစ ခက္ခဲၾကန္႔ၾကာတယ္ဗ် ၿမိဳ႕နဲ႔ေပါ႔ေလ
ဒါက ထားပါစို႔
အေငြ႕:
ဟုတ္ကဲ့ရပါတယ္။
nyeinnyo:
ေက်းဇူးပါဗ်ာ
:)
အေငြ႕:
အခုတစ္ေလာဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ေတြကေရာ ဘယ္ဘေလာ့ေတြျဖစ္မလဲ
nyeinnyo:
က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္
အဲ ကဗ်ာဆရာေရ
ဘိုင္နိမ္းေတြနဲ႔ေျပာဖို႔ေတာ႔
က်ေနာ္ခ်န္ခဲ႔ပါရေစဗ်ာ
ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္
အေငြ႕:
ရပါတယ္။ ဗ်...
nyeinnyo:
အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး သကာလေပါ႔ဗ်ာ :P
အေငြ႕:
ဒါနဲ႕ ကဗ်ာေတြအေရးမ်ားသူဆိုေတာ့ ဘယ္သူကဗ်ာေတြကို
အမ်ားဆံုးဖတ္ျဖစ္သလဲဗ်..ေနာက္အၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာ ဆရာကေရာဗ်..။
nyeinnyo:
ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကေတာ႔ က်ေနာ္႔ရဲ႔ ဟီး႐ိုးပါ
ဆရာခရမ္းျပာထက္လူ၊ ဆရာမိုဃ္းေဇာ္၊ ဆရာေမာင္ဖီလာ၊ ဆရာစိုင္း၀င္းျမင့္၊
ဆရာေအာင္ေ၀း ႀကိဳက္ပါတယ္
ဆရာႀကီးဦးတင္မိုးတို႔ ဆရာေဇာ္ဂ်ီတို႔ ကဗ်ာေတြက် ႀကိဳက္တဲ႔အဆင့္မဟုတ္ေတာ႔
ပါဘူး ၾကည္ညိဳလြန္းလို႔ ထပ္ခါထပ္ခါ ဖတ္ပါတယ္
အခု ဆရာေဇယ်လင္းအႀကိမ္မ်ားမ်ားဖတ္ျဖစ္ပါတယ္
အေငြ႕:
ဟုတ္ကၽြန္ေတာ္လည္းေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တဲ့လူေတြခ်ည္းပါပဲ။
စိုင္း၀င္းျမင့္ရဲ႕မိသားစုကဗ်ာ ဆိုရင္ အခုထိမွတ္မိေနေသးတယ္။
nyeinnyo:
ဟုတ္ကဲ႔ မိသားစုကဗ်ာေတြအမ်ားႀကီးထဲက ဆရာစိုင္း၀င္းျမင့္ရဲ႔
မိသားစုကဗ်ာနဲ႔ ဆရာခရမ္းျပာထက္လူရဲ႕ မိသားစုစီးရီးေတြ စိတ္ထဲစြဲေနပါတယ္
အေငြ႕:
ဆရာေဇယ်ာလင္း ရဲ႕ L.P ေတြကိုလဲၾကိဳက္တယ္။
nyeinnyo:
က်ေနာ္က ေ႐ွ႕ကဆရာမ်ားလို ခံစားႏိုင္တဲ႔အဆင့္နဲ႔ ဖတ္ေနတာမ်ိဳး
မေရာက္ေသးပါဘူး ဆရာ႔ရဲ႔ L.P ကဗ်ာေတြကို သင္ယူေလ႔လာမႈတစ္၀က္နဲ႔ပဲ
ဖတ္ႏိုင္ပါေသးတယ္
ဆရာ႔ကဗ်ာေတြက ခမ္းနားလွပါတယ္
အေငြ႕:
ဒါနဲ႕ ညိမ္းညိဳရဲ႕ အိမ္ကဗ်ာေလးကိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကိဳက္က်တယ္ေနာ္
အဲဒီကဗ်ာေလး ေရးျဖစ္သြားတဲ့ခံစားခ်က္ကေလးကေရာ
nyeinnyo:
အိမ္ (သို႔) ငါ႔ရဲ႕ အိမ္ကေလး ကိုေမးတာလားအကို
အိမ္

ညမွာ..
ဘာမွမ႐ွိတဲ႔ေကာင္းကင္ထဲ
ၾကယ္ကေလးတစ္လံုး ျဖစ္ခ်င္တယ္။

အဲဒီလို ျဖစ္ခဲ႔ရင္
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ ငါ႔ၿမိဳ႕ေလးကို
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ ငါ႔အိမ္ေလးကို
ေဖြ႐ွာရင္း..
အလြမ္းေတြ ထိန္းမရတဲ႔အခါ
တိတ္တဆိတ္ ေႂကြဆင္းလာခ်င္တယ္။

မိုးခင္ခင္(မဟာ၀ိဇၨာ)
ဒါက က်ေနာ္ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။
အေငြ႕:
ေဆာ္ရီးဗ်ာ..ေခါင္ ကိုေျပာတာ..ေရာသြားလို႕စိတ္မရွိပါနဲ႕။
nyeinnyo:
ဘေလာ႔ကႀကိဳက္ေသာကဗ်ာမ်ားက႑မွာတင္ပါတယ္
စာေရးသူကိုလဲ credit ေပးထားပါတယ္ခင္ဗ်ာ
ဟုတ္ကဲ႔ အကို
ေခါင္ကို ကဗ်ာေရးသူတစ္ဦးအေနနဲ႔ မိမိႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ႔
ဖြင့္ဆိုမႈမ်ိဳးေပးႏိုင္ပါတယ္ သို႔ေပမဲ႔ က်ေနာ္ လွီးလႊဲပီးလဲ
မေပးခ်င္ပါဘူး
အေငြ႕:
ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်
nyeinnyo:
က်ေနာ္႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေခါင္မလံုတာေတြနဲ႔ပဲေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
ႀကံဳေတြ႔လာရပါတယ္ ဘယ္လိုေစ႔ေဆာ္မႈမ်ိဳးနဲ႔ ေရးျဖစ္သြားလဲဆိုတာေတာ႔
အခုေန က်ေနာ္မေျပာတတ္ေတာ႔ဘူးဗ်
အေငြ႕:
ညိမ္းညိဳ ဘေလာ့ကို ႏွစ္သစ္မွာ ဘယ္လို က႑သစ္ေတြနဲ႕
ဆက္ျပီးအေကာင္အထည္ေဖာ္မယ္လိုစိတ္ကူးထားပါသလဲ
nyeinnyo:
ကဗ်ာနဲ႔သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုပဲ ႀကိဳးစားပီးဆက္ေရးသြားမယ္ဗ်
အေငြ႕:
ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ..ဘေလာ့ကာတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ေရာ
ဒီျမန္မာဘေလာ့အသိုင္းအ၀ိုင္းအတြက္ ဘာမ်ားအၾကံေပးခ်င္ရွိလည္းဗ်..။
nyeinnyo:
ဒါေတာ႔ မ႐ွိပါဘူးဗ်ာ က်ေနာ္ကိုယ္၌လဲ ဘေလာ႔ဂါရယ္ ဘာရယ္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို
မခံယူထားေလေတာ႔ ထိုက္တန္တဲ႔ အႀကံမ်ားလဲ ေပးႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး
ဒီလိုဆိုေတာ႔ အျပင္ေစာင္းၾကေလမလား မေျပာတတ္။
အားလံုးေပါ႔ ဘယ္လိုအသိုင္းအ၀ိုငး္ျဖစ္ျဖစ္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးးနဲ႔
ေဖးမကူညီတာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္
အေငြ႕:
ဟဲ.ဟဲ..အျမင္မေစာင္းၾကေလာက္ပါဘူးလူဆိုတာ ကိုယ့္ခံယူခ်က္နဲ႕ကိုယ္ဆိုေတာ့ေလ
nyeinnyo:
ေက်းဇူးပါဗ်ာ
အေငြ႕:
ဟုတ္ကဲ့ဒီေလာက္ဆိုအဆင္ေျပေလာက္ပါျပီ အခုလိုအခ်ိန္ေပးျပီးေျဖဆိုေပးတဲ့
ကဗ်ာဆရာ ညိမ္းညိဳကိုအထူးပဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ.။
ေၾသာ္ဒါနဲ႕ ညိမ္းညိဳဆိုတဲ့ ကေလာင္နာမည္ေပးျဖစ္ပံုေလးကိုေျပာျပေပးပါဦး ။
ေမးဖို႕က်န္ခဲ့လို႕..။
ဟီး
:)
nyeinnyo:
နက္က်သြားလို႔ အကိုေရ
း)
အေငြ႕:
ဟုတ္ကဲ့
nyeinnyo:
၈တန္းတုန္းက ဆရာနဲ႔တိုင္ပင္ပီးေတာ႔ ယူျဖစ္တဲ႔နာမည္ပါ
အေငြ႕:
ေၾသာ္
nyeinnyo:
ညိမ္းညိဳဆိုတာ ႐ိုး႐ိုးေအးေအး အဓိပၸါယ္ကို ေဆာင္မယ္ထင္လို႔ ပီးေတာ႔ ည
၂လံုးပူးေနတာကို ႀကိဳက္လို႔ဗ်
စကားမစပ္ဗ်ာ ဆာယာညိမ္းညိဳဆိုတဲ႔ ကေလာင္နာမည္နဲ႔ ၀တၳဳတိုေလး ၂ ပုဒ္ပါဖူးတယ္ဗ်
န၀ေဒးထဲမွာ
အခုကဗ်ာေရးေတာ႔ ေ႐ွ႕က ဆာယာကို ျဖဳတ္လိုက္တာ
အေငြ႕:
ေၾသာ္ဟုတ္ကဲ့ဗ်ာ..။ အဟီးေတာ္ျပီဆိုကာမွ ေမးခြန္းေတြက ထြက္လာတယ္။ အခုေရာ
၀တၱဳေတြဘာေၾကာင့္မေရးေတာ့တာလည္းဗ်..။
nyeinnyo:
ေရးတယ္ဗ် ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အားမရေသးလို႔ ၀ွက္ထားတာ :)
အေငြ႕:
ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းအျဖစ္ ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ညိမ္းညိဳရဲ႕ ကဗ်ာအေပၚမွာ
ခံယူထားတဲ့ခံယူခ်က္ကေရာဗ်
nyeinnyo:
ဒိေမးခါန္းကို က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုးတင္ထားတဲ႔ ပို႔စ္ထဲက စာပိုဒ္ေလး
တစ္ပိုဒ္နဲ႔ ဆရာတာရာမင္းေ၀ရဲ႕ အလင္းစကား ေဆာင္းပါထဲက စာတစ္ပိုဒ္နဲ႔
ေျဖဆိုခြင့္ျပဳပါခင္ဗ်ာ
အေငြ႕:
ရပါတယ္ခင္ဗ်
nyeinnyo:
ေမး။ ဘာျဖစ္လို႔ ကဗ်ာေရးေနတာလဲ။
ေျဖ။ ဘာျဖစ္လို႔မွ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေရးခ်င္လို႔ ေရးေနတာပါ။

ေမး။ ကဗ်ာေတြကို ဘာအတြက္ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးပါသလဲ။
ေျဖ။ ဘာအတြက္ေတြ၊ ညာအတြက္ေတြက ကိုယ္ေျပာရမဲ႔အလုပ္မဟုတ္ဘူး၊
ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ႔ကဗ်ာေတြက သူ႔အလိုလို ေျပာသြားမဲ႔အလုပ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
က်ေနာ္ဒီလိုေျဖပါမယ္
ဆရာတာရာမင္းေ၀ရဲ႕ စာပိုဒ္ေလးကေတာ႔
အေငြ႕:
အိုးျခမ္းပဲထဲကလားဗ်..။
ကၽြန္ေတာ္လည္းၾကိဳက္ပါတယ္။
nyeinnyo:
ဟုတ္ကဲ႔ဗ်
ဆရာစာပိုဒ္ေလး က်ေနာ္႔ကိုထုတ္ႏုတ္ခြင့္ျပဳပါ
အေငြ႕:
ဟုတ္

nyeinnyo:
၁၂။"ေလးသည္ေတာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ေက်ာ္ၾကားျခင္းသည္ သူ၏ျမားေၾကာင့္မဟုတ္။
သူ၏ ခ်ိန္သားကိုက္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္သည္" ဟူေသာသိုးေဆာင္း စကားပံု တစ္ခု
႐ွိပါသည္။ က်ေနာ္လဲ ထိုသေဘာမ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါသည္။ သ႐ုပ္မွန္ေလာ၊ ေမာ္ဒန္ေလာ
ဟူသည့္"ျမား" က က်ေနာ္႔အတြက္ အဓိက မက်ပါ။ ကိုယ္႔၀တၳဳတိုကို
အႏုပညာေျမာက္ေအာင္ ခ်ိန္သားကိုက္ေအာင္ ပစ္လႊတ္ႏိုင္ဖို႔သာ
က်ေနာ္ႀကိဳးစားပါမည္။ ထိုသို႔ အႏုပညာေျမာက္ရန္၊ ခ်ိန္သားကိုက္ရန္အတြက္
အေထာက္အကူုျဖစ္ေစမည့္ သင့္ေတာ္ရာ "ျမား"ကို သင့္ေတာ္သလို
ဆြဲယူတပ္ဆင္သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
သရဖူထဲမွာပါတယ္ အလင္းစကားေဆာင္းပါးကပါ။
စိတ္႐ွည္ွည္ေစာင့္ေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ
အေငြ႕:
ျပိဳင္ျမင္းတို႕ရဲ႕ခြာသံထဲကထင္တယ္။ စုျပီးထုတ္ထားတယ္၀တၱဳေလ
ေဆာရီး ေဆာင္းပါးစုကိုေျပာတာပါ။
nyeinnyo:
ဟုတ္တယ္ဗ် က်ေနာ္ေ႐ွ႕က်ဴးျပတာမဟုတ္ပါဘူး အကိုေရ တခါထဲ စာပိုး္ေလးပါ
ဖတ္လိုက္ရေတာ႔ ပိုပီး အဆင္ေျပမယ္ထင္လို႔ပါ
ဟုတ္ကဲ႔ဗ်
အေငြ႕:
ဟုတ္ကဲ့ဗ်..ကၽြန္ေတာ္လည္းၾကိဳက္တဲ့ေဆာင္းပါးျဖစ္လို႕ပါဗ်..ကဲ ဒီတစ္ခါေတာ့
ျပီးပါျပီးဗ်ာ..ေက်းဖူးလည္းတင္ပါတယ္။ခင္ဗ်ာ..။
nyeinnyo:
အကို႔ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ

ဘ၀ အေၾကာင္းေရးဖို႕ မလြယ္ဘူး

2009-01-19T15:50:00.002+06:30

"ဘ၀အေၾကာင္းေရးရတာနဲ႕ စာရင္
ကဗ်ာအေၾကာင္းေရးရတာကလြယ္ပါတယ္"

ဘ၀ ကို
ထင္သလိုေရးလို႕မရဘူး။
ျမင္သလိုေရးလို႕ မရဘူး။
ၾကံဳသလိုေရးလို႕ မရဘူး။
ၾကားသလိုေရးလို႕ မရဘူး။

ေမာ္ဒန္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို
ဘ၀က စည္းလြတ္ ၀ါးလြတ္
လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႕ ကခုန္လို႕မရဘူး။

စည္းေတြ ေဘာင္ေတြနဲ႕ ဖဲြ႕တဲ့
ကာရံတစ္ပုဒ္လည္းမဟုတ္ဘူး။

ကဗ်ာဆရာေတြက ကဗ်ာေရးတယ္။
ဘ၀က ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႕ လူေတြကို
ကဗ်ာလုပ္ျပီျပန္ေရးေနတာ...
ေခတ္အဆက္ဆက္ေပါ့။

အတုမ်ားသာသံုးစဲြပါ။

2009-01-19T15:04:00.000+06:30

ရွင္သန္ေနရတာကို က
ေသေနတာပဲ.....

ေလာက
အမွားေတြက မွန္ေနတယ္။
အတုေတြက စစ္ေနသေရာင္ ေနာက္ခံေတးဂီတနဲ႕
ငါ့တို႕
ဇာတ္လမ္းအမွားေတြ ရိုက္ခဲ့သူေတြပဲ..။

ေခတ္ရဲ႕ခဲြစိတ္မႈ စိတ္ေတြထဲ
လက္ေတြ႕ဘ၀ ပန္းခ်ီမွာ
အျပံဳးတု
ေစတနာတု
ဂရုဏာတု
အခ်စ္တု ေတြနဲ႕
ငါ့တို႕ .........
ေရးဆဲြလို႕ေကာင္းေနၾကဆဲ...။
၂၁ ရာစု....
ဘ၀....။

ကၽြန္ေတာ္ အိမ္မျပန္ခ်င္ဘူး

2009-01-19T14:17:00.000+06:30

အေဖ x
အေမ x
ကၽြန္ေတာ္ x
ညီမေလး x
အစ္မ x
ကိုယ့္အတၱနဲ႕ ကို္ယ္ ၾကက္ေျခခတ္
မိသားစု ေတးသြားက အသံေၾကာင္တယ္
ဂီတာ တစ္လက္က မိသားစု ဆိုရင္
ဘယ္ေတာ့မွ ၾကိဳးမညီတဲ့ အိမ္
တစ္ေယာက္တစ္သံနဲ႕
ဘ၀ ၅ ၾကိဳးလံုး လက္ခတ္လိုက္တိုင္း
သံစဥ္ တစ္ခု ျဖစ္မလာဘူး...။
ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တာက
ဘယ္ႏွၾကိဳးတီးတီး သာယသံတစ္ခုပဲ ထြက္ရမယ္
ဒါ....
မိသားစုပဲ။

ထြက္သက္

2008-12-31T14:37:00.003+06:30

ေဆးစက္က်ရာ အရုပ္မထင္တာ

အခ်စ္...

ရင္ဘက္ထဲက နာက်င္မႈကိုဘယ္လို ခံစားခ်က္နဲ႕

ေအာ္ဟစ္ျပရမလဲေတးသားဖဲြ႕

သီဆိုလဲမင္းနာမည္တိုင္း ငါ့ရဲ႕သီခ်င္းပဲျဖစ္

ရင္ခြင္တံတိုင္းတစ္ခုလံုးခ်ိဳးဖ်က္

အႏိုင္ေတြခ်ည္းသိမ္းယူ

ေျပးထြက္သြားတာေတာင္

ငါက........

မင္းက်န္ခဲ့တဲ့ ေျခရာတြ နမ္းလို႕နမ္းနဲ႕

က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံဳ ထဲကမင္းပါးေလး

အေရာင္ေတြ မစြန္းထင္းေအာင္ လြမ္းလို႕လြမ္းနဲ႕

ငါ့ကို.........

ငါ့ကို..........

ငါ့ကို..............

ေနာက္ဆံုး အနမ္းတစ္ခ်က္

အခ်စ္တစ္စက္ေလာက္နဲ႕

အသက္ဆက္ခြင့္ျပဳပါ.....

ေအာင္ဘာေလ

2008-10-08T15:17:00.002+06:30

ေအာင္တာဘာေလတဲ့လဲ

ငါ အမ်ိဳးအမည္ မခဲြတတ္ဘူး

က်ပ္ ၁၀ သိန္း ေခတ္က

အဖိုး ကထိုးတယ္...။

ငါ့ ေျမး ရွင္ျပဳ ဖို႕တဲ့...။

ေသသာသြားတယ္ အဖိုး

ထီမေပါက္ခဲ့ဘူး

ထီးပဲေပါက္ခဲ့

က်န္ရစ္လြမ္းသူအဖြား..

အဖိုးဆႏၵ အသက္၀င္ေစဖို႕ တိုးလို႕ထိုး

ေလာကကို မ်က္ကြယ္ျပဳ

မေပါက္ခဲ့ပါဘူး။

ရပ္ကြက္ အလွဴ ဒုံလဘတ္ယူ ရွင္ျပဳေတာ့

အေမ ငို အေဖ ေနစရာ မရွိ။

သူမ်ားအလွဴ မွာမွ သား ဆံခ်လို႕

၀မ္းသာတာက မျပည္႕...။

ဒါေတြက လြမ္းစရာ အတိတ္

ထိထိပပ မရိုက္ခတ္လည္း

ငါလည္း သားရွင္ျပဳဖို႕ အေရး

ထီဆိုင္ ေျပးလို႕ ဘ ....အစ .....၀ အဆံုးေရြးေပးဖို႕

ေကာင္တာက စာေရးမ ကိုေျပာေနရတုန္း။

မိန္းမ အေၾကာင္း စာစီကံုးပါ

2008-09-23T16:18:00.003+06:30

နိဒါန္း

..........

ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အား မိန္မတစ္ေယာက္က ေမြးဖြားခဲ့သျဖင့္

ကမၻာေပၚရွိေယာက္်ား တိုင္း အေမဟူေသာ ဣတိၳယမိန္းမသားမွလဲြ၍

က်န္..မိန္းမ မ်ားအား လွိဴ႕၀ွက္စြာ ၾကည္႕လို႕မရ။

မိန္းမသည္ အရက္ႏွင့္ တူသည္။ အရက္တစ္ခြက္ကို ေသာက္ရင္မူးမယ္

မွန္းသိလို မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိရင္လည္း ရူးရမယ္မွန္းသိေနလ်က္ႏွင့္

ပုရိသေယာက်္ားတိုင္း ေခတ္အဆက္ဆက္ ဆက္တိုက္၊ ဆက္တိုက္ ေသာက္

သံုးရင္း ဣတိၳယ တို႕၏ ေက်းကၽြန္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

စာကိုယ္

..............

သိဒၶတၳ မင္းသားသည္ ယေသာဓရာ ကိုစြန္႕ပစ္ႏိုင္ခဲ့ ၍ သစၥာေလးပါး တရားသိျမင္ခဲ့

ေသာ ဘုရားရွင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ လူသားထု ၾကီးအတြက္ အက်ိဳးအျမတ္ က

ကမၻာမွာ ကိုးကြယ္စရာ ဘာသာတရားတစ္ခုေပၚထြက္ခဲ့ေလသည္။

အာဒံသည္ ဧ၀၏ နားပူးနားဆာ ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ လူသားတိုင္း မွာ ကမၻာ

ဦးမွစလို႕ ယေန႕တိုင္ အျပစ္ေတာ္မ်ားကို ခံစားေနရသည္။

၁၉ ရာစု ပံုျပင္သစ္အရဆိုလ်င္ အက္ဒြက္ ဘုရင္ (ေ၀လမင္းသား)ပင္လ်င္ မုဆိုးမတစ္ဦး

ေၾကာင့္ ေနမ၀င္ျဗိတိသွ် အင္ပါယာ ၏ ဘုရင့္ ထီးနန္းကိုစြန္႕ခဲ့ရသည္အထိပင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

ေႏွာင္းဒဏၰာရီသမိုင္းမ်ားတြင္လည္း မိန္းမေၾကာင့္ ပ်က္စီးက်ေသာ တိုင္းျပည္မ်ား မွာ မ်ားျပား

ခဲ့သည္ကိုေတြရသည္။ ဥပမာ အားျဖင့္ အီဂ်စ္ျပည္က ကယ္လီယိုပန္ထရာ ဘုရင္မေၾကာင့္

ပ်က္ခဲ့ရသည္ နပိုလီယံ မင္းျမတ္။ ဆင္ျဖဴမရွင္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးခဲ့ရသည္႕ ကုန္းေဘာင္ မင္းဆက္ ။ မိန္းမေၾကာင့္ ပ်က္စီးခဲ့ရေသာ TROY ျမိဳ႕။ စသည္႕ မကုန္မခန္းႏိုင္ေသာ ဣတိၳယ

အေပါင္း ၏ ဇာတ္ေၾကာင္းမ်ား က တိုင္းျပည္ အသီးသီး ၊ ႏိုင္ငံအသြယ္သြယ္ရွိ ပါးစပ္ရာဇာ၀င္

၊ သမိုင္းအေထာက္အထားႏွင့္ ပံုျပင္အသီးသီးတို႕ျဖင့္ျပည္ႏွက္လို႕ေနသည္ကိုေတြ႕ရွိေနရဆဲ

ျဖစ္သည္။

သုိ႕ေသာ္ ကမၻာေပၚရွိ ပုရိသ အေပါင္း လူမိုက္ေသာင္းတို႕ကျဖင့္ ဣတိၳယ ဟုေသာ

ပင္လယ္ျပင္၌ ေပ်ာ္ေမြ႕စြာလက္ပစ္ကူးလ်က္ ယေန႕တို္င္ ေရနစ္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုရေသာ္ မိန္းမ မယူခဲ့ဘူးသည္႕ လယ္တီဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးကပင္

“မိန္မဟူသည္ မရွိမေကာင္း ရွိမေကာင္း ”ဟု မိန္႕မူဘူးခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ပုရိသအေပါင္းက

ျဖင့္ ဆရာေတာ္ၾကီးမိန္႕မူခဲ့ေတာ္မူေသာ္ မရွိမေကာင္း ႏွင့္ ရွိမေကာင္း ႏွစ္မ်ိဳးထဲမွ ရွိမေကာင္း

ဆိုသည္႕ စကားအားေမ့ေလ်ာ့ကာ မရွိမေကာင္းဆို ေသာ စကားကိုလက္၀ယ္ျပဳလ်က္ မိမိတို႕

အတြက္ ဆိုးက်ိဳးဖန္တီးေပစြမ္းမည္႕ ဣတိၳယ မိန္းမသားအေပါင္းတို႕အား မီွ၀ဲရင္း ေနာင္တ

မ်ားစြာလက္၀ယ္ပိုက္၍ ေသဆံုးကုန္ၾကေလ၏။ အခ်ိဳ႕ေသာ သူမ်ားဆိုလ်င္ ေနာင္တရရန္ပင္

အခိ်န္မရလို္က္ၾကေပ ။

ထိုသူမ်ားမွာ ဥပမာ အားျဖင့္

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္မူ မင္းနႏၵာ

သိုးေဆာင္းျပည္တြင္မူ ရိုမီယို

တရုတ္ျပည္တြင္မူ လ်ံစမ္းေပၚ စသျဖင့္ အတိုင္းအတိုင္းအျပည္ျပည္ရွိ ပုရိသေယာက်္ား အခ်စ္

သူရဲေကာင္းအဖို႕က မိန္းမအတြက္ ေနာင္တပင္မရလိုက္ပဲ ေသဆံုးခဲ့၏ ။

နိဂံုး

.......

ထို႕ေၾကာင့္မိန္းမဟူသည္ကို( ယခုမိန္းမမ်ားအေၾကာင္းစာစီကံုးေနသူ ပင္လ်င္ ၎၏ ႏွလံုးသားအား မိန္းမ ဟူေသာ ဆူးမ်ားအား တစ္ေခ်ာင္းျပီး တစ္ေခ်ာင္း ထိုးသြင္းခံရင္း

ႏွလံုးသား ဆူးႏွစ္ဒဏ္ရာ ဗလပြရရွိလ်က္) ငယ္စဥ္က ေရးထားေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ႏွင့္

နိဂံုးခ်ဴပ္လိုက္ပါသည္။

မိန္းမ

........

ေယာက္်ားက… ႏြား

မိန္းမက…… ၾကိမ္တံ

ခ်စ္ျခင္း တစ္စံုက နာဖားၾကိဳးထိုးဖို႕ျပင္တဲ့အခါ

လွည္းက်ိဳး ထမ္းဖို႕ ေယာက်္ားက အသင့္ပဲ။

မွတ္ခ်က္( ႏွလံုးသားမွာ စူးႏွစ္၀င္ေနေသာ ေနာက္ဆံုးဆူးတစ္ေခ်ာင္းကို ဆဲြထုတ္ျပီး

ေႏွာင္း လူ ပုရိသ တို႕အတြက္ ဣတိၳယ မိန္းမသားမ်ား၏ အမုန္းမ်ားကိုခံယူကာ ယခု

စာအားေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ဆင္ျခင္ၾကကုန္ေလာ့…။)

ေကာင္းကင္ကို ႏွင့္ စကားေျပာျခင္း

2008-09-12T12:31:00.007+06:30

မွတ္မွတ္ရရ ဘေလာ့ကာ ေကာင္းကင္ကို ကို စသတိထားမိတာ ျပီခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ

လေလာက္ကပါ။ သူရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို ဖတ္ရင္းဖတ္ရင္းက ေန သူရဲ႕ ကဗ်ာ၀ိညာဥ္ေတြက

ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ရွိရင္းစဲြ ကဗ်ာေသြးသားေတြကို တလွပ္လွပ္ျဖစ္ေအာင္ စဲြေဆာင္ေနတာ

ခံစားသိရွိလိုက္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႕သူကဗ်ာေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္အျမဲဖတ္ရႈၾကည္႕မိရာမွ

သူ႕ရဲ႕ ဘေလာ့ေရးျဖစ္ပံုအေၾကာင္းနဲ႕ သူရဲ႕ စိတ္တစ္ေဒသကို အခုလို ေမးျမန္းၾကည္မိ

ခဲ့ပါတယ္။

me: ပထမဦး စြာ ေကာင္း ကင္ကို ဘေလာ့ စေရးျဖစ္ပံုေလး ေျပာျပေပးပါဦး.။

kaungkinko: စေရးျဖစ္တာကေတာ့ စက္တင္ဘာ ၂၁ ေလာက္မွာ

ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး အရွိန္ျမင့္ေနစဥ္ကာလေပါ့

အဲဒီ့မွာ

me: အရင္တုန္းက ဘာျဖစ္လို႕ မေရးျဖစ္ခဲ့တာလည္း..ဗ်..။

kaungkinko: အရင္တုန္းက ျမန္မာစာ ေကာင္းေကာင္းမရိုက္တတ္ဘူး

me: အင္းဆက္ပါဦး

kaungkinko: အဲဒီ့မွာကဗ်ာေရးဖို ့အတြက္ ရိုက္ေပးတဲ့လူ မရွိတာေၾကာင့္ ေဇာ္ဂ်ီေဖာ့ထ္ကို စမ္းရင္းနဲ ့

google မွာ ရွာရင္းနဲ ့ကိုေမာင္လွ ဘေလာ့ ့ရဲ ျမန္မာ ဘေလာ့လုပ္နည္းကို ေတြ ့ျပီး ဆက္စမ္းျဖစ္တာ

အစကေတာ့ ကဗ်ာပဲေရးမလို ့ပဲ။ ဘေလာ့လုပ္ဖုိ ့စိတ္ကူးမရွိဘူး။ ျမန္မာ ဘေလာ့ေတြ အမ်ားၾကီးရွိမွန္းလည္းမသိေသးဘူး

me: ဟုတ္ကဲ့ဗ်..။

kaungkinko: အဲဒီ့မွာ ကဗ်ာကို အြန္လိုင္း မဂၢဇင္းဂ်ာနယ္ေတြဆိုပို ့ရင္ၾကာတယ္။ အကန္ ့အသတ္ရွိတယ္။ ကိုယ့္ဘေလာ့ နဲ ့ဆိုရင္ အကန္ ့အသတ္ေတြမရွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ျပီး အဲဒီ့အခ်ိန္ကေသြးၾကြေနတဲ့ကာလေလ

ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အားတက္ေနတဲ့ကာလေပါ့။ ပစ္လည္းမပစ္ေသးဘူး။

စမ္းတာေတာ့ ေလးရက္ေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ျမန္မာစာေကာင္းေကာင္းေပၚေအာင္လုပ္တာ။

me: ဟုတ္..

ဒါဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေသြးၾကြေနတယ္ဆိုေတာ့ ရန္ကုန္မွာပဲ ရွိေသးတယ္ဆိုတဲ့သေဘာလားဗ်..။

kaungkinko: မဟုတ္ဘူး။ ထုိင္းကိုေရာက္တာ သံုးလေလာက္ရွိျပီ အားလည္း အားေနတဲ့ကာလ။

me: စေရးေတာ့ ကိုေမာင္လွ ဘေလာ့ကပဲ..သင္ယူတာလား အျခားသူေတြဆီကေရာ သင္ယူျဖစ္ေသးလား ဘေလာ့နဲ႕ပါတ္သက္ျပီးေတာ့ေပါ့..ေနာ္.။။

kaungkinko: ေစတန္ေဂါ့ စုစည္းထားတဲ့စာအုပ္လည္းဖတ္တယ္။အကုန္စုေရးထားတဲ့စာအုပ္

me: ေၾသာ္ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်..။ ဒါနဲ႕ ေကာင္းကင္ကိုရဲ႕ ဘေလာ့က အခ်ိန္တိုအတြင္း ပို႕စ္မ်ားမ်ား ေရးႏိုင္ခဲ့တာေရာ..ဘယ္လို႕အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္လည္းဗ်..။ေနာက္ေအာင္လည္းေအာင္ျမင္လာတယ္လို႕

ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိတယ္ေလ..။

kaungkinko: ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ့အခ်ိန္က ေန ့တိုင္း update လုပ္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားပါတယ္။ ေရးအားလည္း ပိုေကာင္းတယ္။ အခုေတာ့ အဲေလာက္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး

me: ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္အျမင္ကိုေကာင္းကင္ကိုဘေလာ့က ကဗ်ာအသားေပးဘေလာ့မ်ား

ျဖစ္ေနသလားလို႕.။

kaungkinko: ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲလို ရည္ရြယ္ပါတယ္။ အႏုပညာကိုပဲ ဦးစားေပးျပီးလုပ္ဖုိ ့။ လြတ္လပ္တဲ့ အႏုပညာေတြ ဖန္တီးဖို ့ေပါ့ဗ်ာ။

me: ဟုတ္ကဲ့ခံယူခ်က္ကေတာ့ေကာင္းပါတယ္ခင္ဗ်..။ ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားကဗ်ာေတြက ေတာ္ကေလးကိုဆဲြေဆာင္မႈရွိတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါနဲ႕ကၽြန္ဆိုတဲ့ကဗ်ာ V.O.A မွာ ဘယ္လိုပါလာလည္းဆိုတာ ေျပာျပပါဦးဗ်..။ ပါလာပံုေလးေပါ့..။

kaungkinko: အဲဒါက ကိုေက်ာ္ေအာင္လြင္ကို ကဗ်ာသံုးခ်င္တယ္ဆိုျပီး အီးေမးလ္ပို ့တယ္ေလ။ ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းတယ္။ ဘယ္ကဗ်ာသံုးခ်င္သလဲ ဆိုတာေတာ့မသိေသးဘူး။ ေနာက္ဖုန္းဆက္တယ္။ သံုးတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါပါပဲ။

me: ဟုတ္..ဒီကဗ်ာေလးက အေတာ္ကေလ း ဆဲြေဆာင္မႈရွိပါတယ္။ ေကာင္းလည္းေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီ့ ကဗ်ာေလး ေရးျဖစ္သြားပံုေလးကေရာ..ခင္ဗ်..။

kaungkinko: ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္းမွာ ရွိတဲ့ ျမန္မာေရႊ ့ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြကို

စာသင္ေပးရတဲ့ေက်ာင္းမွာ အဂၤလိပ္စာ သြားသင္ျဖစ္တယ္ဗ်ာ။

အဲဒီ့မွာ သူတို ့ေတြရဲ ့ဘဝေတြကို ပိုသိလာရတယ္။ အဲဒါနဲ ့ေရးျဖစ္သြားတာပါ သူတို ့ရဲ ့ဘဝက ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္ေနာက္ျပီးဗ်ာ။ အမ်ိဳးထဲက တခ်ိဳ ့ႏုိင္ငံျခားသြားျပီး ဒုကၡေရာက္ျပီးျပန္လာတာ ၾကံဳဘူးတယ္ေလ။ ျမန္မာပြဲစားေတြ မေကာင္းတာလည္း ၾကံဳဘူးတာကိုးဗ်။

me: ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်..။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ဘေလာ့ဂါ ျဖစ္လာေတာ့ ဒီဘေလာ့ကာ အသိုက္အ၀န္းကို ဘယ္လိုျမင္မိသလဲခင္ဗ်..ခင္ဗ်ားရဲ႕ အျမင္ကေလးေပါ့..။

kaungkinko: အားလံုးျခဳံၾကည့္ရင္ေတာ့ အားရပါတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ ေရးသူေတြ ဖတ္ရွဳအားေပးသူေတြ စည္စည္ကားကားရွိတယ္လို ့ျမင္ပါတယ္။

အယူအဆကေတာ့ မ်ိဳးစံုေပါ့ဗ်ာ တခ်ိဳ ့က နည္းပညာ ပညာေပးဖုိ ့

me: ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်..။

kaungkinko: အဓိကကေတာ့ဗ်ာ။ ျမန္မာ ဘေလာ့ေလာကၾကီး စည္ပင္လာေအာင္ နည္းပညာေတြျဖန္ ့ေဝခဲ့တဲ့ ညီလင္းဆက္တုိ ့၊ ကိုေမာင္လွတို ့၊ေစတန္ေဂါ့တို ့ကိုေက်းဇူးတင္သင့္ပါတယ္။ ဘေလာ့ေလာက စည္ကားလာျခင္းအတြက္ ကိုရန္ေအာင္လညး္ပါတာေပါ့။က်န္တဲ့သူေတြလည္းရွိေသးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က်စ္ခဲ့ရင္ က်န္ခဲ့မယ္ ။

me: ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်..။ကိုေကာင္းကင္ကို ဘေလာ့မွာ ႏိုင္ငံေရး အင္း ႏိုင္ငံေရးဆိုတာထက္ အမ်ိဳးသားေရးဆိုပိုမွန္မယ္ထင္တယ္အဲဒါေလးေတြ အသားေပးေရးျဖစ္တာမ်ားတယ္ေနာ္..။

kaungkinko: အင္း။ ဟုတ္ပါတယ္။ လူတုိင္း ကုိယ္စိတ္ဝင္စားဘက္ရာကိုယ္ ယိမ္းၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ တကယ္ကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးေရးသည္ျဖစ္ေစ၊ အႏုပညာေရးသည္ျဖစ္ေစ၊ နည္းပညာေရးသည္ျဖစ္ေစ ၊ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ။ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ေလးေလးစားစားလုပ္ဖုိ ့ကအေရးၾကီးပါတယ္ ။ ႏိုင္ငံေရးေရးမွမဟုတ္ပါဘူး။ ဝါသနာပါတာနဲ ့ကိုယ္နဲ ့ကိုက္ညီတဲ့ရွဳေထာင့္ကေန ပါဝင္သင့္ပါတယ္။

နည္းပညာေတာ္လွန္ေရး၊ အႏုပညာေတာ္လွန္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ေတာ္လွန္ေရး အားလံုးျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ျမင္ေစခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။ တစ္ခုနဲ ့တစ္ခုက ဆက္စပ္ေနပါတယ္။

me: ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်ာ..ေရွ႕ဆက္ျပီး ေကာင္းကင္ကိုအေနနဲ႕ ေကာင္းကင္ကိုရဲ႕ ဘေလာ့မွာ ဘယ္လိုဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးေလးေတြနဲ႕ ဆက္ျပီးေဆာင္ရြက္လုပ္ေဆာင္သြားဖို႕အစီအစဥ္မ်ားရွိပါေသးလား။ ဘေလာ့အတြက္ အစီအစဥ္သစ္ကေလးေတြေပါ့..။

kaungkinko: ထူးထူးျခားျခားေတာ့မရွိပါဘူး။ အႏုပညာက႑ကို ပို ဦးစားေပးဖို ့ေတာ့စိတ္ကူးရွိပါတယ္။

me: ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ..။

kaungkinko: ဒါေပမယ့္ က်န္တာေတြလည္း စိတ္ကူးေပၚရင္ ေပၚသလို လုပ္သြားမွာပါ။

me: အခုေနာက္ဆံုး အေနနဲ႕ ဟုတ္ကဲ့။ ဘေလာ့ကာ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြကိုဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါေသးသလဲ။

kaungkinko: ေၾသာ။ ဘေလာ့ေလာကၾကီး စည္စည္ကားကား ေျပေျပလည္လည္ တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္နဲ ့အဆင္ေျပပါေစလို ့ပဲ ဆုေတာင္းေပးခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။

me: ေက်းဇူးပဲ.ဗ်ာ.ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့မွာ ဘေလာကာ အင္တာဗ်ဴးဆိုျပီးအစီအစဥ္တစ္ခုထည္႕မလို႕ဗ်..။ အခု ဒီကဗ်ာဆရာကေတာ့ ပထမဆံုးေပါ့ဗ်ာ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတြင္းက လူေတြလည္း ပိုစ္တင္ရတာ သိပ္အဆင္မေျပဘူးျဖစ္ေနတယ္ဗ်..။ အခုလိုစိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျဖၾကားေပးလို႕လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ.။

kaungkinko: ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာခြင့္ရလို ့ေက်းဇူးဗ်ာ

မုဆိုး

2008-09-11T12:07:00.000+06:30

...တစ္ ေနရာယူ
ႏွစ္ အဆင္သင့္ သံုး က်ည္ဆံထည္႕
ေလး ေမာင္းခ်ိန္ ငါး ပစ္ႏိုင္ျပီ .... စိမ္..။

ငယ္ငယ္ကလိုေပါ့ ဘ၀ဟာ ပံုေသနည္းက်က်နဲ႕
မထုဆစ္ထား ပါဘူး။
ေနရာမယူခင္ စျပီး ပစ္ ရတဲ့ တိုက္ပဲြေတြ ရွိႏိုင္သလို
ကိုယ္က ေမာင္းခ်ိန္ျပီးမွ တရစပ္ အပစ္ခံရတဲ့
ကိစၥေတြလည္း ရွိႏိုင္တယ္..။
ေသခ်ာတာက........။
ကိုယ္ပစ္မဲ့ ပစ္မွတ္ကိုထိဖို႕
ကိုယ့္က်ည္ဆံ ဟာ ေျဖာင့္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ေျဖာင့္လို႕
ေကာက္သင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေကာက္ေကြ႕ရမယ္...။
လူသားမုဆိုးရဲ႕
အဓိက က ပစ္မွတ္ကိုထိဖို႕ပဲေလ..။

...ႏိုးထဖို႕ေမ့ေလ်ာ့ေနသူမ်ားလား

2008-08-15T16:09:00.003+06:30

စိုက္ခင္းထဲ... က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ
ပိုးထိုးပင္မ်ားပမာ
ျမန္မာျပည္ဟာ သည္းခံႏိုင္စြမ္းၾကီးခဲ့သေလာ...။

ငါးႏွစ္သား ကေလးက ပလက္ေဖာင္းကို ေက်ာင္းလုိလုပ္
ဘ၀ စာေတြသင္ယူ ေတာင္းစားေနသလို
အသက္ ၅၀ေက်ာ္ အရာရွိၾကီးကလည္း
ေဟာ္တယ္ေတြ၊ အေအးခန္းေတြထဲမွာ
ေတာင္းရမ္းေနတယ္...ဘာမ်ားထူးဦးမွာလဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားဆီကေတာင္းေနသလို
ခင္ဗ်ားကလည္း အျခားသူဆီက ေတာင္းဦးမွာပဲ..
၀မ္းေရးတြက္ဆိုေတာ့ စစ္ဖိနပ္လည္း
ေနသားတက် ၂၀ ႏွစ္တိုင္ နမ္းတတ္ေနခဲ့ျပီပဲ..။

ျမန္မာျပည္ဟာ အရင္တုန္းက ျမန္မာျပည္မွ ဟုတ္ပါစ...။
ကုန္းေဘာင္ေခတ္၊ ကိုလိုနီေခတ္ ၊ ဂ်ပန္ေခတ္..
ဘယ္ေတာ့မွ ျမန္မာ့ နာမည္ မပ်က္ခဲ့ဘူး
အားလံုးအတြက္ လြတ္ေျမာက္ျခင္း သစ္သီးကို
အသက္ေပး ျပီးခူး၀ံ႕ ၾကသူေတြခ်ည္းပဲ..

၁၉၆၂ ၊၁၉၈၈၊ ၂၀၀၇ ၊ အခုနာဂစ္ က ၂၀၀၈
ဓါးနဲ႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ အထိုးစြခံရေနတဲ့ ငါးတစ္ေကာင္လုိပဲ
ျမန္မာျပည္ဟာ ဘာအသံမွ ထြက္မလာခဲ့ဘူး..
ဦးေခါင္းထဲ အႏွစ္ (၂၀) စာ သံမိႈက အေၾကာက္တရားနဲ႕ စဲြျမဲေနၾကျပီလား။

ျမန္မာျပည္က သမိုင္းေကာင္းတဲ့ သစ္ပင္္တစ္ပင္္ပါ။
အခု...အရြက္ ၊ အခက္ ၊ အသီးအပြင့္ေတြ
ေသနတ္ဒင္ေအာက္မွာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနက်လည္း
ကၽြန္ေတာ္အပါ အ၀င္ အေၾကာက္တရားကို လက္၀ယ္ပိုက္လို႕
ရပ္ၾကည္႕ေနတတ္ျပီေလ

ၾကားဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းက အခုဆို သိပ္မွန္တာပဲ

“ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ လူမ်ိဳးေတြဟာ သူတို႕နဲ႕ထိုက္တန္တဲ့ အစိုးရကိုပဲရတယ္”

ျမန္မာျပည္ဟာ ႏွစ္၂၀ ၾကာ အိပ္မက္ဆိုးေတြနဲ႕

အိပ္စက္လို႕ေကာင္းေနတာဟာ

ေနာင္အႏွစ္ (၂၀၀) ျဖစ္လာမည္႕

ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကိုသတ္ေနတာပဲ ဆိုတာ

မသိတာပဲလား ၊ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာပဲလား

အိုျမမာ ျပည္ ထေလာ့လို႕ ေတာ့ မတိုက္တြန္းခ်င္..။

ဘ၀ဆိုတာ ၄ / ၂၀၀၈

2008-08-12T15:33:00.002+06:30

..သစ္ပင္တစ္ပင္အတြက္
အသီးမသီးတာ ဘ၀ ဆိုးခဲ့ပါသလား...။

ပန္းတစ္ပြင့္ မွာ ရနံ႕မရိွရင္ သိမ္ငယ္ ေနခဲ့မလား။
ၾကယ္မရွိတဲ့ ညဟာ သာယာပါ့မလား
ခ်စ္သူမရွိတဲ့လူဟာ ဆိုေျပပါ့မလား
လြတ္လပ္မႈ မရွိတဲ့ တိုင္းျပည္ဖံြ႕ျဖိဳးပါ့မလား
အေမမရွိတဲ့ ခေလး ႏို႕၀ပါ့မလား
မိတ္ေဆြ
ေငြ မရွိတဲ့ ဘ၀ဆိုတာ
လူသားတစ္ေယာက္အတြက္
အၾကိမ္ၾကိမ္ ေသဆံုးျပီးသားသစ္ပင္လို
အၾကိမ္ၾကိမ္ သီးပြင့္ဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေငြေၾကး ကိစၥအတြက္နဲ႕
ဘ၀ မွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေသဆံုးဖို႕အသင့္ပါပဲ...။

အေငြ႕

2008-08-01T12:03:00.004+06:30

ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ျပန္ေရးလို႕ရပါ ျပီ
.......................................................

ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့မေရးျဖစ္တာလည္း အေတာ္ၾကာပါျပီ
မေရးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ အျခားမဟုတ္ပါဘူး ေရးလို႕မရတာပါပဲ.။
ပိတ္ထားတယ္ ဆို႕ထားတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ ရဲ႕ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္
ထလိုျဖစ္ေနေတာ့လည္း ပိတ္ထားတဲ့တံခါးေတြကို ဖြင့္ဖို႕ေသာ့ရွာရပါတယ္။
ပထမ ကၽြန္ေတာ္ proxy ေက်ာ္လို႕ရတဲ့ ေသာျဖစ္တဲ့ ultra (u) ေဆာ့၀ဲေလးနဲ႕

အဆင္ေျပေနရာမွ ေနာက္ဘယ္လိုျဖစ္တယ္မသိဘူး အဲဒီေဆာ့၀ဲက သံုးလို႕ဘယ္လို
မွမရေတာ့ပါဘူး ဒါနဲ႕ပဲကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ မေရးျဖစ္တာ ၁လ ၂လ ေလာက္ထိ
အခ်ိန္ၾကာသြားခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကို
ဘ၀ တူ ဘေလာ့ဂါ ေအာင္မ်ိဳးဟန္ က ultra (u) လိုပဲ အသံုး၀င္တဲ့ ေဆာ့ ၀ဲေလး
တစ္ခု ေပးလိုက္တယ္ဗ်..ဒါကေလး ကၽြန္ေတာ္ အဖို႕ အလြန္သံုး၀င္ပါတယ္။ အဲဒီ
ေဆာ့ ၀ဲေလး နာမည္က ဘာလည္းဆိုေတာ့ Freegate 6.7 ဆိုတဲ့ ေဆာ့၀ဲေလးပါပဲ။
တစ္ကယ္ကိုနာမည္ နဲ႕ လိုက္ေအာင္ သူ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တားဆီးထားတဲ့
Gate အခ်ိဳ႕ကို ျဖတ္လို႕ရပါျပီ....။ ဒီေဆာ့၀ဲကို တီထြင္ခဲ့တဲ့လူေရာ..အသံုးျပဳေအာင္
လမ္းညြန္ေပးတဲ့လူေတြကိုလည္း အထူးပဲေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္ခင္ဗ်ာ..။
ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ပဲ ျပန္ေရးပါေတာ့မည္..။

ဘ၀ဆိုတာ (၁/၂၀၀၈)

2008-07-30T11:41:00.007+06:30

အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ အထိ
အေဖကေတာ့ ဘ၀ အေၾကာင္းေျပာလို႕ေကာင္းတုန္း
ကၽြန္ေတာ္ က၂၄ ႏွစ္ ဘ၀ အေၾကာင္း
ဘယ္အထိေျပာရဦးမလဲ..။

ပန္းကေလးေတြ
ဖူး...ပြင့္....ေ၀...ေၾကြ
သြားတာဘ၀လား...။

ကၽြႏ္ုပ္တို႕ရဲ႕ ရည္မွန္းရာဘ၀မ်ားက ဘာပါလဲ..။
အေကာင္းစားကားနဲ႕ အေကာင္း စားဖုန္း
တစ္လံုး ဟာ လူသားတစ္ဦးရဲ႕ ဘ၀လား..။

ဆန္႕က်င္ဘက္ လိင္ တစ္ေယာက္ရဲ႕
ခ်စ္ျခင္းဟာလည္း ဘ၀ လား..။

ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လိုခ်င္မႈ ငိုျငီးသံက
ဘ၀လား..။

အာဏာပင္ထက္ အသီးအပြင့္ ေ၀ေစႏိုင္တာကေရာ
ဘ၀မ်ားလား..။

ငါလိုခ်င္တဲ့ ဘ၀ကေရာ ဘယ္လိုဘ၀ မ်ိဳးလဲ
ေသခ်ာတာကေတာ့..........။

2008-07-30T11:31:00.002+06:30

ဘ၀ဆိုတာ (၂/၂၀၀၈)
................................
........................................

ဘ၀ဆိုတာ စိတ္ကူးနဲ႕ေရးလို႕မရတဲ့
ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လိုပဲ….။

ကံဆရာ ဇာတ္ညႊန္းမွာ
ဘယ္သူမွန္းမသိတဲ့ ဒါရိုက္တာေအာက္
အသက္၀င္ေအာင္ သရုပ္ေဆာင္ရမယ့္ …မင္းသား။

ငိုခန္းေတြ ပါမယ္
ရယ္ခန္းေတြ ပါမယ္
ခ်မ္းသာမႈ၊ ျပည္စံုမႈေတြပါမယ္။
ဆင္းရဲမႈ၊ လိုအပ္မႈေတြပါမယ္။

အခုေသခ်ာတာက ဘ၀ဆိုတာ
ငယ္ငယ္ကလို
ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ
ဆရာမ ခ်ေရးျပသလို
ဘကုန္းနဲ႕ ၀ ဟာ သိပ္မရိုးရွင္းေတာ့တာကေတာ့
ေသခ်ာတယ္။

သမုိင္းအဆက္ဆက္
ငါ့တို႕ ဆိုျငီးတဲ့ ေတးသြားက
ဘ၀ ကလာတယ္။

အေငြ႕

ဘ၀ဆိုတာ ၃/ ၂၀၀၈

2008-07-29T14:55:00.003+06:30

'ေသရင္ျပီးျပီ '

ဒီစကားဘယ္သူေျပာခဲ့သလဲ

နပိုလီယံလို လူပိန္လူညွက္ကေလးက

ကမၻာကိုအရက္ နဲ႕ တစ္၀ွက္စိမ္ေသာက္ခဲ့ေသးတာပဲ..။

ဟစ္တလာ လို ေကာင္ငယ္ကေလးကေရာ

သူ႕ ဘ၀ အတြက္ ဂ်ဴးေတြကို သတ္ခဲ့သလား။

သူတို႕ နာမည္အတြက္ သူတို႕သမိုင္းကို သူတို႕ေရးခဲ့သလား.။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ အမ်ားဘ၀ အတြက္

သူ႕သမိုင္းကိုေသြးစြန္းတဲ့ စာရြက္နဲ႕ ေရးခဲ့တယ္။

ယေန႕ဘ၀ ဆိုတာ ေနာင္သမိုင္းပါပဲ..။

ေသခ်ာတာကေတာ့

မိသားစု သမိုင္းလွဖို႕ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ ယခုထိ

မစေတးခဲ့ဘူးေသး.

ကၽြန္ေတာ္က ဘ၀မွာ အမွားခပ္မ်ားမ်ားကလဲြလို႕

ဘာမွမပိုင္ခဲ့တဲ့ေကာင္။

2008-06-20T12:04:00.004+06:30

နာဂစ္မသတ္ခင္ ၾကိဳးစင္အၾကိမ္ၾကိမ္တက္ထားတ ဲ့ျပည္

.............................................................................

ျမန္မာျပည္ဟာလူသားတစ္ဦး ဆိုပါစို႕
သူ႕မ်ာ ေသြးထြက္သံယို ဒဏ္ရာေတြမ်ား
ခဲ့တယ္။

အေနာ္ရထာ ကအစ
သီေပါအထိ ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္ ႏံြထဲ
သကၠရာဇ္
မ်ားစြာတိုင္…
ဘံုေဘ ဘားမားက စတယ္ေျပာေျပာ
ကၽြန္သက္တမ္းက ႏွစ္ ၁၀၀
ေရႊအတု
ကိုေပးတဲ့ ဂ်ပန္ၾကီးရဲ႕
ေျခေတာ္တင္ခံရတာက ၅ ႏွစ္။

ကိုေအာင္ဆန္းရဲ႕
စ်ာပန အျပီး
တို႕လူမ်ိဳးလို ပိုးေတြ
ကိုယ့္အသားကိုယ္စားခဲ့ၾက
ျပည္တြင္းစစ္
ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ

ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ
အခု…လူသတ္……………..ေကာင္စီ
ဦးသန္႕၊ ႀသဂုတ္ ၈ ၊
စက္တင္ဘာ ၁၉ ၊
စသျဖင့္ ေခါင္းစဥ္ေတြေအာက္
ေသြးစြန္းကြက္မ်ားနဲ႕
ျမန္မာျပည္

နာဂစ္ဆိုတဲ့ ေျမြပါးျပင္းေထာင္လို႕
ေမြျပန္ေရာ့
ျမန္မာဆိုတဲ့
လူလည္း
ေအာက္ပိုင္းေသျပန္ေရာ..။

ျမန္မာ့ေျမပံုလို႕
ျမန္မာျပည္ဟာ
လူတစ္ေယာက္ဆိုပါစို႕
ေျခလက္ ေခါင္း ခါး ဘာမွမက်န္ေအာင္
အနာတရမ်ားခဲ့တာက
အၾကိမ္ၾကိမ္
ဆိုေပမဲ့… ကိုယ္ခံအားနည္းေနျပီျဖစ္တဲ့
စိတ္ေရာဂါ အျမစ္ေတြကို
ဘယ္သူကေရးေလာင္းေပးမတဲ့လဲ။
ေသခ်ာတာက နာဂစ္မလာခင္တဲ့က
ျမန္မာျပည္ဟာ
နာဂစ္ထက္ဆိုးတဲ့ မုန္တိုင္းဒဏ္ေတြကို ခံခဲ့
ဖူးသူေတြပါ။
ေခတ္အဆက္ဆက္ ေပါ့..။
လူေတြေသတုိင္း
မုန္တိုင္းဆိုရင္…
တို႕ျပည္က မုန္တိုင္း
ဒဏ္အၾကိမ္ၾကိမ္သင့္ေနတဲ့ျပည္
ေလျပည္ရယ္လာပါေတာ့…။

2008-06-17T09:42:00.004+06:30

ရည္းစားစာ

သတိရျခင္း သတိရတယ္ဆိုတာခင္မင္ ၾကတဲ့သူအခ်င္းခ်င္း ၊ သံေယာဇဥ္ရွိၾကတဲ့သူ အခ်င္းခ်င္း၊ ခ်စ္ၾကတဲ့အခ်င္းခ်င္း၊ ခံစားရတဲ့ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုေပါ့ ။ သတိရျခင္းမွာ ျဖဴစင္တာေတြ ရွိတယ္။ ရိုးသားတာေတြရွိတယ္၊ သန္႕စင္မႈေတြရွိတယ္၊ ဒီလိုပဲ အစာမၾကမႈ၊ အခဲမေၾကမႈ၊ မရိုးသားမႈေတြကလည္းရွိတယ္။ တစ္ေယာက္ကိုသတိရေနတာဟာ အဲဒီ့လူတစ္ေယာက္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာရွိေနလို႕ပဲေပါ့…။

တမ္းတျခင္း
တမ္းတျခင္းဆိုတာ သတိရျခင္းေလာက္မျဖဴစင္ဘူး ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အျပဳ
မူေတြ၊ အေျပာအဆိုေတြကို အမွတ္ရေနတာတမ္းတေနတာေပါ့၊ တမ္းတျခင္းကလည္း ခံစား
ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေ၀ဒနာတစ္ခုပါပဲ။ တမ္းတမိတဲ့စိတ္က အခ်ိန္နဲ႕အမွ် မဟုတ္ေပ
မဲ့ အခ်ိန္ရတိုင္းတမ္းတမိ ေနတတ္တယ္။

လြမ္းဆြတ္ျခင္း
ဒီေ၀ဒနာက ေခါင္းစဥ္သံုးခုထဲမွာ အဆိုးဆံုးပါပဲ။ အလြမ္းဆိုတာ အခ်စ္ကိုသိရွိတဲ့သူ
တိုင္းခံစားမိတဲ့ အရာပါ။ လြမ္းဆြတ္ျခင္းမွာ အရာအားလံုးထက္ပိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြပါတယ္။
လြမ္းတယ္ဆိုတာမလြယ္ပါဘူး၊ ရင္ထဲမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရွိ ေနမွသာျဖစ္ေပၚလာတဲ့အရာ
ေပါ့။လြမ္းမတယ္ဆိုရင္လဲ အရာအားလံုးက လြမ္းစရာခ်ည္းပါပဲ..။ (((ဥၾသ))) (((ဥၾသ))) ဆိုတဲ့ အသံကလည္းလြမ္းစရာပဲ ။ ပူျပင္းတဲ့ေျခာက္ေသြ႕မႈကလည္း လြမ္းစရာပဲ။ ညဘက္မွာ
ၾကားရတဲ့ သတၱ၀ါမိ်ဳးစံုရဲ႕ အသံေတြမွာေတာင္ အလြမ္းအေဆြးေတြပါေနသလိုပဲ။ ေနာက္ဆံုး
ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ညဘက္ၾကမွ ေအာ္တဲ့ ေတာက္တဲ့ၾကီးရဲ႕အသံကိုလည္း ေၾကာက္ရင္းနဲ႕
လြမ္းေနမိတတ္တယ္။ ခ်ိဳျမိန္မႈကိုတပ္မက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္က အလြမ္းကိုမလိုခ်င္ပဲနဲ႕
တမ္းတမ္းတတ လြမ္းဆြတ္ေနမိတာ….ကိုယ့္စိတ္ထဲတစ္ေယာက္ရွိေနျပီဆိုတာ အေသခ်ာ
ဆံုးပဲ။ လြမ္းရတာကုိေၾကာက္တယ္…။လြမ္းရတာကို မုန္းတယ္ အလြမ္းေတြဆို မလိုခ်င္ဘူး
။ဒါေပမဲ့ အခုအလြမ္းေတြနဲ႕ပဲ ေထြးေပြ႕ထားရတယ္။

…………………………………………………………………………………………………………………

အထက္ပါ စာမ်ားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေကာင္မေလး
သၾကၤန္တြင္း သီလရွင္၀တ္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ကိုသတိရလို႕ ေရးထားတာတဲ့ ရိုးရိုးသာမန္
ရည္းစာစာေတြ အျပန္အလွန္အၾကိမ္ၾကိမ္ ေပးခဲ့ၾကေပမယ့္ ။ ဒီစာကေလးက သူသီလရွင္
၀တ္ေနခ်ိန္ အေတာအတြင္း ၀တ္နည္းလြတ္ေရးထားတာျဖစ္လို႕ လည္း ဒီစာကေလးကၽြန္
ေတာ့္အတြက္ထူးဆန္းေနတာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္ ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီစာကေလးကို သူ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ကေလးခိုးတင္လိုက္ပါတယ္။ သူ႕အေရးအသားမ်ား ကမိတ္ေဆြတို႕ကို
အေႏွာက္ယွက္ေပးလို ျဖစ္ေနရင္း လည္း ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ၾကားထဲကေနေတာင္းပန္လိုက္ပါ
တယ္။

2008-05-21T11:08:00.001+06:30

ဒီတစ္လနာဂစ္ေမႊသြားတာႏွင့္ ဘေလာ့ေကာင္းေကာင္းမတင္ျဖစ္ တာၾကာလွျပီ မ်က္စိ လည္းလမ္းမွားျပီး လာဖတ္သူေတြကိုလည္းအားနာလွသည္။ အခုေတာ့ နာဂစ္နဲ႕ပတ္သက္ျပီး
ေရးစရာေတြကတစ္ပံုတစ္ပင္ရွိေနျပီ..ဒါေပမဲ့ေရးဖို႕စက္ကမရွိျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္း ကိုလြန္စြာအားနာနာနွင့္ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။အခုေတာ့တတ္ႏိုင္သမွ်နာဂစ္အကူအညီ ေတြကိုကိုယ္တိုင္ကိုယ္ကေပးေနပါတယ္။၂၅ရက္ေန႕က်ရင္ဗိုလ္ကေလးဘက္သြားႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစား ေနပါတယ္။ အားလံုးကိုေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။ ျပီမွ ဆက္လက္ေရးသားပါေတာ့မည္။.

2008-04-29T11:49:00.003+06:30

X Noေလးလုပ္ေဟ ့X
.................................

ဒီႏွစ္သၾကၤန္မွာ စိုင္းစိုင္းရဲ႕ အိုးကေလးလႈပ္ပါေဟ့အေတာ္ကေလးေခတ္စားသြားခဲ့ပါတယ္။

လူၾကီးလူငယ္လူရြယ္စံု တို႕ပါးစပ္ဖ်ားမွ အိုးကေလးလႈပ္ပါေဟ့ခ်ည္းျဖစ္ေနတာကို

ေတြရပါတယ္။ ဒီသီခ်င္းကို ဘယ္သူမွန္းသိတဲ့လူတစ္ေယာက္ကကၽြန္ေတာ္ဆီကို

ယခုအဲဒီ့သီခ်င္းကိုဖ်က္ျပီးလို႕ေမးလ္တစ္ေစာင္ပို႕ထားပါတယ္။ ေမ၁၀ရက္

မတိုင္ခင္အစိုရကမဲထည္႕ဖို႕မီဒီယာေတြကတဆင့္ႏိႈးေဆာ္ေနတာကိုျပန္လည္ေျခပတယ္

လို႕လည္းထင္ပါတယ္ ကဲ ဖတ္ၾကည္႕ရေအာင္ဗ်ာ။

ငါတို႔... စီးရတာာက ေထာ္လာဂ်ီ

ေပါင္းမိတာက ယူနန္ျပည္

အေနာက္ဖက္ပိုင္းကေတာ့သိပ္မၾကည္

သူ႔နာမည္က SPDC.

No.ေလးလုပ္ပါေဟ့ Vote No.ေလးလုပ္ပါေဟ့

No.ေလးလုပ္ပါေဟ့ Vote No.ေလးလုပ္ပါေဟ့

2008-04-29T10:09:00.005+06:30

ေမြးေန႕လက္ေဆာင္

ဘေလာ့မေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာပါျပီ..။ လာလည္ၾကတဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားကိုလည္း အားနာလွပါတယ္။ ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေရးဖို႕ အေၾကာင္းအရာ ရွာလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ျပီးခဲ့တဲ့ ေမြးေန႕အေမေရးေပးလို္က္တဲ့ စာကေလးတစ္ေစာင္အေၾကာင္းေရးဖို႕ စိတ္ကူးမိခဲ့ပါတယ္။
ဒီစာကေလးကိုတင္မယ္ တင္မယ္လုပ္ေနတာၾကာလွပါျပီ..။ တင္ဖို႕စိတ္ကူးမိတာကလည္း ကိုရန္ေအာင္ ဘေလာ့မွာ တစ္ခါဖတ္ဖူးတဲ့ စာကေလး ၃ ေစာင္ ဆိုတဲ့ ဟာကေလးကိုဖတ္ျပီး တင္ဖို႕ဆံုးျဖတ္မိတာပါ..။ ကၽြန္ေတာ္အေမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ေမြးေန႕ အတြက္ ဘာမွ
မယ္မယ္ရရ၀ယ္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူးဆိုေသာ္ျငား ဒီစာကေလးကို ပထမဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ ေပးခဲ့ျခင္းအေပၚကုိ အမ်ားၾကီး ေက်းဇူးတင္မိ ပါတယ္။ ဒီစာကေလး ေၾကာင့္ အရင္ထက္ အေမ့အေပၚမွာ ပိုျပီးေတာ့ နားလည္လာတယ္။ ပိုျပီး ခ်စ္မိလာတယ္။ ဒီ႕အတြက္ အေမ့ကို ေက်းဇူးပါပဲ။ ဒီစာကို ကၽြန္ေတာ့္ ေမြးေန႕ ည သန္ေခါင္အခ်ိန္မွာ ေရးခဲ့လို႕ အေမကေျပာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္း က အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ မရွိခဲ့ ပါဘူး ။ အဲဒီ ညက အိမ္ကမွန္ၾကီး ေလတိုက္လို႕ က်ကဲြေတာ့ အေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ေတြပူ ျပီး အိပ္မေပ်ာ္ လို႕ ေရးခဲ့တာလို႕လည္း သိရပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေမြးေနမွာ အေမကို ရွိမခိုး လိုက္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ဒီစာကေလး ေနာင္တ အလီလီရေစခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ေနာင္ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေနမ်ား မွာ အေမကို ဒီလို ပူပင္ ေသာကမ်ိဳး မေပးေတာ့ဘူးလို႕လည္ း ဒီစာေလးကို ဖတ္ျပီး ေတာ့ စိတ္ကူး ခဲ့မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္..အေမ့ေမတၱာကို ဒီစာကေလးနဲ႕ မွတ္ေက်ာက္တင္အပ္ပါတယ္။ ေမြေန႕လက္ေဆာင္တစ္ခုဆိုတာ တန္းဖိုးၾကီးဖုိ႕ထက္ ထက္ ေမတၱာၾကီးဖို႕ ပိုလိုအပ္ေၾကာင္း အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္၀ါးထင္ထင္ သိလိုက္ရပါျပီ ဒီအတြက္လည္း အေမ့ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ …။ အေမ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ..။

2008-04-05T11:09:00.002+06:30

ဒီညမွာ ကၽြန္ေတာ္အိပ္စက္ပါျပီ
...................................................

ဒီညမွာ ကၽြန္ေတာ္အိပ္စက္ပါျပီ

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို မေရးႏိုင္ေပမဲ့

ကဗ်ာေရးဖို႕ အေၾကာင္းေတြ ကၽြန္ေတာ္မွာ

ခပ္မ်ားမ်ားရွိေနတာ ေသခ်ာပါတယ္။

မေန႕က သူေဌးတစ္ေယာက္အေပၚ သီးခံခဲတယ္။

ခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးရဲ႕ အျပဳအမူအေပၚ ေခါင္းငံုခံခဲရတယ္။

အထက္အရာရွိရဲ႕ မတရားမႈအေပၚ သီးခံခဲ့ရတယ္။

အႏိုင္က်င့္တတ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕

စကားလံုးစိမ္းေတြ ရဲ႕ပစ္ေပါက္ခ်င္းခံခဲရတယ္။

ရန္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ယုတ္မာျခင္းတခ်ိဳ႕ကိုလက္၀ယ္ပိုက္ ခဲ့ရတယ္။

စသျဖင့္ ကဗ်ာလုပ္ေရးစရာ

အေၾကာင္းတရားမ်ား ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိခဲ့ပါတယ္။

ဒီညကၽြန္ေတာ္အိပ္စက္ပါျပီ

မနက္ျဖန္ကၽြန္ေတာ္မႏိုးခဲ့ရင္

လြတ္လပ္ျခင္းေလကို ရႈရိႈက္ဖို႕

ခရီးထြက္သြားတယ္လို႕သာ သေဘာထားေပးပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ပါသည္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကဒီဘ၀မွာ မနက္ျဖန္မ်ားကို

ခပ္မ်ားမ်ားမလိုခ်င္ခဲ့သူမို႕ပါ..။

ဒီ့အတြက္ ဒီညမွာကၽြန္ေတာ္ အိပ္စက္ပါျပီ...

ဒါပါနဲ႕ဆို ဒီစကားကို သံုးၾကိမ္ေျမာက္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့ပါျပီ...။

အဓိကအားျဖင့္ မနက္ျဖန္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္

အမွားေတြ.....

အခါးေတြ.......

နာၾကည္းစရာေတြ.......

ခံျပင္းစရာေတြ.....

၀မ္းနည္းစရာေတြ....

ေ၀ဒနာေတြ.....အျပည္႕မို႕

ကၽြန္ေတာ္ အိပ္စက္ခ်ိန္မွာ ေက်းဇူးျပဳ ၍ မႏိုးလိုက္ပါနဲ႕.

“ဒီညမွာ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္စက္ပါရေစ”....။ .

အေငြ႕

2008-04-05T11:01:00.001+06:30

ေဘးဘီကိုၾကည္႕ပါ။
.................................

...ဂိုးေပါက္ထဲ ေဘာလံုးေရာက္ဖို႕

ေဘးဘီကိုၾကည္႕ပါ။

ျပိဳင္ဘက္ကို ရင္ဆိုင္မယ့္

သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ဆိုရင္လဲ

ကိုယ့္အစြယ္ေတြကို ထုတ္မျပခင္

ေဘးဘီကိုၾကည္႕ပါ။

အခ်စ္၀တ္ရည္ ေသာက္သံုးဖို႕ ဟန္ျပင္ေနတဲ့

ပ်ား၊ ပိတုန္း ဆိုရင္လည္း

ေဘးဘီကိုၾကည္႕ပါ။

မဟုတ္မခံစိတ္ကို ေမြးျမဴမယ္ ဆိုရင္လညး္

ၾကီးထြားဖို႕ အတြက္ ေဘးဘီကိုၾကည္႕ပါ။

လူမ်ားသတင္းေတြကို လြင့္မယ္ဆိုရင္လည္း

ေဘးဘီကိုၾကည္႕ပါ။

ကိုယ့္ေရွ႕မွာ က်ေနတဲ့

အခြင့္အေရးေရႊထုပ္ကို ေကာက္ယူမယ္ဆိုရင္လည္း

ေဘးဘီကိုၾကည္႕ပါ။

အမွန္တရားကို ဓားလိုေသြးမယ္ဆိုလည္း

ေဘးဘီကိုၾကည္႕ပါ။

ေနာက္ဆံုးကိုယ္က ေသျခင္းတရားကို

လွမ္းေခၚေနရင္လည္း

ေဘးဘီကို တစ္ေခါက္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္

ၾကည္႕ျဖစ္ေအာင္ၾကည္႕ပါ..။

အေငြ႕

2008-04-05T10:37:00.002+06:30

အခ်စ္ရဲ႕ၾကိဳးဆက္ထံုးကေလးမ်ား
.......................................................

အခ်စ္ဆိုတာ

လူသားႏွစ္ဦးကို ခ်ည္ေႏွာင္တဲ့ၾကိဳးပဲ

မခ်ည္တတ္ရင္ ျပတ္တတ္သလို

ခ်ည္တတ္ရင္လည္း ျဖတ္ဖို႕မလြယ္..။

မာနေတြ အသက္၀င္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး လက္နဲ႕

အတၱေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းေတာက္ေနတဲ့ ေကာင္ေလး လက္က

ၾကိဳးကို ျဖတ္ဖို႕ၾကံတယ္..။

ေကာင္မေလးက “ေတာက္” တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္ယံုေလး

ေကာင္ေလးက တံေတြးတစ္ခ်က္ေထြးလိုက္ ယံုေလး မွာ

ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းက... ၾကိဳးႏွစ္ေခ်ာင္းျဖစ္သြားတာ..

မီးျပတ္ သြားသလို ႏွလံုးသားရဲ႕ ျမိဳ႕က ခ်က္ခ်င္းေမွာင္သြားေတာ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ေကာင္မေလးမွာ ေနာက္ထပ္ ခ်ည္ထားတဲ့

ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕

ေကာင္ကေလးမွာ ေနာက္ထပ္ ထံုးထားတဲ့

ၾကိဳးသစ္တစ္ခုနဲ႕

ေလာက က ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္တစ္ခုလို လက္ပိုက္ၾကည္႕လို႕....။

ကၽြန္ေတာ္တို႕

ခင္ဗ်ားတို႕

ၾကိဳးေတြမွာေရာ.. ဆက္ထံုးေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ။

“အခ်စ္ဆိုတာ....ျပတ္တတ္သလို

ျဖတ္ဖုိ႕လည္းမလြယ္ ”...။

အေငြ႕

2008-03-19T09:39:00.002+06:30

နာတာရွည္
.............
.............
ကၽြန္ေတာ္ က ျပဇာတ္မႀကဳိက္ဘူး
ခင္ဗ်ား ကတာ ဘယ္ေလာက္မိုက္မိုက္ေပါ့။
ဟင့္အင္း . . . .က်ဳပ္ခင္ဗ်ားကို မေထာက္ခံဘူး
က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားကို ၾကည့္ေနတာဟာ
ျပဇာတ္ၾကည့္ရံုသက္သက္ပဲ . . .။

ခင္ဗ်ားငိုတာ ဟာ အတုအေယာင္ပဲျဖစ္တယ္
ခင္ဗ်ားေပ်ာ္ေနတာ ဟာ အတုအေယာင္ပဲျဖစ္တယ္
ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္မ်ားစြာ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္
ခင္ဗ်ား အမွားေတြဟာလည္း အမွားေတြပဲျဖစ္ၿပီး
ခင္ဗ်ားထင္သလို တခ်ိန္ခ်ိန္မွန္လာမယ္လို႕
ကၽြန္ေတာ္မထင္ခဲ့မိဘူး . . .
ကၽြန္ေတာ္လက္ခုပ္တီးေနတာဟာ
ခင္ဗ်ားကို ႏွစ္သက္လို႕မဟုတ္ဘူး
ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ညေနစာေတြနဲ႕
ေနာက္တေန႕ ႏိုးထျခင္းအတြက္ျဖစ္တယ္။

ခင္ဗ်ားရယူသြားတဲ့ က်ဳပ္ရဲ႕လြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို
ခင္ဗ်ား ျပဇာတ္ထဲမွာလည္း ရွာမေတြ႕မိျပန္ဘူး။
ခင္ဗ်ား ေျပာင္းေျပာင္းတပ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာဖံုးေတြမွာလည္း
ခင္ဗ်ား ဘ၀စစ္စစ္ကို က်ဳပ္ရွာမေတြ႕ခဲ့ဘူး။
ဒါ ဟာ ျပဇာတ္တစ္ခုလို႕ ေျပာၾကေပမယ့္ . . . .
မီးေရာင္ကို ဘယ္သူမွ မျမင္ၾကရဘူး . . .။
ေသခ်ာတာတစ္ခု ထပ္ေျပာပါဆိုလည္း
ကၽြန္ေတာ္ က ျပဇာတ္မႀကဳိက္ဘူး။

ႏိုးေ၀

2008-03-19T09:29:00.001+06:30

ႏုပ်ိဳမႈထဲ ခုန္ခ်ခ်င္တယ္
...........................
...........................

ကၾကီး ခေခြး ျပန္ေရးခ်င္တယ္။
ကေလး ဘ၀ဆိုတာ
အျဖဴေရာင္ ပန္းေတာထဲ ေလွ်ာက္ရတဲ့
ေျခဖ၀ါး ႏုႏုလိုပဲ ျဖဴစင္ႏုညံ႕လွတယ္။

လိုခ်င္တာမရရင္ ျဖဴစင္စြာ ငိုမယ္
ႏို႕ခ်ဳိျဖဴေတြ စို႕လို႕ လြတ္လပ္စြာ ရယ္ႏိုင္တယ္။
အနာဂတ္အတြက္ မရိုးေျဖာင္တဲ့ ဇာတ္ညႊန္းေတြ မေရးဘူး..။
အတိတ္ကို ၀ါျပီးသား ပီကယ္လို ေထြးထုတ္ႏိုင္တယ္။

လိုခ်င္တာကို စိတ္ေကာက္လို႕
ပစၥဳပၸန္ကို အရုပ္ လိုကစားႏိုင္တဲ့…..
ဟန္ေဆာင္ကင္းကင္း ေပ်ာ္စရာခရီး… မို႕…
အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းျပန္စီးတဲ့ ျမစ္ထဲ ျပန္ခုန္ခ်ခြင့္ျပဳပါ…...။
ၾကီးရင့္လာေလေလ
စိတ္အပင္က ေသာကေတြ
သီးပြင့္လာေလေလမို႕ ျပန္ငယ္ပါရေစ…ကေလးသဖြယ္..။

အေငြ႕

2008-03-19T09:06:00.002+06:30

ေႏြလြယ္အိပ္
...............
...............
ေႏြ……ေရာက္ျပီေလ
စာတန္းထိုးျပလိုက္ေတာ့….။
လြယ္အိပ္အႏြမ္းကေလး နံရံမွာခ်ိတ္
ေက်ာင္းတံခါးပိတ္ ေခါင္းေလာင္းသံေလးနဲ႕
ၾကိမ္လံုးဒဏ္ေလးရဲ႕ ေခတၱအေ၀းမို႕
ဟုိေရွ႕က ပိေတာက္ပင္အိုလို
သူက ကေလးျပီျပီ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ သူေ၀ခ်င္ေနျပီေလ။

“မိုးဆိုတာကိုယ္ရြာခ်င္တဲ့အခ်ိန္ မရြာတက္သလိုပဲ”

သူက ေန နဲ႕လ ၊ ေရႊနဲ႕ျမ လို
မိဘ မ်ိဳးက သေႏၶတည္ခဲ့တာမဟုတ္ေတာ့
၁၀ ႏွစ္သား ကေလးတစ္ေရာက္ရဲ႕
ေပ်ာ္ရႊင္ခုန္ေပါက္ခ်င္စိတ္ကို
အိမ္ရဲ႕ ၾကမ္းေပါက္တစ္ေခ်ာင္းမွာ
သူကေလး ဖာေထးရင္း…

လြယ္အိပ္အႏြမ္းကေလး ၊ ပုခံုးမွာခ်ိတ္
အိမ္တံခါးေလးပိတ္ ၊ ေခါင္းေလာင္းေလးတီးလို႕
သူဆိုညီးတဲ့ သီခ်င္းနာမည္က “ေရခဲထုပ္” တဲ့လား...။
သူကေလး ရင္ထဲမွာေတာ့
ေနေလာင္ခံထားတဲ့ ပိေတာက္ကိုင္းေျခာက္လို
ေျခာက္ကပ္ေနေလရဲ႕…။
(ဘ၀ဆိုတဲ့ ေႏြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေအးျမခ်င္တဲ့ စိတ္ကူးမွန္သမွ်
အရည္ေပ်ာ္ၾကေစႏိုင္တာပဲလို႕
ဒီကေလးေလးတစ္ေယာက္ ေတြးမိေနမလား…ပဲ)
မွတ္ခ်က္။ ။ (မိသားစု ၀မ္းေရးအတြက္ျဖည္႕ဆည္းေပးေနရတဲ့ ကေလးငယ္ေလးတစ္ေရာက္အတြက္)

အေငြ႕

2008-02-28T15:13:00.000+06:30

မေရးျဖစ္တဲ့စာ

နင္ လြမ္းေနခဲ့ရင္ . .
မိုးတိမ္ေတြကိုေျပာပါ . .၊ လမင္း ဆီကို မွာပါ
ပုလင္းထဲ စာတစ္ေၾကာင္းတစ္ေလ ေရးၿပီး
ျမစ္ျပင္က်ယ္မွ လမ္းၾကဳံပါးပါ..
နင္လြမ္းေနခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေပါ့ဟာ ..

ဆတ္ကနဲ တေရးအႏိုးမွာ
ငါ့ကို တိုးတိုးေလးခၚပါ
ငါတို႕အိမ္ေရွ႕က စာတိုက္ပုန္း အႏြမ္းေလးကို ျမင္ေယာင္ၾကည့္ပါ
အတူရယ္ေမာေနၾက ျပက္လံုးေဟာင္းေလးကို ျပန္ေတြးေနပါ။

ပ်ံလႊားေတြအမ်ားႀကီးျမင္ရမယ့္လို႕
ေႏြဦး မတိုင္ခင္က ေမွ်ာ္လင့္မိေပမယ့္
ေဖေဖာ္၀ါရီမွာ မိုးေတြရြာတယ္
ေမ့ေလွ်ာ့ခံေနတဲ့ ေခ်ာ့ကလက္ေတာင့္ကေလးလိုပဲ
ငါ့ ႏြမ္းလွ် အရည္ေပ်ာ္က်ခဲ့ရတယ္။
ပ်ံလႊားေတြအမ်ားႀကီး မလာေပမယ့္
ငါတို႕ အတူတူ အစာေၾကြးဖူးတဲ့ စာ၀တီးေလးေတြက တက်ီက်ီပါပဲ။

ငါတို႕ အိမ္ခန္းထဲဆီ လေရာင္ကို ခပ္ယူၾကည့္ဖူးတယ္
ငါတို႕ အိမ္နားက သစ္ပင္ရိပ္မွာ
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ထိုင္ေနၾကည့္ဖူးတယ္
အဲသည့္အခ်ိန္ငါက ငါတို႕ အထီးက်န္ျခင္းကို နားမလည္ႏိုင္ခဲ့။

နင္လြမ္းေနမယ့္လို႕ ငါမယုံၾကည္ေပမယ့္
နင္လြမ္းေနဟန္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႕ ငါစာေရးလိုက္တယ္
သည္စာကို ဖတ္ရင္း နင့္မ်က္ရည္မွာ
ငါ့၀ိဉာာဥ္တျဖတ္ျဖတ္လက္ေနမွာကို ငါျမင္ေယာင္မိတယ္ . .
နင္လြမ္းေနတဲ့အခါ သိပ္၀မ္းနည္းတတ္တာ ငါသိတယ္ . .
ေနာက္ဆံုး ဒါဟာလည္း ေနာက္တစ္ႀကိမ္
လံုးေခ်လြင့္ပစ္ရတဲ့ စာတစ္ေစာင္ပဲျဖစ္လာတယ္ . .

ႏိုးေ၀

2008-02-28T15:00:00.003+06:30

နာၾကည္းမႈမ်ား
.................

ေန႕က ညကို နာၾကည္းသလို

ၾကြက္ကေၾကာင္ကို နာၾကည္းသလို

ဆင္းရဲသားက အရင္းရွင္ကိုနာၾကည္းသလို

လူထုက ...အစိုးရ..ကိုနာၾကည္းသလို

ေပက တူ ကိုနာၾကည္းသလို

ရံႈးသူက ႏိုင္သူကိုနာၾကည္းသလို

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ကို နာၾကည္းတယ္။

ေငြသား လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႕

မတူမတန္သလို အျပံဳးေတြကို နာၾကည္းမိသလို

လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပ်ံသန္းခြင့္မရွိတဲ့ အျဖစ္ကို နာၾကည္းတယ္။

“မင္းကဘာေကာင္လဲ” လို႕ အေမးခံရတာကို နာၾကည္းသလို...

ရိုးအ လြန္းလွတဲ့ ဖခင္ကိုလည္း နာၾကည္းတယ္။

ႏွလံုးသားကို ခိုး၀ွက္၊ လိမ္လည္သြားသူကို နာၾကည္းမိသလို

တရားမမွ်တ မႈမွန္သမွ်ကိုလည္း နာၾကည္းတယ္။

(..................) နာၾကည္းတယ္။

ကြပ္လပ္တစ္ခုမွာ နာၾကည္းတာေတြျဖည္႕ျပီး

ေနာက္ကနာၾကည္းတယ္လို႕

သာခ်ေရးရရင္မဆံုးႏိုင္ေအာင္ နာၾကည္းစရာေတြခ်ည္းပဲမို႕.

.. (..................) နာၾကည္းတယ္။

ေနာက္ဆံုး

ဒီေျမမွာ လူျဖစ္ရတာကို နာၾကည္းတယ္

နာၾကည္းရတာကိုလည္း နာၾကည္းတယ္။

အေငြ႕

2008-02-24T22:06:00.001+06:30

အရိပ္ ဇာတ္လမ္း
...................

မိုက္မဲစြာ က်ိန္ဆဲနည္းမ်ားကို

ဘယ္တံုးကမွ မသင္ၾကားခဲ့ရေပမယ့္

ငါတို႕ ကၽြမ္းက်င္ၾကတယ္ . . .

ငါတို႕ခ်စ္တတ္ခဲ့ၾကသလိုေပါ့။

ၿမဳိ႕ဆီကေန

လမ္းကေလးကထြက္ေျပးသြားတယ္ . . .

သူ႕ကိုေျခရာခံဖို႕မလိုအပ္ေပမယ့္

သူ႕ကို နင္းေလွ်ာက္ရင္းပဲ ငါထြက္ေျပးခဲ့ရျပန္တယ္..

ေက်းဇူးျပဳ၍ ငါ့ကိုတယ္လီဖံုးမေခၚပါနဲ႕

နင္ဟာ ငါ့ရဲ႕မွားယြင္းမႈတစ္ခုဆိုရင္လည္း

နင္ဟာ ငါ့ဘ၀ထဲကပဲျဖစ္တယ္ . .

အဲသည့္ေန႕က ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး

ေရျပင္ေပၚ နေမာ္နမဲ့ ျပဳတ္က်သြားတာ ငါျပန္ျမင္မိတယ္.

ဒါဟာ အဆံုးသတ္ဆိုပါေတာ့

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္စဖို႕ ငါအၿမဲေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္...။

ႏိုးေ၀

2008-02-24T22:03:00.001+06:30

ငါမင္းကို လြမ္းပါတယ္
...........................

ငါမင္းကို လြမ္းပါတယ္ . .

သည္စကားလံုးနဲ႕ ကဗ်ာမ်ားစြာခ်ဲ႕ထြင္ခဲ့တယ္

ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ နံနက္ခင္းဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို

မင္းလည္းနားေထာင္ဖူးမယ္

အျခားေသာ နံရံေတြ လည္း ငါ့ညည္းညဴသံေတြကို နားေထာင္ဖူးလိမ့္မယ္

ငါမင္းကို လြမ္းပါတယ္

ငါႏိုးထလာ ကတည္းက ေနေရာင္ျခည္ဟာ

မင္းနာမည္ေခၚၿပီး၀င္လာခဲ့သလို

ရွပ္တိုက္ ေရြ႕ေနတဲ့ ရြက္ေၾကြေတြဟာလည္း

မင္းေျခသံေယာင္ေဆာင္ေနၾကပါရဲ႕

ငါ့ေသြးစက္ေတြကို ငါမျမင္ရေသးတဲ့အတြက္

ငါမူးေမ့လဲက်ေလာက္ေအာင္

ေသြးမပ်က္ခဲ့ဘူး။

ငါမင္းကို လြမ္းပါတယ္

သည္တေန႕တာမွတ္တမ္းကို ႏွလံုးသားမွာ

ဘယ္လိုဓားသြားနဲ႕ထြင္းထုရမယ္ ငါစဥ္းစားခဲ့လည္း

သည္စကားလံုးအျပင္ . . . .

ဦးေခါင္းခြံထဲ ဘာမွမက်န္ေတာ့တာ

ခက္ပါတယ္။

ႏိုးေ၀

2008-02-24T22:01:00.002+06:30

မေန႕က ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးခဲ့တယ္
....................................

သည္ကဗ်ာကို မနက္ျဖန္မွဖတ္ပါ..

က်ဳပ္စိတ္ကို ျဖတ္ေတာက္ၿပီး ျပန္ဆက္ထားတာမို႕

နားလည္ရခက္ႏိုင္လို႕ပါ . .

သည္လိုတပ္ဆင္ျပရတာ က်ဳပ္အတြက္ခက္ခဲသလို

ခင္ဗ်ားတို႕လည္းပဲ စိတ္ရႈပ္ေထြးႏိုင္တယ္

သည္ကဗ်ာထဲမွာ က်ဳပ္ရဲ႕ဒုကၡေတြကို အရင္လိုစီတန္းေရးျပဖို႕ကိုေတာ့

သည္တစ္ႀကိမ္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျငင္းပယ္လိုက္တယ္

က်ဳပ္ကို တားဆီးႏိုင္တဲ့အျခားသူေတြကိုေတာ့

က်ဳပ္လံုေအာင္ေရွာင္းပုန္း ေရးျခစ္ေနတာမို႕

အေႏွာက္အယွက္ကင္းပါတယ္ . . .

သည္ကဗ်ာကို ေနာက္တစ္ေန႕မွ တင္မယ္လို႕စိတ္ကူးမိေပမယ့္

က်ဳပ္စိတ္က အရင္စလိုႏိုင္ေနခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ သည္ကဗ်ာထဲမွာ အေၾကာင္းအရာမယ္မယ္ရရမရွိသလို

တစ္ခုခုအေၾကာင္းကိုေျပာျပေနခဲ့တာလည္းမဟုတ္ဘူး

ေလွာင္ပိတ္ေနတဲ့ ကံၾကမၼာထဲက စိတ္ကို

အျပင္နည္းနည္းေလးျဖစ္ျဖစ္ ဆြဲထုတ္ပစ္လိုက္တာပဲျဖစ္တယ္ . .

သည္ကဗ်ာကို ခင္ဗ်ားဖတ္ေနတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

ကဗ်ာကိုဘယ္လိုေရးရမယ္မသိေသးတဲ့အတြက္

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို ေခါင္းစဥ္တတ္ၿပီး ေရာက္တတ္ရာရာေရးခ်လိုက္တာပဲျဖစ္တယ္

သည္ကဗ်ာဟာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို႕

အၿမဲယံုၾကည္တယ္ . . .

ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာသလို ေျပာၾကည့္ရရင္

ဒါဟာ ကဗ်ာပဲလို႕ က်ဳပ္ကသတ္မွတ္လိုက္တာကိုး . .

ႏိုးေ၀

2008-02-24T21:57:00.000+06:30

တိမ္မွ်ားထြက္တဲ့ ေန႕
.............................

အလြယ္တကူပဲ အဆံုးသတ္သြားခဲ့ေပမယ့္

ငါက ေလညွင္းနဲ႕အတူ

အသက္ရႈသံေတြလို ခ်စ္ခဲ့တယ္

ငါရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္က ေအာက္စီဂ်င္လိုအပ္ေနသလိုမ်ဳိး

သူ႕ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကတဆင့္

ငါ့ ႏွလံုးသားရဲ႕ အသက္ဓာတ္ကို ငါရႈိက္သြင္းတယ္။

အဲသည့္ေန႕ေတြမတိုင္ခင္ ကတည္းကေပါ့

ေလထုထဲမွာ ကာဗြန္ေတြသိပ္မ်ား လာလိမ့္မယ္လို႕ဆိုၾကတယ္

ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ေတာအုပ္အစိမ္းေတြကို ခုတ္လဲွၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ

ေခ်ဖ်က္ရခက္ခဲတဲ့ အိတ္ပါးေတြလို အမုန္းတရားေတြကို

ငါထုတ္လုပ္ခဲ့တယ္ . . .

သည္အခ်ိန္မွာ ငါတစ္ခုခုကိုေမွ်ာ္လင့္တယ္ဆိုရင္

ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ အေမွာင္ေခတ္မပါတဲ့ ကမၻာသစ္ပဲ

ငါတို႕ဟာ အမွန္တရားအတြက္ဆိုၿပီး အဆိပ္ခြက္ႀကီးကို ေမာ့ေသာက္ရတာမ်ဳိး

ငါတို႕ဟာ တျခားေသာသူေတြမွန္ရဖို႕ ကိုယ့္ကို မီးရႊဳိ႕သတ္တာခံရတာမ်ဳိးေတြ မပါတဲ့

ကမၻာသစ္ေပါ့ . . .

အတၱသိပ္သည္းဆ ႀကီးမားခဲ့တယ္ . .

ေမရီအင္တြိဳင္းနက္လို ငါဟာ

ေပါင္မုန္႕နဲ႕တူတဲ့ အၾကင္နာအနည္းငယ္ကိုေတာင္မွ

ေ၀ငွတံု႕ျပန္ဖို႕ရာ တြန္႕ဆုတ္ေနမိသတဲ့။

အခ်စ္တဲ့ ေလ . . .

ႏိုးေ၀

2008-02-24T21:51:00.001+06:30

ေျပာေနမိတဲ့စကားမ်ား (၂)
...............................

သည့္ထက္ . .

နည္းနည္းပိုေျပာဖို႕ဆိုလည္း

ေဖာင္းပြရႈပ္ေထြးေနတဲ့

စကားလံုး အစုတ္အျပတ္ေတြပဲ

ငါ့မွာ . .

ရွိေတာ့တယ္။

ငါလြမ္းတယ္

ေဘးနားမွာ လဲၿပဳိေနတဲ့ ခြက္အလြတ္ကေလးရယ္

ဖံုအလိမ္းလိမ္း ညွဳိးႏြမ္းေနတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းအိုးေလးရယ္

ဖတ္ဖို႕အစီအစဥ္မရွိတဲ့ ေစ်းႏႈန္းျမင့္ အဖိုးမတန္

အခ်စ္၀တၳဳတစ္အုပ္ရယ္ . .

၁၂

၁၃

၁၄

ေဖေဖာ္၀ါရီ အထိန္းအမွတ္ေန႔မ်ားစြာ

ပိေတာက္လို ခဲယဥ္းစြာ ဖူးပြင့္ရၿပီး

ပိေတာက္လို ခပ္လြယ္လြယ္ ေၾကြသြားရျပန္ေပါ့။

သူ႕ေနာက္ေက်ာက သံခ်က္တန္းလန္းနဲ႔နာရီေလးကို

ျဖဳတ္သိမ္းလိုက္တယ္

အလြမ္းတန္းလန္း နဲ႔ အထီးက်န္နံရံမွာ

ခ်ိတ္ဆြဲခံထားရတဲ့ ငါလည္း

အခ်ိန္ေတြမလိုေတာ့ပါကြယ္ . . ။

မင္းနားေထာင္ေနေသးလား

ငါနားေထာင္ေနက်

ခ်ဳိက္ေကာ့စကီးရဲ ႔ ေတးသြားလိုမျငင္သာ ႏိုင္ေတာ့တဲ့

ငါ့စကားလံုးအစုတ္အျပတ္ေတြကို ေလ . . .။

တတူတူ . . .ျမည္ေနတဲ့ တယ္လီဖံုးေလးကို ကိုင္ရင္း

ငါတဖြဖြ ေျပာေနမိတာေတြ။

ႏိုးေ၀

2008-02-24T21:23:00.002+06:30

မ်ဥ္းျပိဳင္

...............................

ငါ့လို မင္းလည္း လြမ္းဆြတ္ေနတယ္ . .

မဆိုေလနဲ႕

ရွိသမွ် အလြမ္းေတြအားလံုး

ငါ သိမ္းႀကံဳးရယူထားၿပီးၿပီမို႕ . . .။

ေလာကဓံကို ထိုးခြဲျဖတ္သန္းဖို႕

ငါ့ ေလွကေလးက ယိမ္းႏြဲ႕ လြယ္လြန္းတယ္

မင္း သနပ္ခါးမႀကဳိက္ေတာ့ဘူးလို႕မေျပာပါနဲ႕

ငါ့ စိတ္ကူးထဲက ကံ့ေကာ္ရနံ႕ေလး

တန္ဖိုးမဲ့မွာ စိုးရြံ႕ခဲ့တယ္။

တံခါးလို႕ ဆိုကတည္းက

အနည္းဆံုးတစ္ႀကိမ္တစ္ခါေတာ့ ၀င္ခြင့္ရွိရမယ္

ငါမဟုတ္ခဲ့ရင္လည္း တျခားတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့

သည္ဘ၀ အဆံုးမသတ္ခင္အထိ

ေမွ်ာ္လင့္ၾကည့္ေနမယ္ . . . .

ငါအိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္ . . .

ငါတို႕ ကၽြန္းကေလးကို ကိုလံဘတ္စ္ ရွာမေတြ႕ခဲ့ဘူးဆိုတဲ့

အိပ္မက္ကို မက္ရင္း။

ႏိုးေ၀

2008-02-22T13:59:00.003+06:30

ေမွ်ာ္ျခင္းအမွတ္ ဒသမ“ ၀”
.................................

ဘာေတြမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ ခ်ည္းကပ္ခ်င္သလဲ
လူရယ္လို႕ စတင္ စီးဆင္းခ်ိန္မွာပဲတုိ႕ဟာ
စိုက္ပ်ဳိးသူလား၊ အစိုက္ပ်ဳိုးခံသစ္ပင္လား ေ၀ေတ..၀ါးတား..ပဲ..။

ကုိယ္ပိုင္အခ်ိန္တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ပါးသူလက္ထဲ ထိုးေရာင္းေနျခင္းက
ကိုယ္စိတ္ ၀ိညာဥ္ ကို ကိုယ့္ဓားနဲကိုထိုးလို႕
အမ်ားသူ ငါ အေကာင္းေျပာဖို႕တစ္စက္စက္က်ေနတဲ့
ဆႏၵရင္းစဲြေတြစေတးခဲ့ရတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အတြက္လား...။

၂၁ရာစုရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အလံုးစံုနီးပါကို
ေငြေၾကးက သိမ္းပိုက္ထားတာၾကာလွျပီ.....
.....ပညာကို အေၾကာင္းျပျပီး ေငြရွာတယ္.။
.....၀ါသနာကို ဆိုင္းဘုတ္တင္ျပီး ေငြရွာတယ္။
.....ထြက္ဆိုခ်က္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ “အခ်စ္” လို႕ဗန္းျပျပီး
ခႏၶာခ်မ္းသာမႈကို ရွာတယ္။
......ရည္ရြယ္ခ်က္
.......တာ၀န္.
......သႏိၷဌာန္..
.စသျဖင့္....ေခါင္းစဥ္လွလွေတြ ျပျပီး
ဒဂၤါးျပားေတြက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပံုေတြ နဲ႕ခ်ည္းျပည္႕လို႕....

ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုယ္ ေမးေငါေမးမိတယ္.
.မင္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေရာ...ေငြနဲ႕ကင္းရဲ႕လား
အေျဖတခ်ိဳ႕ကေတာ့....အခုထိ
ေ၀၀ါးမႈန္ရီ..ေနဆဲ...။

အေငြ႕

2008-02-22T12:15:00.002+06:30

ခရီး
........................

တစ္ေလွတည္း စီးေနက်ေပမယ့္
တစ္ခရီးတည္းသြားရမယ္လို႕
ဘ၀က ငါတို႕ကို ေျမပံုကားခ်ပ္ေရးဆြဲေပးမထားဘူး။

ေတြ႕ဆံုျခင္းဆိုတာ...
တကယ္ေတာ့ ဟန္ေဆာင္ပြင့္ျပေနတဲ့
ခဲြခြာျခင္းမွတ္တိုင္.....။
ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာျခင္းမွာက
ပံုေသနည္းမရွိျခင္းေတြကိုေရာထားတယ္။

အခုမက္လက္စ အိပ္မက္မွာ
ငါတို႕က ...ၾကိဳးစားေလွာ္ခတ္သူ လူတန္းစား
ဒီၾကားထဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ယိုစိမ့္ခံခဲ့ ရတဲ့
ငါတို႕ရဲ႕ သိကၡာတရား.......။
သည္းခံမႈဒီဂရီ အျမင့္ဆံုးနဲ႕ ဖာေထးကုသရင္း
ႏွလံုးသားမွာ နစ္စိုက္ဒဏ္ရာက
ေရာဂါ ရင့္ခ်ိန္တန္လာေတာ့....
သူငယ္ခ်င္း မင္းဟာ ေဆာင္းခိုငွက္လို႕ခရီးလြင့္ခဲ့ျပီ။

ကိုယ့္ရင္ခြင္ ကို ရႊက္ထည္ခ်ဴပ္
ကိုယ့္လက္နဲ႕ ကိုယ္ေလွာ္
ကိုယ့္ျမစ္မွာ ကို စီးလို႕
ကိုယ့္ခရီး ကို “၁” ကေန႕ျပန္စလႊင့္ရမွာ
အမွန္တရားမို႕ သူငယ္ခ်င္းေရ...။
ငါ........မ်က္စိတစ္ဖက္ကၾကည္႕ရင္..
ငါ...၀မ္းနည္းတယ္...။
ေနာက္ထပ္ မ်က္စိတစ္ဖက္က ၾကည္႕ရင္.
.ငါ..ငါ....၀မ္းသာခ်ီးက်ဴးမိတယ္...။

ငါတို႕ အားလံုးအခ်ိန္ေရလ်ဥ္ မွာ
ကိုယ့္ကမး္ေျခကိုယ္ သြားရမွာမို႕
မင္း ေစာေစာ ေျပးထြက္ျခင္းဟာ..
မမွားတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုပါ..။

အေငြ႕

2008-02-22T12:08:00.002+06:30

အခ်စ္ဆိုတာလည္း ေဟာင္းသြားႏိုင္တယ္
...............................................

အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္

ငါတို႕ဟာ... ဖူး ၾက ပြင့္ၾက လန္းဆန္းၾကမယ့္ ပန္းပင္ေတြလိုပဲ....။

အသည္းကို ထိုးႏွက္သြားတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုအေၾကာင္း

အျပံဳးတစ္ခ်က္ရဲ႕ ရင္ခံုသံ ႏိႈးစက္အေၾကာင္း

ခိုက္ခိုက္တုန္ ဘယ္ဘက္ ရင္ခြင္ရဲ႕

အိပ္မက္ မင္းသမီးေလးအေၾကာင္း

စသျဖင့္.... ငါ တို႕ အေပါင္း အေဖၚေတြ စုရပ္မွာ

ငါ တို႕ ရင္ဘတ္ကို စည္လိုတီးျပီး ဖြင့္ဟခဲ့ဖူးမွာပဲ..။

ပံုျပင္ တိုင္းဟာ

ငါတို႕ အသက္ၾကီးလာ တာနဲ႕ အမွ်

ေဟာင္း ႏြမ္းသြားသလို........

ဒီ...ငါတို႕ တစ္ခန္းတနား ဖဲြ႕ႏြဲ႕ခဲ့တဲ့ နတ္ဗိမၼာန္လို

အခ်စ္အေၾကာင္း...လည္း

ငါတို႕ နဲ႕ အတူ တစ္ေန႕ေတာ့ ေဟာင္း သြားမွာ အေသအခ်ာပဲ..။

အေငြ႕

2008-02-21T15:38:00.002+06:30

“ ၾကာ ”
..........................

ကဗ်ာမေရးျဖစ္တာ ၾကာျပီ
မီးစက္သံ တညံညံ နဲ႕ ျမိဳ႕ျပအေၾကာင္း
အိမ္မျပန္ျဖစ္တဲ့ ညေတြအေၾကာင္း
မ်က္ခံုးေမြး လွလွနဲ႕ ေကာင္းမေလးအေၾကာင္း
အရက္ၾကိဳက္တဲ့ အေဖ့အေၾကာင္း
ကဗ်ာေတြ မေရးျဖစ္တာၾကာျပီ..။

အႏုပညာ သမားအတြက္ ခံစားခ်က္က
ဓားတစ္လက္ထက္ ပိုထက္တက္တယ္။
မိသားစုအေၾကာင္းခံစားလိုက္ရင္ပဲ
အျပစ္ေတြအားလံုး က ကိုယ့္ေၾကာင့္ စိုစိုရႊဲ..
၀မ္းနည္း ၊ မ်က္ရည္..။

ကိုယ္တစ္ကိုယ္စာ ရပ္တည္မႈတစ္ခုတည္းအတြက္ေတာင္
မတ္မတ္ မရပ္ႏိုင္တဲ့ ခႏၶာ ၊ေခတ္နဲ႕ အံ၀င္ညီမွ်မႈ မရွိဘူး။
ေမေမ ကသူ႕ ေမြးေန႕အတြက္ ဘာလက္ေဆာင္မွ မလိုဘူး
ဆိုေသာျငား.............
ကိုယ္္က ေမေမဆီက လိုခ်င္တာေတြခပ္မ်ားမ်ား ရွိေနတုန္း..။
အေမ့အိမ္ရဲ႕ အေ၀းမွာ ဒီလိုပဲ မိုးဒဏ္ေလ ဒဏ္က
ခပ္ျပင္းျပင္း တိုက္ခတ္ တတ္သလား..။

“ေတာက္” မသနား သနားေအာင္ လုပ္ေနတဲ့လူေတြကိုလည္း
မသနားေတာ့ဘူး ။
မဖား ဖားေအာင္လုပ္ေနတဲ့ မ်က္နာေတြကိုလည္း မဖားခ်င္ဘူး။
ကိုယ္က ပ်က္စီးစ ျပဳေနတဲ့ သစ္ပင
္ ႏွစ္ပင္လိမ္ အခ်စ္ေရး ကလည္း “ေတာက္” ေခါက္ေနရတာ
အၾကိမ္ၾကိမ္..နဲ႕
ႏွစ္သာကူး..သြားတယ္
္ ........“ၾကာ.....”
အေငြ႕

2008-02-21T15:34:00.000+06:30

ေ၀ဒနာျပတိုက္ (၁)
>>>>>OO<<<<<

ေၾကာင္တစ္ေကာင္လို

ေအာ္ဟစ္ အစာေတာင္းခံေနလဲ

ဘယ္သူကမွ အစာခ်မေၾကြးတဲ့ ေကာင္...။

ေခတ္ရဲ႕.....လက္ေတြထဲ

ပ်စ္ပ်စ္ ညွစ္ညွစ္ ဆုပ္ကိုင္ထားခံရတဲ့ေကာင္လို

ကိုယ္က ဘ၀ အတြက္

ပန္းေတြ ခ်ည္း ပြင့္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး..။

ကိုယ့္ရဲ႕ျပတုိက္ထဲ

ေ၀ဒနာေတြ အျပည္ထည္႕ထားတဲ့ စုဘူးတစ္ဘူးရွိတယ္ဆိုရင္

မင္း....ရယ္ေကာင္း၇ယ္လိမ့္မယ္...။

ဒီလိုပါပဲ...

အမွားဆိုတဲ့ ပ်ိဳးပင္ကို ကိုယ္ကစိုက္မွန္းမသိ

စုိက္ပ်ိဳးခဲ့မိတဲ့ေကာင္...။

အေငြ႕

2008-02-21T15:26:00.001+06:30

ေ၀ဒနာျပတိုက္ (၂)
>>>>>oo<<<<<

ေရာဂါ အနာဘယ ထူေျပာလြန္းလွတယ္။

အခ်စ္ ကင္ဆာ

အလြမ္း တုတ္ေကြး...နဲ႕..

မင္း ရဲ႕ ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ေသလုေျမာပါး...

အေဆြး ဒီကရီ ၁၅၀၀ နဲ႕ေကာင္..။

ေခတ္ရဲ႕ စနစ္ရဲ႕ ေဆးခါးရည္ေတြၾကား

မၾကာခဏ ဖ်ားနာဖူးတဲ့ လူ....။

အခ်စ္စစ္ နဲ႕ေဖာ္ထားတဲ့ ေဆး

အသံုးမက်မွန္း ကိုယ္လဲသိမိလာတယ္။

ရန္ကုန္မွာ ခ်ယ္ရီေတြ မပြင့္မွန္းသိေပမဲ့

ကိုယ့္ လက္က်န္ အလြမ္းလက္တစ္ဆစ္ ကေတာ့

မင္းကို ခ်စ္ေနေၾကာင္း ပြင့္အာျပလို

၀င္သက္..

ထြက္သက္....ၾကား

မင္းမ်က္ႏွာ ညိဳးမွာ စိုးရင္းနဲ႕ပဲ..

..............................ေကာင္

အေငြ႕

2008-02-13T13:27:00.001+06:30

အဆိပ္ပင္

>>>>>>><<<<<<
.............................

မင္းမ်က္၀န္း ေတြကစခဲ့တာမို႕

မင္းပဲတာ၀န္ယူပါ . . .။

ငါ့ကိုမင္း ကယ္တင္ခဲ့တာလို႕

ငါယံုၾကည္ခဲ့သလို

ငါ့ကို ဆက္လက္နားလည္ပါ . .

ငါဟာ မကယ္ေကာင္းတဲ့ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းဆိုလည္း

ငါဟာ လဲၿပဳိလုလု ၿမဳိ႕ေလးတၿမဳိ႕ပါ

ငါ့ေကာင္းကင္ယံ မွာဆက္လက္ထြန္းလင္းပါ

ငါ့ ရြက္ေၾကြေတြေပၚ မင္းအလင္းကို ဆက္လက္ျဖန္းပက္ပါကြယ္ . .။

မင္း လက္ဖ၀ါးနဲ႕ ဆယ္ယူခဲ့မို႕

ငါ့ကို မင္းဆက္လက္ၾကည္ျဖဴပါ . .

ငါဟာ ေျမာလြင့္ေနခဲ့ဖူးသလို

ငါဟာ ဆိုက္ကပ္ခ်ိန္ မွာ လႈိင္းအတိုင္းမတည္ၿငိမ္ႏိုင္တာမုိ႕

ငါ့ ရြက္တိုင္ကို မင္းပဲဆက္လက္ထိန္းသိမ္းလွည့္ပါ။

ေနာက္ထပ္ေျမမရွိ

ေနာက္ထပ္ ဖမ္းဆုပ္ေမွ်ာ္လင့္စရာ အသိတရား ကိုလည္း မသိ

ငါ့ကိုယ္ငါ စြန္ႀကဳိးနဲ႕ ၿငိေနတဲ့ ငွက္လို႕လည္း ငါမယံုမိဘူး . . .

ေလာင္ကၽြမ္းလက္စမီးတစ ပါ အခ်စ္ရယ္ . .

မင္းကို မကူးစက္လိုေပမယ့္ လည္း

ငါဟာ ၿငွိမ္းသတ္ခံရျခင္းနဲ႕ လြဲေခ်ာ္ခ်င္ခဲ့တယ္ . .
(ႏိုးေ၀)
Created By noewai on Feb 05, 2008 : noewai's Poems

2008-02-13T13:12:00.000+06:30

ေဖေဖၚ၀ါရီေျမာင္းကေလး
........................................
.......................................

ကိုယ္က..

ေျမာင္းကေလး

ေခ်ာင္း ကေလးအျဖစ္ စီးဆင္ဖို႕ရာ

အရိွန္မရွိ....။

ကိုယ့္ရင္ခြင္အထက္မွာမွ

ပြင့္တဲ့ စံပယ္ျဖဴ...

မင္းပါးျပင္ ေလးေတာက္ပ ဖို႕အေရး

ပန္ဆင္ေပးပါရေစ..။

စိတ္ကူူး................

ဒီေန႕..သို႕မဟုတ္ အဲ့ဒီ႕ေနက

မင္း ၀ဲဘက္လက္ လက္သူၾကြယ္ေလးမွာ

ဘယ္သူ႕ လက္စြပ္ ကေလးပန္ဆင္ခဲ့သလဲ..။

တစ္သက္နဲ႕ တစ္ကိုယ္..

ေဖေဖၚ၀ါရီဟာ....

ရႊဲရႊဲ ဆို အလြမ္းမုိးစက္ေတြနဲ႕

ရင္ခြင္တနံ႕ ရြာခ်ခဲ့ေပါ့...

ကို္ယ္က..ေဖေဖၚ၀ါရီ ေျမာင္းကေလး

အလြမ္းျမစ္မွ........

ပင္လယ္အထိ စီးဆင္းအား ေကာင္းဆဲ...။

အေငြ႕

2008-02-04T17:21:00.000+06:30

ငါတို႕အနာဂတ္ဟာ ဘာအေရာင္လဲ
............................................
>>>>>>><<<<<<<<<<<<
ေျခလွမ္းေတြကို ေနာက္ျပန္ေလ်ာက္လိုက္ရင္
အရင္ေနရာကို ျပန္ေရာက္ႏိုင္ေပမဲ့...
ကုန္လြန္ျပီး ၊ကြယ္လြန္ျပီး ၊ေသဆံုးျပီး
အတိတ္ဆီ ကိုေတာ့ ေနာက္ျပန္လမ္းေလ်ာက္လို႕
မရႏိုင္ဘူး..။

အသက္က ၂၀ ေက်ာ္
ဇာတ္ကြက္က်ရာ ေခတ္ကလည္း
ညစ္က်ယ္က်ယ္ ႏိုင္လြန္းလွတယ္။
ေခါင္းေတြ ငံု႕ထားတတ္ရမယ္
လူတကာကို ဆရာေခၚမွ..ထမင္း၀မယ့္အျဖစ္..။
ခိုး မစားတတ္ရင္..ငတံုးလို႕ အေခၚခံ စနစ္..နဲ႕
“တည္႕ေအာင္ေပါင္းျပီး ေတာင္းစားတာ ဖက္ရွင္လား”
ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာသားလို..ေမးခြန္းေတြနဲ႕ ဘ၀..။

ဗိုလ္ခ်ဴပ္ကေတာ့ေျပာသြားရဲ႕..
“အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို
အဆိုးဆံုးကိုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ထားပါ”တဲ့...။
တရား သေဘာအရ ေတာ့ ငါတို႕ ဟာ ၀ဋ္ခံေနရတာပဲမဟုတ္လား။

သားစဥ္ေျမးစက္ ေခၽြးေျမမက်ဖို႕
ငါတို႕ေသြး ေျမက်ရတာ...
ျမင့္ျမတ္ေသာ လႈဴတန္းမႈတစ္ခုပဲ...

ကဲ...ႏိုင္မြန္ေအာင္သြင္ရဲ႕ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္လို
“ေနာင္ အႏွစ္ (၂၀) ၾကာေသာ္”...
ငါတို႕ ဘာျဖစ္မလဲ........?????????။

အေငြ႕

2008-01-24T10:38:00.000+06:30

စိတ္ရဲ႕ တံခါးမွာ ေဆးေရာင္အျဖဴသုတ္ထားပါ။
-------------------<>----------------------

မိတ္ေဆြ ခင္ပြန္းမရွိတဲ့ သစ္ပင္
စာ စာေ၀ ပြင့္လန္းႏိုင္မည္တဲ့လား
သန္းၾကြယ္ သူေဌးတစ္ေယာက္ရဲ႕
ေရႊေရာင္အိပ္မက္….
လူတစ္ေရာက္ရဲ႕ စိတ္ေၾကာင့္ပင္ အဆံုးသတ္သြားေစႏိုင္ရဲ႕
သတ္ပံု ေတြကို ကိုယ့္သမိုင္းမွာ မွားမွားေရးၾကရင္..
သမာသမတ္ ရွိႏိုင္ပါ့မလား။
မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ခဲ့ေပမဲ့
င ေပါ တစ္ေယာက္လို႕ အေျပာခံရေသးတာပဲ..။
ရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ အတြင္းစိတ္မီး
ျပည္လံုးခ်မ္းသာပါေစ လို႕ ဆုမေတာင္းခဲ့ဘူး ..ငါ မွ ငါ..
သို႕ေသာ္လည္း… ငါတို႕
သြားေတြဟာ ျဖဴျဖဴစင္စင္ အစာကို ၀ါးစားဖို႕ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မကူးဘူး။

................................................................................
မေန႕တေန႕က အဖမ္းခံလိုက္ရတဲ့ ကဗ်ာဆရာ ေစာေ၀ရဲ႕ အေျပာင္
ေျမာက္ဆံုးေရး ဟန္နဲ႕ ေရးသားထားပါတယ္။မိတ္ေဆြမ်ား အဓိပၸယ္ေပါက္
ၾကမယ္လို႕လည္းထင္ ပါတယ္။

2008-01-21T11:48:00.000+06:30

နတၳိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္
<<<<<<>>>>>>>

အခ်ိန္ၾကာျမင့္လာတာနဲ႕အမွ်

ေစာင့္ေမွ်ာ္ျခင္းရဲ႕ လႈိင္းအလ်ားဟာ

ပိုမို ရွည္လ်ားလာခဲ့တယ္။

ေစာင့္ေမွ်ာ္ျခင္းထုထည္ၾကီးမားလာတာနဲ႕အမွ်

လြဲေခ်ာ္ျခင္းနဲ႕ ပိုမိုနီးကပ္လာတယ္လို႕

ခံစားရေလ့ရွိတယ္။

လြဲေခ်ာ္မႈကို အႀကိမ္ႀကိမ္ခံစားလာရတာနဲ႕အမွ်

မိကိုယ္မိမိ မယံုၾကည္ႏိုင္ေတာ့ျခင္းဟာ

လြန္ကဲစြာ ႀကီးစိုးလာခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ဆိုရင္ေကာ

ကံေကာင္းမယ္ . . . ထင္ျမင္မိပါရဲ႕လား

ဗံုလံုတလွည့္၊ ငါးပ်ံတလွည့္လို႕ အဆိုရွိခဲ့လည္း

အျဖစ္က ပန္းပဲဖိုထဲက ဓားလိုပါပဲ

ေပမျဖစ္၊ တူမျဖစ္

ခုတ္ရင္းထစ္ရင္း ပြန္းပဲ့ ၿပဳိကြဲ . . .

ေျပာေနၾကစကားေလးတစ္ခြန္းေတာ့ရွိတယ္

တရားနဲ႕ေျဖပါ တဲ့။

ငါတို႕ ဆုမပန္လိုေတာ့တဲ့ ေနာက္ထပ္ကမၻာမ်ားစြာအထိ။

(ႏိုးေ၀)

2008-01-21T11:43:00.000+06:30

ေက်ာင္းသားေဟာင္း
>>>>>>><<<<<
ငါတို႕ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ရွိတာဟာ
သစ္ကိုင္းေျခာက္နဲ႕ ေလးႏွစ္စာ စကၠဴစုတ္တစ္ခုသာျဖစ္ခဲ့တယ္..
နင္းေျခခံထားရတဲ့ ျမက္ပင္ေတြလိုပဲ
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ရာဟာ
ေလတဟူးဟူးထဲ ရြံ႕ႏြံဆန္ဆန္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၿမဲ . .
ငါတို႕၀မ္းနည္းခဲ့ဘူး . . .
ဆန္႕က်င္ဘက္ေတြေငးေမာရင္း
ငါတို႕အေဖေခြ်းနဲ႕ ငါတို႕စာမ်က္ႏွာေတြေရးထုိးခဲ့တယ္..။

ငါတို႕ရဲ႕ အာစရိယဟာ အသျပာျဖစ္ေနခဲ့ၿပီး
ငါတို႕ဟာ မေတာ္ေလာဘကို ကိုးကြယ္ဖို႕ႀကဳိးစားမိဖူးတယ္
ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ေရြ႕ေျပာင္းခံရျခင္းအတြက္ မ်က္ရည္က်ေပမယ့္
ခြဲျခားခံရျခင္းအတြက္ေတာ့ ၀မ္းနည္းဘူးလို႕ ေျပာခဲ့တယ္။
ငါတို႕ဟာ နတ္သမီးကို ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့သူေတြမဟုတ္ေပမယ့္
အႀကိမ္ႀကိမ္ျငင္းပယ္ခံခဲ့ရတယ္
ငါတို႕ကို ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းေပမယ
့္ ငါတို႕ အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္လည္ေပါက္ေရာက္လာခဲ့ရတယ္..။
ဒါဟာလည္း ၀ဋ္ေႂကြးဆပ္ျခင္းတစ္မ်ဳိးေပါ့။
ၾကက္တစ္ခုန္စာ . .ေႂကြတစ္လက္စာ မဟုတ္ေပမယ့္
ငါတို႕ဘ၀ကို ပံုေအာထိုးမိခဲ့တယ္။
ယံုၾကည္တယ္ဆိုတာေလးကိုပဲ
တျဖည္းျဖည္းခ်င္းမွ်င္းရႈရႈိက္ရတယ္..
ငါတို႕ေသြးေတြမကုန္ဆံုးသေရြ႕ေပါ့ . . .။
(ႏိုးေ၀)

2008-01-18T13:19:00.000+06:30

ငါ့တို႕ ဟာ ဘယ္သူ႕လက္ေတြလဲ..ေဟ့
..........................................................................

“လွဴတာလည္း လက္ ယူတာ လည္း လက္”

သူေဌးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ က

ဘူဇြာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္နဲ႕တူသလို

ဟစ္တလာရဲ႕ ေသနတ္ပစ္တဲ့ လက္နဲ႕လည္းခပ္ဆင္ဆင္။

အေမ့ရဲ႕လက္က မာသာထရီဇာ လက္ျဖစ္ကာ

ခ်စ္သူက ေပၚလီယာနာ ကေလးရဲ႕ လက္

မင္းလက္၀ါး ရဲ႕ လက္နဲ႕ အေဖ့ လက္၀ါး တူညီတယ္။

ျမိဳ႕စားၾကီး ဒရက္ကူလာ ရဲ႕ လက္ေတြနဲ႕

လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ အတူတူထိုင္ခဲ့ ဖူးသလို

၀င္ပုေလြ လာဆင္ လိုလက္ေတြနဲ႕လည္း

အရက္ အတူတူ ေသာက္သံုးခဲ့ဖူးတယ္။

ဒီေခတ္မွာ ေပါမ်ားလွတဲ့ ငတက္ျပားရဲ႕ လက္ေတြ

အေၾကာင္းသိေနသလို

စတာလင္လို လက္မ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ သူေတြကိုလည္း မုန္းမိတယ္။

ဂႏီၵ ၾကီးရဲ႕ လက္ ကရွားပါးသြားသလို

မြန္းရိုး လို လက္မ်ိဳးေတြ ေပါေပါလာတယ္။

စာဖိုးမႈးတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္လို

ဘယ္အရာကို ဘယ္လို ပါးပါးလီွးရမလဲ ဆိုတာ

ေတြး ေနတဲ့ လက္ေတြ ရွိသလို...

ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါးရဲ႕ တရားေပးတဲ့ လက္ေတြလည္း ရွိတယ္။

ဒီေတာ့ လက္ေတြ အေၾကာင္း ေျပာရင္...အဆံုးမဲ့ ပံုျပင္ .....။

“ယူတဲ့လက္ ”

“လွဴတဲ့လက္ ”

“ခိုးတဲ့လက္ ”

“ရိုက္တဲ့လက္ ”

“သက္တဲ့လက္ ”

“ဆိုးတဲ့လက္ ”

....လက္...လက္...လက္...လက္..

“ကၽြန္ေတာ့္တို႕လက္ကေရာ..ဘယ္သူလက္နဲ႕..တူသလဲ.”..။

(အေငြ႕ )

2008-01-18T13:13:00.000+06:30

ငါ တို႕ေလးေတြရဲ႕ ေဆာင္းရာသီ
...........................................

ေဆာင္း
ေရခဲေရ အေရာင္းရခက္ေအာင္
မေအးလိုက္ပါနဲ႕.....။
ေႏြဦး အစက.......
အေမ့ အဖ်ားေသြး...ခုမွ အနည္ထိုင္စမို႕
မေအးဖို႕ ဆုေတာင္း...ငါ့ ရဲ႕ ေဆာင္းျဖစ္ပါေစ...။

အေငြ႕

2008-01-03T14:00:00.000+06:30

(အလြမ္းဆို တာထမ္းထားရတာ ထက္ေလးတယ္)
.........................................................

၂၀၀၈ ကို တံခါးေခါက္လိုက္ရင္လည္း

အလြမ္း ေတြပဲ ကိုယ့္အေပၚ..တျဖုတ္ျဖဳတ္ေၾကြက်ဦးမွာလား။

အခ်စ္ဆိုတာ...ခါးတယ္...

ဒါေပမယ့္

ေထြးထုတ္ပစ္ က်ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ၀န္ေလးေနရတာလဲ..။

ကိုယ္က ည..

လ..က မင္း လို႕..ဆုိရင္

ကိုယ့္ ရဲ႕ ကဗ်ာက ရိုးသြားမလား..ပဲ..။

ဟုတ္တယ္ ..ကိုယ့္ကခပ္ရိုးရိုး..ေကာင္ ။

ကိုယ့္ ကမတီးရက္ လို႕..ၾကိဳးညိွထားတဲ့

ဂီတာ..ေလး. သူမ်ားလက္ဖ်ားနဲ႕ တီးခတ္သြားတာကုိ

ဒီကဗ်ာ..မွာ...လြမး္ေတးသီ..မိတယ္..။

အခုေတာ့ ေခါင္းစဥ္အတိုင္း.......

အလြမး္ဆို တာထမ္းထားရတာထက္ေလးတယ္

ကိုယ္ သိျပီ..

ကိုယ့္ကတစ္ေန႕ေတာ့ လြတ္ခ်ႏိုင္ရမယ္..လို႕စိတ္ကူးရင္း....။

(အေငြ႕ )

2008-01-03T13:52:00.000+06:30

ေငြ ေငြ…ေငြ ဆိုတာ…….
..............................
..............................

အခုေခတ္မွာ ပိုက္ဆံရွိရင္ ဘာမဆိုလုပ္လုိ႕ရတယ္ဆိုတဲ့ စကားကို လူတိုင္းေျပာတတ္က် တာေတြ႕ေတြ႕ေနရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ကလည္း ေလာကမွာလိုအပ္ေနတာ ေငြ..ေငြ..ေငြ ပဲ ဆိုျပီးေအာ္ဟစ္ေနၾကတာလည္းၾကားရပါတယ္။ ဒီလိုၾကားရဖန္မ်ားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ တစ္ခါတစ္ခါ ေငြကို အေရးပါဆံုး ေသာ နတ္ဘုရားတစ္ပါးလို ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မိၾကေတာ့ တာပါပဲ..။ မနက္ မိုးလင္းကတည္း မိုးခ်ဴပ္ေန၀င္ခ်ိန္ အထိ ေငြ ဆိုတာနာမည္ ကို တစ္ၾကိမ္ မကေတာ့ ရြတ္ဆိုေနၾကရတာပဲမဟုတ္လား။ ရွင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဟာအတိုက္အစား ခံရပါမ်ားတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြလို “ေငြရွိရင္ဘာမဆို ျဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့ အဆိုကို လက္ခံလာၾကရတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။
ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ တကယ္လိုအပ္တာ ေငြမွ ဟုတ္ရဲ႕လားဆိုတဲ့ အေမးခြန္းကို စဥ္းစားၾကည္႕ဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္ ဖတ္ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို အခုလိုေပးဖတ္ ၾကည္႕လိုက္ပါတယ္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း တို႕လည္း ဒီကဗ်ာေလး ဖတ္ျပီး ေငြဆိုတဲ့ ေကာင္ ၾကီးကို ပိုင္းျခားဆင္ျခင္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႕လည္း ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

ကဗ်ာေလးကေတာ့……

ပိုက္ဆံရွိရင္ အိမ္၀ယ္လုိ႕ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ နားခိုရာ ကိုေတာ့ ေငြနဲ႕၀ယ္လုိ႕မရဘူး။
ပုိက္ဆံရွိရင္ နာရီ၀ယ္လို႕ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ကို ေငြနဲ႕၀ယ္လို႕မရဘူး။
ပိုက္ဆံရွိရင္ စာအုပ္၀ယ္လို႕ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ ပညာကို ေငြနဲ႕ ၀ယ္လို႕မရဘူး။
ပိုက္ဆံရွိရင္ ေသြး၀ယ္လို႕ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အသက္ကို ေငြနဲ႕ ၀ယ္လို႕မရဘူး။
ပိုက္ဆံရွိရင္ အေပ်ာ္ရွာလို႕ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ကို ေငြနဲ႕၀ယ္လို႕မရဘူး။
ပိုက္ဆံရွိရင္ အာမခံထားလို႕ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ လံုျခံဳမႈကို ေငြနဲ႕၀ယ္လို႕မရဘူး။
ပိုက္ဆံရွိရင္ ခုတင္၀ယ္လို႕ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ေငြနဲ႕လုပ္လို႕မရဘူး။
ပိုက္ဆံရွိရင္ စားစရာ၀ယ္စား လို႕ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ ခံတြင္းလိုက္ေအာင္ ပုိက္ဆံေပးျပီး လုပ္လို႕မရဘူး။
ပိုက္ဆံရွိရင္ ေဆး၀ယ္လို႕ရတယ္၊
ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေအာင္ ေငြနဲ႕လုပ္လုိ႕မရဘူး။
ပိုက္ဆံရွိရင္ လူရာ၀င္တယ္၊
ဒါေပမယ့္ လူရိုေသေအာင္ေငြနဲ႕ လုပ္လို႕မရဘူး။
ေတြ႕တယ္ေနာ္..?
ေငြရွိရင္ ဘာမဆိုျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဟုတ္လို႕လား…?
ခင္ဗ်ားမွာ ထားစရာမရွိေအာင္ မ်ားေနရင္
က်ဴပ္ကို နည္းနည္းပါးပါးေပး လိုက္ပါေတာ့လား။

ကဗ်ာကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ..သူငယ္ခ်င္းတို႕..စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏိုင္ၾကပါေစ။
လြတ္လပ္စြာလည္း သေဘာထားကဲြလဲြႏိုင္ပါတယ္။

စာကိုး(ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ ၾကည္ျမတဲ့ဘ၀င္ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္ ၊ စာ ၁၀၂၊၁၀၃)

2008-01-03T13:39:00.000+06:30

ထင္သေလာက္ မဆိုးတဲ့ ေလာကပါ ခင္ဗ်ား

ဖတ္လိုက္ရတာေလးထဲ က သေဘာက်တာေလးတစ္ခု ေတြ႕မိရလို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မွ်ေ၀ေပး

ခ်င္မိပါတယ္။ ဒီစာကေလး ဖတ္မိေတာ့ ကိုယ့္မွ ရွိတဲ့ ေသာကေတြ ထဲက အခ်ိဳ႕ တစ္၀က္

ေလ်ာ့က်သြားတယ္လို႕လည္း ခံစားရမိလို႕ပါပဲ...။

တကယ္လို႕သာ ကမၻာလူဦးေရကို လူတစ္ရာပဲ အတိအက်ရွိေနတဲ့ ရြာကေလးတရြာအျဖစ္

ေလွ်ာ့ခ်လိုက္မယ္ဆိုရင္ အခုလက္ရွိအေနအထား မွာရွိတဲ့ လူအခ်ိဳးအစားက သည္လိုျဖစ္မယ္တဲ့။

လူတစ္ရာမွာ အာရွတိုက္သားက (၅၇) ေယာက္၊ ဥေရာပ တိုက္သားက (၂၁)ေယာက္၊

အေနာက္တိုင္းသားက (၁၄)ေယာက္နဲ႕ အာဖရိကတိုက္သားက (၈) ေယာက္ရွိေနပါလိမ့္မယ္။

အဲဒီ့ လူတစ္ရာမွာ အမ်ိဳးသမီးက (၅၂)ေယာက္နဲ႕ အမ်ိဳးသားက (၄၈)ေယာက္ အခ်ိဳးရွိ ေနျပန္သတဲ့။

လူျဖဴက ၃၀ ပဲရွိျပီး လူျဖဴမဟုတ္တဲ့ လူမည္းေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အာရွတိုက္ သားေတြလို အညိဳေတြ၊အ၀

ါ ေတြက က်ေတာ့ (၇၀)ေတာင္ရွိမယ္။ အလားတူပဲ၊ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္က (၃၀) ျဖစ္ျပီး

ခရစ္ယာန္မဟုတ္ဘဲ အျခား ဘာသာအသီးသီးကိုးကြယ္ယံုၾကည္ သူက (၇၀)ရွိမယ္ လိုလည္း

ကိန္းဂဏန္းေတြက ျပဆိုေနျပန္တယ္။

အဲ..လိင္ကဲြကို စံုမက္တတ္သူ (ေယာက်္ားက မိန္းမကိုပဲ ၾကိဳက္တာ၊ မိန္းမကလည္း

ေယာက္်ားကိုပဲၾကိဳက္တာ)က (၈၉)ေယာက္ ရွိေနမွာျဖစ္ျပီး လိင္တူခ်င္း မွၾကိဳက္က်သူ

(မိန္းမလ်ာ၊ေယာက္်ားလ်ာ) က (၁၁)ေယာက္ရွိေနပါတယ္။

အဲဒီ့ လူ(၁၀၀)ထဲကမွ (၆)ေယာက္ဟာ ကမၻာ့ ၾကြယ္၀မႈရဲ႕ (၅၉) ရာခိုင္ႏႈန္းကို ပိုင္ဆိုင္ ထားမွာျဖစ္ျပီး အဲ့ဒီ

(၆)ေယာက္စလံုးဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကျဖစ္ေနသတဲ့။ အေယာက္ (၈၀) ကေတာ့

အိမ္နဲ႕ယာနဲ႕က်က်နနေနႏိုင္ သူေတြမဟုတ္ဘဲ ေတာ္ရိေရာ္ရိမွာ ျဖစ္သလိုေနေနသူ ေတြတဲ့။

(၁၀၀) ရာမွာ (၇၀) ေယာက္ဟာ စာမဖတ္တတ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ (၅၀) က အာဟာရ

ဓာတ္ခ်ိဳ႕တဲ့ေနတယ္၊ အစာေရစာ မ၀လင္ဘူးတဲ့။ (၁၀၀)ရာ မွာ တစ္ေယာက္က ေသလုေျမာ ပါးျဖစ္ေနသလို

ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း မီးဖြားမယ့္ ဆဲဆဲျဖစ္ေနျပန္တယ္။

ျပီးေတာ့(၁၀၀)မွာ တစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္တည္းဟာ တကၠသိုလ္ပညာေရးကို

ဆည္းပူးခြင့္ရေနပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္တည္းကသာ ကြန္ျပဴတာကို ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္တဲ့။

ဒါဟာ ကေန႕ ကမၻာ့လက္ရွိလူဦးေရနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ ကိန္းဂဏန္းမ်ား အခ်ိဳးအစားပါ။ (၁၀၀) နဲ႕ ခ်ိန္ေျပာရင္

ဒီအတိုင္းပဲထြက္ပါတယ္။

အဲလိုက်က်နန စဥ္းစားၾကည္႕လိုက္တဲ့အခါ လက္ခံႏိုင္ဖို႕၊နားလည္ေပးႏိုင္ဖို႕နဲ႕ ပညာ ကို

တန္ဖိုးထားဖို႕ဆိုတဲ့ အေရးကိစၥေတြဟာ အင္မတန္အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာ သိသာထင္ရွား လွပါတယ္။

ဒါတင္မကေသးပါဘူး၊ ေအာက္ပါအခ်က္အလက္ေတြ ကလည္းေတာ္ေတာ့္ကို စဥ္းစား

စရာေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။

တကယ္လို႕ သင္ဟာ ကေန႕မနက္မွာ မာမာခ်ာခ်ာၾကီးနဲ႕ အိပ္ရာက ႏိုးထလာခဲ့သူျဖစ္ ေနရင္ ခင္ဗ်ားဟာ

သည္တစ္ပတ္အတြင္း မွာ ေသဆံုး သြားရေတာ့မယ့္ ကမၻာေပၚက လူတစ္ သန္းထက္ အမ်ားၾကီး

ပိုကံေကာင္းေနတာ မဟုတ္ဘူးလား။

သင္ဟာ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ကို တစ္ခါမွမခံစားဖူးဘူး၊ အက်ဥ္းစံဘ၀မွာလည္း ေနဖူးဘူး၊

ႏိွပ္စက္ညွဥ္းပမ္းမႈဒဏ္ကို လည္းမခံစားခဲ့ဖူးဘူး၊ ဒါမွမဟုတ္ ငတ္မြတ္မႈကုိလည္း မခံစားဖူးဘူး ဆိုရင္

ခင္ဗ်ားဟာ အဲဒီ့ ဒဏ္ေတြကို ခံစားခဲ့၊ ခံစားဆဲ ကမၻာ့လူဦးေရ သန္းေပါင္း (၅၀၀)ထဲမွာ မပါတဲ့

ကံထူးရွင္တစ္ေယာက္ပါပဲလို႕ ေအာက္ေမ့ႏိုင္ပါတယ္။

ဘုရားေက်ာင္းကန္၊ ေစတီပုထိုး၊ ခရစ္ယာန္ ၊ ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္း၊ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္း ခန္းမ၊

ဗလိီစတာေတြကို စိတ္ေအးလက္ေအးသြား ေနႏိုင္တယ္၊အဲသလို သြားတဲ့အတြက္ အဖမ္းခံရမွာ၊

အႏိွပ္စက္ခံရမွာ ၊အသတ္ခံရမွာ လံုးလံုးစိုးရိမ္စရာ မရွိဘူးဆိုရင္ သင္ဟာ ကမၻာ မွာ အဲဒါမ်ိဳးကို

စိုရိမ္တၾကီးျဖစ္ေနရ ရွာတဲ့လူေပါင္း (၃) ကုဋာထက္ ပိုကံေကာင္းေနပါတယ္။

စားစရာေတြက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ၊ ေၾကာင္အိမ္ထဲမွာ သူ႕ဟာေလးနဲ႕သူရွိေနတယ္။

ခါးေပၚမွာ အ၀တ္လည္း ရွိေနတယ္၊ အမိုးအကာေအာက္မွာ ေက်ာခင္းစရာေနရာေလးတစ္ ေနရာ

ရွိေနတယ္ဆိုရင္ သင္ဟာ ကမၻာ့ လူဦးေရရဲ႕ (၇၅%) ထက္ပိုျပီး ခ်မ္းသာေနပါတယ္လို႕

မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ဘဏ္တိုက္ထဲမွာ ေငြေလးေၾကးေလးရွိတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အိတ္ကပ္ထဲမွာ ေငြစ ၊ေၾကးစ

ေလးေတြရွိေနတယ္၊ အိမ္ထဲမွာလည္း ပိုက္ဆံအနည္းက်ဥ္းရွိေနတယ္ဆိုရင္ သင္ ဟာ ကမၻာ့ မရွိမရွား

လူတန္းစား (၈) ရာခိုင္ႏႈန္းထဲမွာ ပါတယ္လို႕မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။

သည္အထဲမွာမွ မိစံု ဖစံုလည္းရွိေသးတယ္။ အေမနဲ႕အေဖနဲ႕ ကလည္း အခုအခ်ိန္ အထိ

ေပါင္းဖက္ေနၾကေသးတယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ကမၻာရွားစာရင္းထဲမွာ ေတာင္ သင္ပါျပီးသြား ပါျပီ။

အခု ေရးထားတဲ့ စာကို ဖတ္ေနႏိုင္ျပီဆိုရင္ ေတာ့ သင္ ဟာ ကမၻာ႕မွာ ရွိတဲ့ စာမေရး တတ္၊ မဖတ္တတ္ရွာတဲ့

လူေပါင္း (၂) ကုဋာ ထက္ကံေကာင္းတဲ့သူ ျဖစ္ေနတာအေသအခ်ာ ပါ။

အဲဒီလို စဥ္းစားၾကည္႕ရင္ ေလာကၾကီးဟာထင္သေလာက္ မဆိုးဘူးဆိုတာ ေတြးႏိုင္ လာၾကမယ္

ထင္ပါတယ္။

(အတၱေက်ာ္)။ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္။ ေမလ၊၈ရက္၊ ၂၀၀၁ခုႏွစ္

2007-12-20T14:59:00.000+06:30

အရာအားလံုး လႈပ္လႈပ္ လႈပ္လႈပ္
.........................................

ကမၻာၾကီးကလည္း ခပ္လႈပ္လႈပ္
ျမန္မာ ျပည္က လည္း လႈပ္လႈပ္
ေရေတြကလည္း လႈပ္လႈပ္
ေလေတြကလည္း လႈပ္လႈပ္
ေျမေတြကလည္း လႈပ္လႈပ္
သစ္ပင္ေတြ လႈပ္လႈပ္
သစ္ရြက္ေတြ လႈပ္လႈပ္
တရိစာၦန္ေတြ လႈပ္လႈပ္
လူေတြ လႈပ္လႈပ္
စိတ္ေတြကလည္း လႈပ္လႈပ္
အက်င့္ သီလေတြကလည္း လႈပ္လႈပ္
ရိုးသားမႈကလည္း လႈပ္လႈပ္
အမွန္တရားကလည္း လႈပ္လႈပ္
ေကာင္မေလးလည္း လႈပ္လႈပ္
ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လႈပ္လႈပ္
အခ်စ္ကလည္း လႈပ္လႈပ္
အမုန္းကလည္း လႈပ္လႈပ္
ဒီကေန႕လည္း ခပ္လႈပ္လႈပ္
မနက္ျဖန္လည္း ခပ္လႈပ္လႈပ္
ခပ္သုတ္သုတ္သြား
ခပ္သုတ္သုတ္စားလို႕
ဘယ္အရာကမ်ား..တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ရွိလဲ..။

ေဒါ သကလည္း လႈပ္တယ္
ေမာဟ ကလည္း လႈပ္တယ္
ေမတၱာကလည္း လႈပ္တယ္
သစၥာကလည္း လႈပ္တယ္.။

တည္ျငိမ္ ျငိမ္းခ်မ္း မႈမ်ား.ေသဆံုးကာလဆိုေတာ့
စီပြားေရး အလႈပ္ မွာ
ကိုယ့္အိမ္ေစ်းဖိုးကေလး လႈပ္သြားမွာကို ေၾကာက္တယ္.။

အေငြ႕

2007-12-17T16:18:00.000+06:30

ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕

ျမိဳ႕ကေလးက ယမ္းပံု မီးက်အျပီး
စစ္ေခြးေတြရဲ႕ နစ္၀င္ေနတဲ့ အစြယ္ေတြကို
ဆဲြထုတ္လို႕...
ခံျပင္းမႈ မ်က္ရည္အသစ္ေတြကို
ပ်ိဳးၾကဲလိုက္တယ္။

ယံုၾကည္ခ်က္ဆိုတဲ့ မိုးက
ဘယ္လို အေနအထားမ်ိုဳးပဲေရာက္ေရာက္
ျမိဳ႕ကေလး ရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ ေခါင္ မသြားတာကေသခ်ာတယ္။
ေျမာင္းေတြ...
ေခ်ာင္းေတြ...
ျမစ္ေတြ....ေပၚက...အမွန္တရားရဲ႕ ေသြးစက္ေတြ..
တစ..တစ.. ျပန္လည္စုစည္းေပါင္းစံု စီးဆင္းဖို႕
လြတ္လပ္ျခင္းပင္လယ္..ဆီ...
တေရြ႕ေရြ႕...တစိမ့္စိမ့္...ခရီး...ဆက္...လို႕...ေန..။
အခု....ျမိဳ႕ကေလးက
ျမိဳ႕..ရိုးတစ္ေလွ်ာက္.. အမွန္တရားအတြက္..
ငါ့တို႕ ျပန္ခဲ့မယ္လို႕.....ေတြးေနေလရဲ႕။

အေငြ႕

2007-12-17T16:03:00.000+06:30

အေ၀းရပ္၀န္း..လြမ္းေငြပူပူ

ကြၽန္ေတာ္က.....

အေ၀းက ေနမင္း

ေလရွိတဲ့ အရပ္ မွာမွ

သက္ရႈခ်င္တဲ့ေကာင္ လို႕ဆိုခ်င္ဆို...။

ေဆြခ်င္းမ်ိဳးသား ဘ၀မ်ား

အသက္ရႈ မ၀ တဲ့အခ်ိန္တိုင္း..

အေ၀း က ...ကြၽန္ေတာ့္ ည...

၀င္သက္ထြက္သက္ ရႈရန္ခက္တယ္ ဆိုရင္ ယံုပါ့မလား..။

ကုိယ့္ ရင္ဘတ္ေပၚစီးခ်င္းထိုး ေနတဲ့ ဒီအေတြးေတြ...တေ၀ေ၀။

ကမၻာမွာ လကေတာ့ သာစျမဲသာ

ကၽြန္ေတာ့္တို႕ ေမြးေျမမွာ လ မသာတာၾကာပါစ။

ေဒါက္...ေဒါက္...ေဒါက္....

တံခါးေခါက္ေမးစရာမလို

ေမြးေျမက အရီးအိမ္...မြန္းက်ပ္မႈတလွည္႕၊ ငတ္မြတ္မႈတလွည္႕နဲ႕

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္စြန္းတစကို ယပ္ ခတ္ေနပါစ..။

ကၽြန္ေတာ္က အေ၀းမွာ.. ပစၥနရစ္ ဆိုေပမဲ့

သာပါစ..လမင္း..ရြန္းျမျမ..။

သို႕ေပမဲ့

ရင္ထဲမွာေတာ့ ပူျပင္း ...

ေတာက္မီး ေသာက ဗ်ာပါက ထဲ..

ကၽြန္ေတာ့္ ေျမ သာယာေစ..

ေတာင္းဆုျပဳလ်က္......။

(ကၽြန္ေတာ္က အေ၀းက ေလာင္ေနတဲ့မီး...)

အေငြ႕

2007-11-28T16:39:00.000+06:30

သင္ဘာအရုပ္ထုမလဲ
အတိတ္ဆိုတာ
ပဲ့ေၾကြသြားတဲ့...သစ္သားစ...

ပစၥပၸဳန္ က...
လက္တစ္စံု...

အနာဂတ္...ဟာ..
ထြက္ေပၚလာမည့္ ပန္းပုရုပ္...

ဘီလူးရုပ္ထုမလား
နတ္ရုပ္ထုမလား ..
သင္...စဥ္းစာ.....
သင္ဆိုတာ သင့္ ဘ၀အတြက္..ပန္းပုထုသမား...။

အေငြ႕

2007-11-28T16:25:00.000+06:30

မယံုမရွိနဲ႕ တကယ္ရွိတယ္

ကမၻာက ေနကို ပတ္ေနတဲ့အေၾကာင္း
ေျပာခဲ့တဲ့ ဂယ္လီလီယို (၉) ႏွစ္ၾကာေထာင္နန္းစံ
အမွန္တရားအတြက္အသက္ေပးသြားခဲ့ ...
မယံု မရွိနဲ႕ ကိုယ့္လူ ဒါတကယ္...။

အဆိပ္ေသာက္ျပီး ေသးဆံုးခဲ့တဲ့
ေဆာ့စ္ကေရးတီး မင္းလဲ ၾကားဖူးမွာပါ....
သူ႕က အမွန္တရားရဲ႕ ေက်ာက္ေဆာင္ပဲ..။

ဆိုက်ပါစို႕ မင္းရင္ထဲ ေရးတဲ့ သီခ်င္း
မင္း အျပင္မွာ လြတ္လပ္လပ္ဆိုခြင့္ မရွိဘူး။
မင္းေရး တဲ့ ကဗ်ာ မင္း ရြတ္ခြင့္မရွိဘူး..။
မင္းေျပာမယ့္ စကား ေျပာခြင့္ မရိွဘူးဆိုရင္..
မင္းဟာ ကၽြန္စနစ္ ျပီးတဲ့ေနာက္ေခတ္မွာ
မင္းဟာလြတ္လပ္သူလို႕ဆိုႏိုင္ပါ့မလား။

မင္းက ဖေယာင္းတိုင္
မင္း အလင္းေတြ လူမျမင္ေအာင္ ဖံုးအုပ္ထားျခင္းခံရရင္
မင္းက ဖေယာင္းတိုင္ ပီသပါ့မလား.... မင္းစဥ္းစား...................
မယံုမရွိနဲ႕ ဒါကတကယ္ရွိတာ... ။
မုသာ၀ါဒ....ဆိုတာ ဘုရားမၾကိဳက္ဘူးဆိုေပမဲ့
မင္း အမွန္အတိုင္း ေျပာရင္ မင္း လွ်ာ အျဖတ္ခံရမယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဒုကၡေရာက္ ေနရပါတယ္လို႕
မင္း ေအာ္ဟစ္ေနရင္လဲ နည္းဆံုးေတာ့
မင္းဘ၀ ရဲ႕ စာသားအခ်ိဳ႕ ဆင္ဆာျငိမွာပဲ။

ကေမၻာဒီယား ႏိုင္ငံက ဆိုက္ကားသမားေတြ
ဟန္းဖုန္းကိုင္ေနတယ္ လို႕
မင္းထေျပာရင္ မင္းကို သူတို႕က မုန္း ၾကဦးမွာ အေသအခ်ာပဲ..။

ေခတ္ကိုက... ဖားျပီး..၊ ေတာင္းရမ္းစားတဲ့ ခို ေတြကို ထင္ၾကီးတယ္။
အငတ္ငတ္ အျပတ္ျပတ္ နဲ႕ ရွာစားရ တဲ့
က်ီး ေတြ အတြက္ ေနရာမရွိဘူး။
ဘာပဲေျပာေျပာ...ေပါ့... ကိုယ္ ေျပာခဲ့ ဖူးတဲ့ စကားအတိုင္း
ငါ တို႕က အမွန္တရားအတြက္ ထေထာက္တဲ့ မီးခဲေတြ
သားစဥ္ ေျမးဆက္ မပူေလာင္ဖုိ႕အေရး
ငါ့ တို႕ အေၾကာက္တရား ကင္းကင္း နဲ႕ အပူဒဏ္ကို ခံၾကပါစို႕..
မယံုမရွိနဲ႕ ဒါ မ်ိဳးက ကမၻာမွာ တစ္ခုပဲရွိတယ္...။

အေငြ႕

2007-11-28T16:17:00.001+06:30

အနာဂတ္ကို နံရံမွာ ေရးျခစ္ထားလိုက္ပါ

ကိုယ့္ အနာဂတ္ကို နံရံမွာ ေရးျခစ္ထားလိုက္ပါ။
ညီမေလး..........။
ေရေသ မွာ ဆက္လက္ေမ်ာဖို႕မ်ား စိတ္ကူးေနသလား။
ခဏ တာဆိုတာ ခဏ တာပဲ
တစ္ည တာ ဆိုတာ တစ္ညတာလည္း ဆိုေပမဲ့
တစ္ ဘ၀ စာ ေတာ့ မင္းဘယ္လို႕ ေပ်ာ္ရြင္ႏိုင္မလဲ..။
မိသားစု ဘ၀ အတြက္ တဲ့ လား...
မင္း နံရိုးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ဘယ္ေလာက္ၾကာေထာက္ထားႏိုင္မလဲ..။
ပန္းသီး တစ္လံုးလို ကိုက္စားခံရတဲ့ မင္း ရဲ႕ ခႏၶာကို အေသြးသား။
ဘယ္အခ်ိန္အထိ ....မ်ား..အေမွာင္ေတြ ၾကားထဲ ေတာက္ပ ႏိုင္မလဲ။
အမူးသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္က ထြက္က်လာတဲ့ ေငြေၾကးေတြေသာက္
မင္း ယစ္မူးေနတာ...မင္း ကိုယ္မင္း လိပ္ျပာသန္႕သန္႕နဲ႕ ပ်ံသန္းႏိုင္ပါ့မလား။
ေခတ္နဲ႕ အျဖစ္က မင္းလို လူမမယ္ မိန္းခေလးေတြကို
ပ်က္စီးေစသလား။
ငိုေနတဲ့ မ်က္ရည္သုတ္ပါ..။
စိတ္ဓာတ္ကို ေဆးေက်ာသန္႕စင္ပါ။
အလင္းေရာင္ ေအာက္ သို႕အေရာက္သြားပါ။
အက်င့္ သိကၡာကို ေတာင္ပံလုပ္လို႕...
မင္း အနာဂတ္ မင္း ဘ၀ အတြက္ လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းပါ...။
အနာဂတ္ကို နံရံ မွာ ခပ္ပါးပါးေလးအျဖစ္ေလာက္ေတာ့ ေရးျခစ္ထားလိုက္ပါ။
ညီမေလး....
ေနရာေကာင္းဆိုတာ ၊ စိတ္ဓာတ္ေကာင္း လို မတည္ျမဲဘူး
ျပံဳးျပေနတဲ့ ေငြေၾကးေတြ ေအာက္မွာ
မင္းကို ပါးပါးလီွးမယ့္ ဓားေတြရွိတယ္ ဆိုတာ..သတိရပါ...။
ေနာက္ ...မင္းဘ၀ကို မင္းလက္နဲ႕ခပ္လို႕ ကယ္တင္လိုက္ပါ...။

(ဒုကၡျပာ ပံုၾကား မတိုးခ်င္တိုးခ်င္နဲ႕တိုး၀င္ေနရေသာ..မိန္းမသားမ်ား..သို႕)

(အေငြ႕)

2007-11-10T11:51:00.000+06:30

နကၡတ္ ဆန္းနဲ႕ၾကယ္

ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြ
ၾကယ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မေရတြက္ႏိုင္ေပမဲ့
မင္းစိတ္ကိုေတာ့ ...ကိုယ္ေရတြက္ႏိုင္ခဲ့..။
ကိုယ္က...
မင္းကမၻာအတြက္ အေရာင္မေတာက္ပတဲ့ ၾကယ္..။
မင္း ေလညင္းတို႕ ထံုမြန္းရာ
မင္း ကမၻာရဲ႕ အေ၀း
ေၾကြခဲ့ တဲ့ၾကယ္တစင္း မင္းေတြ႕ရင္
မင္း ရဲ႕.......ၾကယ္အတြက္ ဆုေတာင္း ေနမလားပဲ။
မင္းရဲ႕အေ၀း ...
ကိုယ့္ၾကယ္နာမည္က.... အံုပုန္းၾကယ္။

2007-11-10T11:16:00.000+06:30

က်ဴပ္တို႕က ထေတာက္ေတာ့မယ့္ မီးခဲေတြပါ

ေခါင္းငံု႕ခံပါမ်ားေတာ့
နားထင္ထဲ က်ည္ဆံေတြပစ္သြင္းလိုက်တယ္။
နံနက္ခင္းတိုင္းက အလိုမက် ၊ခံျပင္းမႈေတြနဲ႕ အတိမို႕
က်ဴပ္တို႕ရဲ႕ အလင္းတံခါးေတြကို ျငိမ္းေအးစြာ ဖြင့္ခြင့္ျပဳပါ။
ဒါက...
ေတာင္းပန္ေနတာ မဟုတ္ဘူး
ျငိမ္းခ်မ္းစြာေတာင္းဆိုေနတာပါ။
အႏွစ္ ၂၀ နီးပါး စုပ္ခဲ့တဲ့ ဂုတ္ေသြးေတြ
ခင္ဗ်ားတို႕ ပါးစပ္မွာ မ၀ေသးဘူးလားလို႕လဲ မေမးခ်င္ပါဘူး။

က်ဳပ္တုိ႕က သီးပင္စားပင္ ဆို
ခင္းဗ်ားတို႕က သီးဖ်က္ပိုးလို ပဲ
က်ဴပ္တို႕ ဘ၀ေတြကို အညွာေခၽြျပီး တစိမ့္စိမ့္ စားေသာက္ခဲ့..။
က်ဳပ္တို႕က ကိုယ့္ နာၾကည္းမႈကို ကိုယ့္အေရျပားေအာက္
ထိုးထုိးသြင္းရင္း ထထေတာက္လာ တဲ့ မီးေတာက္ေတြပါ။
တစ္ခ်ိန္က ၊ တစ္ခါက ၊ ယခု မွ ယေန႕တိုင္
ခင္ဗ်ားတို႕ မီးတင္ရိႈ႕ခဲ့ သမွ် ဘ၀မ်ား
အခု...ဆူေ၀ေလျပီ...။

လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈကို
ခင္ဗ်ားတို႕က ဘယ္မွာဖြတ္ထားခဲ့ သလဲ
ရွင္းရွင္းေျပာရရင္
အခု ခင္ဗ်ားတို႕ ရဲ႕ေကာက္က်စ္မႈ ျပာပံုေအာက္ ေတာက္ေနတဲ့ မီးခဲေတြကက်ဴပ္တို႕ပဲ...။
က်ဳပ္တို႕ တစ္ခ်ိန္မွာ ရဲရဲ ၾကီးေတာက္ေလာင္လာႏိုင္မွာကို
က်ဴပ္တို႕ ယံုၾကည္တယ္...။